ਤਤਸ੍ਤਂ ਚ ਮृਗੀਂ ਚੈਵ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸੁਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਹਿਰਣੀ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ। ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਮृਗ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਚਮੀਰਯਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿਲਲਾਪਾਤੁਰੋ ਮृਗਃ
ਹਿਰਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਕੱਢੀ; ਪਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹਿਰਣ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤਾ ਅਪਿ। ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਨृਸ਼ਂਸਾਨਿ ਪਾਪੇष੍ਵਪਿ ਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਨਸਾਨ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ।
ਨ ਵਿਧਿਂ ਗ੍ਰਸਤੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਗ੍ਰਸਤੇ ਵਿਧਿਃ। ਵਿਧਿਪਰ੍ਯਾਗਤਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਕਾਨੂੰਨ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਾਨੂੰਨ ਅਕਲ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਲਮੰਦ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਉਲਟ ਜਾਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਸ੍ਵਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਂ ਮੁਖ੍ਯੇ ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਕਾਮਲੋਭਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਤੇ ਚਲਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਉੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਡੋਲ ਗਈ?
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯਾ ਵਧੇ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਾ ਮृਗਾਣਾਂ ਵਧੇ ਸ੍ਮृਤਾ। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮृਗ ਨ ਮਾਂ ਮੋਹਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਹਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਦਿਲ ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ।
ਅਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾऽਮਾਯਯਾ ਚ ਮृਗਾਣਾਂ ਵਧ ਇष੍ਯਤੇ। ਸ ਏਵ ਧਰ੍ਮੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨੁ ਗਰ੍ਹਸੇ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਧਰਮ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਰਮਾਸੀਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਮृਗਯਾਮृषਿਃ। ਆਰਣ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਦੈਵਤ੍ਯਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਵਨੇ
ਅਗਸਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਦृष੍ਟਧਰ੍ਮੇਣ ਕਥਮਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਗਰ੍ਹਸੇ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਚਾਰੇਣ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵਧਃ
ਸਥਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਅਗਸਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਰਿਪੂਨ੍ਵੈ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਰਨ੍ਧ੍ਰ ਏषਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਧਕਾਲਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਾ ਵਿਵृਤਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਚੌਜਸਾ। ਉਪਾਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਗ ਵਿਗਰ੍ਹਸੇ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੀਖੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਨਾਹਂ ਘ੍ਨ੍ਤਂ ਮृਗਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਗਰ੍ਹੇ ਚਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍। ਮੈਥੁਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯੇਹਾਦ੍ਯਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਲ ਮੁਕਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ—ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਨਿਰਦਈਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਪ੍ਸਿਤੇ ਤਥਾ। ਕੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮृਗਂ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਮੈਥੁਨਂ ਵਨੇ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਅਕਲਮੰਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਲ ਕਰਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ?
ਅਸ੍ਯਾਂ ਮृਗ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰ੍षਾਨ੍ਮੈਥੁਨਮਾਚਰਮ੍। ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਫਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਭ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषਾਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨਾਨੁਰੂਪਮਿਦਂ ਤਵ
ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਕੌਰਵ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਨृਸ਼ਂਸਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ ਕਰ੍ਤੁਮਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਐਸਾ ਅਸਵਰਗੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਤਾਰਃ ਪਾਪਾਚਾਰਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਮਿਹਾਨਾਗਸਂ ਘ੍ਨਤਃ। ਮੁਨਿਂ ਮੂਲਫਲਾਹਾਰਂ ਮृਗਵੇषਧਰਂ ਨृਪ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ ਜੋ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਵਸਮਾਨਮਰਣ੍ਯੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣਮ੍। ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਹਿਂਸਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਨਾਗਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਾਨੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਤਾਰਮਵਸ਼ਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੋ ਭਾਵੋ ਮੈਥੁਨੇ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਨਿਰਦਈਤਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਮੇਲ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਕਿਂਦਮੋ ਨਾਮ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤੋ ਮੁਨਿਃ। ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮृਗ੍ਯਾਂ ਮੈਥੁਨਮਾਚਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿੰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਮृਗੋ ਭਤ੍ਵਾ ਮृਗੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਰਾਮਿ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਨ ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਵਿਜਾਨਤਃ
ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮृਗਰੂਪਧਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਮੇਵਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਫਲਂ ਮੂਢ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੀਦृਸ਼ਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਸਂਵਾਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਮਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਹਿ ਸਂਵਾਸਂ ਯਯਾ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੈਵ ਤ੍ਵਾऽਨੁਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ, ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸੁਖੇ ਦੁਃਖਂ ਯਥਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਮਭ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਦੁੱਖ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਸ ਵ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ। ਮृਗਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਏ।
ਤਂ ਵ੍ਯਤੀਤਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਾਤੁਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।