ਸਤ੍ਕृਤੋऽਸਤ੍ਕृਤੋ ਵਾऽਪਿ ਯੋऽਨ੍ਯਾਂ ਕृਪਣਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਉਪੈਤਿ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਸ਼ੁਨਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ
ਜੋ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਬੇਆਦਬੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਤੱਕ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚਲਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਨृਪਃ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਾਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਵਿਦੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਚ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਆਰ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੇ ਚ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਕੌਸਲਿਆ, ਵਿਦੁਰ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰਯ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੋਮਪਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਪੌਰਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨੇ
ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਧਰ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤ੍ਸਮਂ ਵਚਨਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸਮਭਾषਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਚਨ ਕਹੇ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। `ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਸ੍ਤੁਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍।' ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹਨ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਸੋਚੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ, ਤੇਰੇ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੀਏ।
ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਫਲਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਵਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣਿਧਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਭਰ੍ਤृਲੋਕਪਰਾਯਣੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਸੁਖੇ ਹ੍ਯਾਵਾਂ ਤਪ੍ਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।
ਯਦਿ ਚਾਵਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਦ੍ਯੈਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਾਵੋ ਜੀਵਿਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯੁਵਯੋਰ੍ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਾਮਹਂ ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਯਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਾਂਗਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖਾਹਾਰਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਵਲ੍ਕਲੀ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ੀ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ
ਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ।
ਅਗ੍ਨੌ ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਨੁਭੌ ਕਾਲਾਵੁਭੌ ਕਾਲਾਵੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਕृਸ਼ਃ ਪਰਿਮਿਤਾਹਾਰਸ਼੍ਚੀਰਚਰ੍ਮਜਟਾਧਰਃ
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਘੱਟ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਜਟਾ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਸਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਤਪਸਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰੇਣੇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਮੁਪਸ਼ੋषਯਨ੍
ਠੰਡੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਸਹਿ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਕਾਨ੍ਤਸ਼ੀਲੀ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਪਕ੍ਵਾਪਕ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤਯਨ੍। ਪਿਤृਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਯੇਨ ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਨ੍
ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਕੱਚਾ ਜੰਗਲੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਲਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਾਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਾਮਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਾਰਣ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਤਰਂ ਵਿਧਿਮ੍। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਹਮਾਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾऽऽਸਮਾਪਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਚਾਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਪਣਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਨਿष੍ਕਮਙ੍ਗਦੇ ਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ, ਆਪਣਾ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਉਤਾਰ ਲਏ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। `ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਹੇਮਭਾਣ੍ਡਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ। ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਅਸਮਾਨੀ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਛੋਣ, ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਭਾषਤ। ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨੇ। ਅਰ੍ਥਂ ਕਾਮਂ ਸੁਖਂ ਚੈਵ ਰਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਾਗਪੁਰ ਜਾ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਨ, ਸੁਖ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤਾਰਸ੍ਤੇ ਚੈਵ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰਤਸਿਂਹਸ੍ਯ ਵਿਧਿਧਾਃ ਕਰੁਣਾ ਗਿਰਃ। ਭਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਾਹੇਤਿ ਪਰਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉष੍ਣਮਸ਼੍ਰੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਸ੍ਤਂ ਵਿਹਾਯ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਯਯੁਰ੍ਨਾਗਪੁਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਗਰਮ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਥਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਦ੍ਧਨਂ ਵਿਵਿਧਂ ਦਦੁਃ
ਉਹ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਣ੍ਡੁਮੇਵਾਨ੍ਵਸ਼ੋਚਤ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਿਸਤਰੇ, ਆਸਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਉਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਨਾਗਸ਼ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਕੌਰਵ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਾਂਡੁ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚੈਤ੍ਰਰਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਕੂਟਮਤੀਤ੍ਯ ਚ। ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਹ ਚਿਤਰਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਭੂਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਉਵਾਸ ਸ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਉਚੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਂਸਕੂਟਮਤੀਤ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਪਸਃ ਸਮਤਪ੍ਯਤ
ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੰਸਕੂਟ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤਪਸੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।