ਸ੍ਵਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਵ ਸਦਾ ਸਮਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਏਕਕਾਲਂ ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਲਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ, ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ।
ਅਸਂਭਵੇ ਵਾ ਭੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਰਨ੍ਨਨਸ਼ਨਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਚ ਭੁਞ੍ਜਾਨਃ ਪੂਰ੍ਵਾਲਾਭੇ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍
ਜੇ ਭਿਖ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਲੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਾਂਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚਰਁਲ੍ਲੋਭਾਦਲਾਭੇ ਸਪ੍ਤ ਪੂਰਯਨ੍। ਅਲਾਭੇ ਯਦਿ ਵਾ ਲਾਭੇ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਲੋਭ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਭਿਖ ਘੱਟ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੰਗਦਾ, ਸੱਤ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੱਕ ਭਰ ਲੈਂਦਾ। ਲਾਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਵਾਸ੍ਯੈਕਂ ਤਕ੍ਸ਼ਤੋ ਬਾਹੁਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨੈਕਮੁਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਨਾਕਲ੍ਯਾਣਂ ਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਜੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਕੱਟੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਰਾ ਸਮਝਦਾ, ਨਾ ਚੰਗਾ।
ਨ ਜਿਜੀਵਿषੁਵਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਮੁਮੂਰ੍षੁਵਦਾਚਰਨ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਨਾਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨ ਚ ਦ੍ਵਿषਨ੍
ਉਹ ਨਾ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਮਰਨ ਦੀ। ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜਦਾ, ਨਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ।
ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜੀਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦਯਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਮੇषਾਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨਤੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਪਲਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਾਸੁ ਚਾਪ੍ਯਨਵਸ੍ਥਾਸੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕ੍ਰਿਯਃ। ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਃ ਸੁਨਿਰ੍ਣਿਕ੍ਤਾਤ੍ਮਕਲ੍ਮषਃ
ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਤਃ ਸਰ੍ਵਵਾਗੁਰਾਃ। ਨ ਵਸ਼ੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸਧਰ੍ਮਾ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਏਤਯਾ ਸਤਤਂ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚਰਨ੍ਨੇਵਂਪ੍ਰਕਾਰਯਾ। ਦੇਹਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਰਾਹ ਪਕੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚਲਾਊਂਗਾ।
ਨਾਹਂ ਸੁਕृਪਣੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ੋਚਿਤੇ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਸਤਤਾਪੇਤੇ ਚਰੇਯਂ ਵੀਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਘਟਣ ਉੱਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਕृਤੋऽਸਤ੍ਕृਤੋ ਵਾऽਪਿ ਯੋऽਨ੍ਯਾਂ ਕृਪਣਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਉਪੈਤਿ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਸ਼ੁਨਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ
ਜੋ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਬੇਆਦਬੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਤੱਕ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚਲਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਨृਪਃ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਾਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਵਿਦੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਚ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਆਰ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੇ ਚ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਕੌਸਲਿਆ, ਵਿਦੁਰ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰਯ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੋਮਪਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਪੌਰਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨੇ
ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਧਰ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤ੍ਸਮਂ ਵਚਨਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸਮਭਾषਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਚਨ ਕਹੇ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। `ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਸ੍ਤੁਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍।' ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹਨ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਸੋਚੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ, ਤੇਰੇ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੀਏ।
ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਫਲਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਵਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣਿਧਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਭਰ੍ਤृਲੋਕਪਰਾਯਣੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਸੁਖੇ ਹ੍ਯਾਵਾਂ ਤਪ੍ਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।
ਯਦਿ ਚਾਵਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਦ੍ਯੈਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਾਵੋ ਜੀਵਿਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯੁਵਯੋਰ੍ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਾਮਹਂ ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਯਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਾਂਗਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖਾਹਾਰਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਵਲ੍ਕਲੀ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ੀ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ
ਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ।
ਅਗ੍ਨੌ ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਨੁਭੌ ਕਾਲਾਵੁਭੌ ਕਾਲਾਵੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਕृਸ਼ਃ ਪਰਿਮਿਤਾਹਾਰਸ਼੍ਚੀਰਚਰ੍ਮਜਟਾਧਰਃ
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਘੱਟ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਜਟਾ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਸਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਤਪਸਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰੇਣੇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਮੁਪਸ਼ੋषਯਨ੍
ਠੰਡੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਸਹਿ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਕਾਨ੍ਤਸ਼ੀਲੀ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਪਕ੍ਵਾਪਕ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤਯਨ੍। ਪਿਤृਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਯੇਨ ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਨ੍
ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਕੱਚਾ ਜੰਗਲੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਲਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਾਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਾਮਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਾਰਣ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਤਰਂ ਵਿਧਿਮ੍। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਹਮਾਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾऽऽਸਮਾਪਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਚਾਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਪਣਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਨਿष੍ਕਮਙ੍ਗਦੇ ਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ, ਆਪਣਾ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਉਤਾਰ ਲਏ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। `ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਹੇਮਭਾਣ੍ਡਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ। ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਅਸਮਾਨੀ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਛੋਣ, ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਭਾषਤ। ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨੇ। ਅਰ੍ਥਂ ਕਾਮਂ ਸੁਖਂ ਚੈਵ ਰਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਾਗਪੁਰ ਜਾ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਨ, ਸੁਖ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'