ਸਤਾਮਪਿ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਬਤ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਾਮਜਾਲਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅਫ਼ਸੋਸ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਜਾਤੋ ਬਾਲ ਏਵ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਮੈਵੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਯਤਵਾਗृषਿਃ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਮਾਮਜੀਜਨਤ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਂਜਾਤੇਯਂ ਮਮਾਧਮਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰਨਯਾਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਃ
ਹੁਣ, ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਾਮਿ ਬਨ੍ਧੋ ਹਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸੁਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਾਮਹਂ ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੰਧਨ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਤਪਸਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਜਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਹਮੇਕਾਹਮੇਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਮੈਂ ਪੱਕੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਣ੍ਡਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਨਿਮਾਨ੍। ਪਾਂਸੁਨਾ ਸਮਵਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰਕृਤਾਲਯਃ
ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਮੂੰਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਾਂਗਾ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਨਿਕੇਤੋ ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਂਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਤ੍ਮਸਂਸ੍ਤੁਤਿਃ
ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ-ਅਣਪਿਆਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾ ਰੋਵਾਂਗਾ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਨਿਰ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਵਹਸਨ੍ਕਂਚਿਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬਿਨਾ ਆਸ, ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠਠਾ ਨਾ ਮਾਰਾਂ, ਕਦੇ ਭੌਂ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਜਙ੍ਗਮਾਜਙ੍ਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮਵਿਹਿਂਸਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾਂਗਾ; ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ, ਚਲਦੇ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਵ ਸਦਾ ਸਮਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਏਕਕਾਲਂ ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਲਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ, ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ।
ਅਸਂਭਵੇ ਵਾ ਭੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਰਨ੍ਨਨਸ਼ਨਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਚ ਭੁਞ੍ਜਾਨਃ ਪੂਰ੍ਵਾਲਾਭੇ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍
ਜੇ ਭਿਖ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਲੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਾਂਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚਰਁਲ੍ਲੋਭਾਦਲਾਭੇ ਸਪ੍ਤ ਪੂਰਯਨ੍। ਅਲਾਭੇ ਯਦਿ ਵਾ ਲਾਭੇ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਲੋਭ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਭਿਖ ਘੱਟ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੰਗਦਾ, ਸੱਤ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੱਕ ਭਰ ਲੈਂਦਾ। ਲਾਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਵਾਸ੍ਯੈਕਂ ਤਕ੍ਸ਼ਤੋ ਬਾਹੁਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨੈਕਮੁਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਨਾਕਲ੍ਯਾਣਂ ਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਜੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਕੱਟੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਰਾ ਸਮਝਦਾ, ਨਾ ਚੰਗਾ।
ਨ ਜਿਜੀਵਿषੁਵਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਮੁਮੂਰ੍षੁਵਦਾਚਰਨ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਨਾਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨ ਚ ਦ੍ਵਿषਨ੍
ਉਹ ਨਾ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਮਰਨ ਦੀ। ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜਦਾ, ਨਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ।
ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜੀਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦਯਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਮੇषਾਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨਤੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਪਲਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਾਸੁ ਚਾਪ੍ਯਨਵਸ੍ਥਾਸੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕ੍ਰਿਯਃ। ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਃ ਸੁਨਿਰ੍ਣਿਕ੍ਤਾਤ੍ਮਕਲ੍ਮषਃ
ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਤਃ ਸਰ੍ਵਵਾਗੁਰਾਃ। ਨ ਵਸ਼ੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸਧਰ੍ਮਾ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਏਤਯਾ ਸਤਤਂ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚਰਨ੍ਨੇਵਂਪ੍ਰਕਾਰਯਾ। ਦੇਹਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਰਾਹ ਪਕੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚਲਾਊਂਗਾ।
ਨਾਹਂ ਸੁਕृਪਣੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ੋਚਿਤੇ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਸਤਤਾਪੇਤੇ ਚਰੇਯਂ ਵੀਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਘਟਣ ਉੱਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਕृਤੋऽਸਤ੍ਕृਤੋ ਵਾऽਪਿ ਯੋऽਨ੍ਯਾਂ ਕृਪਣਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਉਪੈਤਿ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਸ਼ੁਨਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ
ਜੋ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਬੇਆਦਬੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਤੱਕ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚਲਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਨृਪਃ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਾਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਵਿਦੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਚ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਆਰ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੇ ਚ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਕੌਸਲਿਆ, ਵਿਦੁਰ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰਯ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੋਮਪਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਪੌਰਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨੇ
ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਧਰ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤ੍ਸਮਂ ਵਚਨਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸਮਭਾषਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਚਨ ਕਹੇ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। `ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਸ੍ਤੁਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍।' ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹਨ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਸੋਚੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ, ਤੇਰੇ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੀਏ।
ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਫਲਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਵਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣਿਧਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਭਰ੍ਤृਲੋਕਪਰਾਯਣੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਸੁਖੇ ਹ੍ਯਾਵਾਂ ਤਪ੍ਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।
ਯਦਿ ਚਾਵਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਦ੍ਯੈਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਾਵੋ ਜੀਵਿਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯੁਵਯੋਰ੍ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਾਮਹਂ ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਯਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਾਂਗਾ।