ਵਸਮਾਨਮਰਣ੍ਯੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣਮ੍। ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਹਿਂਸਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਨਾਗਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਾਨੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਤਾਰਮਵਸ਼ਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੋ ਭਾਵੋ ਮੈਥੁਨੇ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਨਿਰਦਈਤਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਮੇਲ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਕਿਂਦਮੋ ਨਾਮ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤੋ ਮੁਨਿਃ। ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮृਗ੍ਯਾਂ ਮੈਥੁਨਮਾਚਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿੰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਮृਗੋ ਭਤ੍ਵਾ ਮृਗੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਰਾਮਿ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਨ ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਵਿਜਾਨਤਃ
ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮृਗਰੂਪਧਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਮੇਵਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਫਲਂ ਮੂਢ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੀਦृਸ਼ਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਸਂਵਾਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਮਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਹਿ ਸਂਵਾਸਂ ਯਯਾ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੈਵ ਤ੍ਵਾऽਨੁਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ, ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸੁਖੇ ਦੁਃਖਂ ਯਥਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਮਭ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਦੁੱਖ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਸ ਵ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ। ਮृਗਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਏ।
ਤਂ ਵ੍ਯਤੀਤਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਾਤੁਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਸਤਾਮਪਿ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਬਤ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਾਮਜਾਲਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅਫ਼ਸੋਸ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਜਾਤੋ ਬਾਲ ਏਵ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਮੈਵੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਯਤਵਾਗृषਿਃ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਮਾਮਜੀਜਨਤ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਂਜਾਤੇਯਂ ਮਮਾਧਮਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰਨਯਾਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਃ
ਹੁਣ, ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਾਮਿ ਬਨ੍ਧੋ ਹਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸੁਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਾਮਹਂ ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੰਧਨ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਤਪਸਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਜਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਹਮੇਕਾਹਮੇਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਮੈਂ ਪੱਕੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਣ੍ਡਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਨਿਮਾਨ੍। ਪਾਂਸੁਨਾ ਸਮਵਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰਕृਤਾਲਯਃ
ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਮੂੰਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਾਂਗਾ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਨਿਕੇਤੋ ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਂਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਤ੍ਮਸਂਸ੍ਤੁਤਿਃ
ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ-ਅਣਪਿਆਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾ ਰੋਵਾਂਗਾ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਨਿਰ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਵਹਸਨ੍ਕਂਚਿਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬਿਨਾ ਆਸ, ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠਠਾ ਨਾ ਮਾਰਾਂ, ਕਦੇ ਭੌਂ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਜਙ੍ਗਮਾਜਙ੍ਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮਵਿਹਿਂਸਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾਂਗਾ; ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ, ਚਲਦੇ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਵ ਸਦਾ ਸਮਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਏਕਕਾਲਂ ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਲਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ, ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ।
ਅਸਂਭਵੇ ਵਾ ਭੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਰਨ੍ਨਨਸ਼ਨਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਚ ਭੁਞ੍ਜਾਨਃ ਪੂਰ੍ਵਾਲਾਭੇ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍
ਜੇ ਭਿਖ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਲੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਾਂਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚਰਁਲ੍ਲੋਭਾਦਲਾਭੇ ਸਪ੍ਤ ਪੂਰਯਨ੍। ਅਲਾਭੇ ਯਦਿ ਵਾ ਲਾਭੇ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਲੋਭ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਭਿਖ ਘੱਟ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੰਗਦਾ, ਸੱਤ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੱਕ ਭਰ ਲੈਂਦਾ। ਲਾਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਵਾਸ੍ਯੈਕਂ ਤਕ੍ਸ਼ਤੋ ਬਾਹੁਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨੈਕਮੁਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਨਾਕਲ੍ਯਾਣਂ ਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਜੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਕੱਟੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਰਾ ਸਮਝਦਾ, ਨਾ ਚੰਗਾ।
ਨ ਜਿਜੀਵਿषੁਵਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਮੁਮੂਰ੍षੁਵਦਾਚਰਨ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਨਾਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨ ਚ ਦ੍ਵਿषਨ੍
ਉਹ ਨਾ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਮਰਨ ਦੀ। ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜਦਾ, ਨਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ।
ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜੀਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦਯਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਮੇषਾਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨਤੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਪਲਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਾਸੁ ਚਾਪ੍ਯਨਵਸ੍ਥਾਸੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕ੍ਰਿਯਃ। ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਃ ਸੁਨਿਰ੍ਣਿਕ੍ਤਾਤ੍ਮਕਲ੍ਮषਃ
ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਤਃ ਸਰ੍ਵਵਾਗੁਰਾਃ। ਨ ਵਸ਼ੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸਧਰ੍ਮਾ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਏਤਯਾ ਸਤਤਂ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚਰਨ੍ਨੇਵਂਪ੍ਰਕਾਰਯਾ। ਦੇਹਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਰਾਹ ਪਕੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚਲਾਊਂਗਾ।
ਨਾਹਂ ਸੁਕृਪਣੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ੋਚਿਤੇ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਸਤਤਾਪੇਤੇ ਚਰੇਯਂ ਵੀਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਘਟਣ ਉੱਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।