ਤਤਃ ਕੋਸ਼ਂ ਸਮਾਦਾਯ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਮਿਥਿਲਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਦੇਹਾਃ ਸਮਰੇ ਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਖਜਾਨਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਹਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਕਾਸ਼ਿषੁ ਸੁਹ੍ਮੇषੁ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰੇषੁ ਚ ਨਰਰ੍षਭ। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕੁਰੂਣਾਮਕਰੋਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਸੁਹਮਾ ਅਤੇ ਪੁੰਡ੍ਰ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਈ।
ਤਂ ਸ਼ਰੌਘਮਹਾਜ੍ਵਾਲਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਚਿषਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਪਾਣ੍ਡੁਪਾਵਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹ੍ਯਨ੍ਤ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਤੇ ਸਸੇਨਾਃ ਸਸੇਨੇਨ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਬਲਾ ਨृਪਾਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਵਸ਼ਗਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਕਰ੍ਮਸੁ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਤਮੇਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਸ਼ੂਰਂ ਦੇਵੇष੍ਵਿਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀਰੋ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।
ਤਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਤਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਧਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਬਹੁ। ਗੋਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਥਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਉਹ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਦਜਾਵਿਕਮ੍। ਕਮ੍ਲਾਜਿਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਾਙ੍ਕਵਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਨਾਗਪੁਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਉਠ, ਮਹਿਸ਼, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜਾਨਵਰ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਰਾਂਕਾ ਦੇ ਕੰਬਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦਾਦਾਯ ਯਯੌ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪੁਨਰ੍ਮਦਿਤਵਾਹਨਃ। ਹਰ੍षਯਿष੍ਯਨ੍ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰਂ ਚ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਚਲ ਪਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਤੇ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋ ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਨष੍ਟਃ ਕੀਰ੍ਤਿਜਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਪੁਨਰਾਹृਤਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਰਤ ਦੀ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯੇ ਪੁਰਾ ਕੁਰੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਜਹ੍ਰੁਃ ਕੁਰੁਧਨਾਨਿ ਚ। ਤੇ ਨਾਗਪੁਰਸਿਂਹੇਨ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਕਰਦੀਕृਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹੜਪ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਡੂ, ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਵਲੋਂ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਾਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗਤਾਃ। ਪ੍ਰਤੀਤਮਨਸੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤੇ ਨਦੂਰਮਿਵਾਧ੍ਵਾਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰਾਲਯਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ, ਤੇ ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ।
ਆਵृਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਲੋਕਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਧਨੈਃ। ਨਾਨਾਯਾਨਸਮਾਨੀਤੈ ਰਤ੍ਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਕਈ ਵਾਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਗੋਭਿਰੁष੍ਟ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾऽऽਵਿਭਿਃ। ਨਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਕੌਰਵਾਃ
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ, ਗਾਂ, ਉਠ ਤੇ ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਸਮੇਤ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਯਥਾऽਰ੍ਹਂ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਨਪਿ
ਉਹ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਦੂਸਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਆਂਸੂ ਵਹਾ ਬੈਠਾ।
ਸ ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨੈਃ। ਹਰ੍षਯਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪੌਰਾਨ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਤੁਰੀਆਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਅਤੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਵਿਜਿਤਂ ਧਨਮ੍। ਭੀष੍ਮਾਯ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਚ ਮਾਤ੍ਰੇ ਚੋਪਜਹਾਰ ਸਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਵਿਦੁਰਾਯ ਚ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਧਨਮ੍। ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਨੇਨ ਸਮਤਰ੍ਪਯਤ੍
ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਭੀष੍ਮਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸ਼ੁਭੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਜਿਤੈਰਰ੍ਥੈਸ੍ਤੋषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਨਨਨ੍ਦ ਮਾਤਾ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਮ੍। ਜਯਨ੍ਤਮਿਵ ਪੌਲੋਮੀ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਨਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੈਰੀਜੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਮਖੈਃ
ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੱਖਣਾਂ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ।
ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਜਿਤਤਨ੍ਦ੍ਰੀਸ੍ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਬਭੂਵ ਵਨਗੋਚਰਃ
ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਥਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਨਿਲਯਂ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ। ਅਰਣ੍ਯਨਿਤ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਪਰਃ
ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ ਚਰਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਰਮ੍ਯਂ ਹਿਮਵਤੋ ਗਿਰਃ। ਉਵਾਸ ਗਿਰਿਪृष੍ਠੇषੁ ਮਹਾਸ਼ਾਲਵਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਰਰਾਜ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸਹ ਵਨੇ ਚਰਨ੍। ਕਰੇਣ੍ਵੋਰਿਵ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪੌਰਨ੍ਦਰੋ ਗਜਃ
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡੂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੋ ਹਥਣੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਭਾਰਤਂ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਖਙ੍ਗਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਂ ਵੀਰਂ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਂ ਨृਪਮ੍। ਦੇਵੋऽਯਮਿਤ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਚਰਨ੍ਤਂ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਾਵ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਉਪਜਹ੍ਰੁਰ੍ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਹਨਤੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਮृਗਵ੍ਯਾਲਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਮੈਥੁਨਕਾਲਸ੍ਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮृਗਯੂਥਪਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਵੱਸਦੇ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਜੰਗਲੀ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੇਖਿਆ।