ਨ ਰਿਪੂਨ੍ਵੈ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਰਨ੍ਧ੍ਰ ਏषਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਧਕਾਲਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਾ ਵਿਵृਤਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਚੌਜਸਾ। ਉਪਾਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਗ ਵਿਗਰ੍ਹਸੇ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੀਖੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਨਾਹਂ ਘ੍ਨ੍ਤਂ ਮृਗਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਗਰ੍ਹੇ ਚਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍। ਮੈਥੁਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯੇਹਾਦ੍ਯਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਲ ਮੁਕਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ—ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਨਿਰਦਈਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਪ੍ਸਿਤੇ ਤਥਾ। ਕੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮृਗਂ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਮੈਥੁਨਂ ਵਨੇ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਅਕਲਮੰਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਲ ਕਰਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ?
ਅਸ੍ਯਾਂ ਮृਗ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰ੍षਾਨ੍ਮੈਥੁਨਮਾਚਰਮ੍। ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਫਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਭ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषਾਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨਾਨੁਰੂਪਮਿਦਂ ਤਵ
ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਕੌਰਵ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਨृਸ਼ਂਸਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ ਕਰ੍ਤੁਮਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਐਸਾ ਅਸਵਰਗੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਤਾਰਃ ਪਾਪਾਚਾਰਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਮਿਹਾਨਾਗਸਂ ਘ੍ਨਤਃ। ਮੁਨਿਂ ਮੂਲਫਲਾਹਾਰਂ ਮृਗਵੇषਧਰਂ ਨृਪ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ ਜੋ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਵਸਮਾਨਮਰਣ੍ਯੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣਮ੍। ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਹਿਂਸਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਨਾਗਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਾਨੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਤਾਰਮਵਸ਼ਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੋ ਭਾਵੋ ਮੈਥੁਨੇ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਨਿਰਦਈਤਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਮੇਲ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਕਿਂਦਮੋ ਨਾਮ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤੋ ਮੁਨਿਃ। ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮृਗ੍ਯਾਂ ਮੈਥੁਨਮਾਚਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿੰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਮृਗੋ ਭਤ੍ਵਾ ਮृਗੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਰਾਮਿ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਨ ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਵਿਜਾਨਤਃ
ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮृਗਰੂਪਧਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਮੇਵਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਫਲਂ ਮੂਢ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੀਦृਸ਼ਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਸਂਵਾਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਮਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਹਿ ਸਂਵਾਸਂ ਯਯਾ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੈਵ ਤ੍ਵਾऽਨੁਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ, ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸੁਖੇ ਦੁਃਖਂ ਯਥਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਮਭ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਦੁੱਖ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਸ ਵ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ। ਮृਗਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਏ।
ਤਂ ਵ੍ਯਤੀਤਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਾਤੁਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਸਤਾਮਪਿ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਬਤ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਾਮਜਾਲਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅਫ਼ਸੋਸ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਜਾਤੋ ਬਾਲ ਏਵ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਮੈਵੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਯਤਵਾਗृषਿਃ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਮਾਮਜੀਜਨਤ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਂਜਾਤੇਯਂ ਮਮਾਧਮਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰਨਯਾਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਃ
ਹੁਣ, ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਾਮਿ ਬਨ੍ਧੋ ਹਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸੁਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਾਮਹਂ ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੰਧਨ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਤਪਸਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਜਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਹਮੇਕਾਹਮੇਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਮੈਂ ਪੱਕੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਣ੍ਡਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਨਿਮਾਨ੍। ਪਾਂਸੁਨਾ ਸਮਵਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰਕृਤਾਲਯਃ
ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਮੂੰਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਾਂਗਾ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਨਿਕੇਤੋ ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਂਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਤ੍ਮਸਂਸ੍ਤੁਤਿਃ
ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ-ਅਣਪਿਆਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾ ਰੋਵਾਂਗਾ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਨਿਰ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਵਹਸਨ੍ਕਂਚਿਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬਿਨਾ ਆਸ, ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠਠਾ ਨਾ ਮਾਰਾਂ, ਕਦੇ ਭੌਂ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਜਙ੍ਗਮਾਜਙ੍ਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮਵਿਹਿਂਸਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾਂਗਾ; ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ, ਚਲਦੇ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।