ਤਤ ਇष੍ਟੇऽਹਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਾਧੁਸਂਮਤੇ। `ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਾਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ।' ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਣਿਂ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਵਾਹੇ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਸ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਭਾਮਿਨੀਂ
ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕੌਰਵੋ ਰਾਜਾ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਾਃ। ਜਿਗੀषਯਾ ਮਹੀਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਿਰਕ੍ਰਾਮਤ੍ਪੁਰਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ ਭੀष੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਤੈਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਨੁਮੋਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਸਮੇਤ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਙ੍ਗਲਾਚਾਰਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਗਜਵਾਜਿਰਥੌਘੇਨ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾऽਗਮਤ੍
ਮੰਗਲਕ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭੋ ਵਿਜਿਗੀषੁਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਬਲੈਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਸ੍ਕृਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਃ ਸਮਰੇ ਜਿਤਾਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਨਰਸਿਂਹੇਨ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਯਸ਼ੋਭृਤਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਮੁਪਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਧ੍ਵਜਾਮ੍। ਪ੍ਰਭੂਤਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਯੁਤਾਂ ਪਦਾਤਿਰਥਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਗਸ੍ਕਾਰੀ ਮਹੀਪਾਨਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਗੋਪ੍ਤਾ ਮਗਧਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੋ ਰਾਜਗृਹੇ ਹਤਃ
ਉਹ, ਜੋ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਗ੍ਰਿਹ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਸ਼ਂ ਸਮਾਦਾਯ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਮਿਥਿਲਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਦੇਹਾਃ ਸਮਰੇ ਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਖਜਾਨਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਹਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਕਾਸ਼ਿषੁ ਸੁਹ੍ਮੇषੁ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰੇषੁ ਚ ਨਰਰ੍षਭ। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕੁਰੂਣਾਮਕਰੋਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਸੁਹਮਾ ਅਤੇ ਪੁੰਡ੍ਰ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਈ।
ਤਂ ਸ਼ਰੌਘਮਹਾਜ੍ਵਾਲਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਚਿषਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਪਾਣ੍ਡੁਪਾਵਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹ੍ਯਨ੍ਤ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਤੇ ਸਸੇਨਾਃ ਸਸੇਨੇਨ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਬਲਾ ਨृਪਾਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਵਸ਼ਗਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਕਰ੍ਮਸੁ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਤਮੇਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਸ਼ੂਰਂ ਦੇਵੇष੍ਵਿਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀਰੋ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।
ਤਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਤਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਧਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਬਹੁ। ਗੋਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਥਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਉਹ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਦਜਾਵਿਕਮ੍। ਕਮ੍ਲਾਜਿਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਾਙ੍ਕਵਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਨਾਗਪੁਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਉਠ, ਮਹਿਸ਼, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜਾਨਵਰ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਰਾਂਕਾ ਦੇ ਕੰਬਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦਾਦਾਯ ਯਯੌ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪੁਨਰ੍ਮਦਿਤਵਾਹਨਃ। ਹਰ੍षਯਿष੍ਯਨ੍ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰਂ ਚ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਚਲ ਪਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਤੇ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋ ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਨष੍ਟਃ ਕੀਰ੍ਤਿਜਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਪੁਨਰਾਹृਤਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਰਤ ਦੀ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯੇ ਪੁਰਾ ਕੁਰੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਜਹ੍ਰੁਃ ਕੁਰੁਧਨਾਨਿ ਚ। ਤੇ ਨਾਗਪੁਰਸਿਂਹੇਨ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਕਰਦੀਕृਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹੜਪ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਡੂ, ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਵਲੋਂ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਾਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗਤਾਃ। ਪ੍ਰਤੀਤਮਨਸੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤੇ ਨਦੂਰਮਿਵਾਧ੍ਵਾਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰਾਲਯਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ, ਤੇ ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ।
ਆਵृਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਲੋਕਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਧਨੈਃ। ਨਾਨਾਯਾਨਸਮਾਨੀਤੈ ਰਤ੍ਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਕਈ ਵਾਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਗੋਭਿਰੁष੍ਟ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾऽऽਵਿਭਿਃ। ਨਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਕੌਰਵਾਃ
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ, ਗਾਂ, ਉਠ ਤੇ ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਸਮੇਤ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਯਥਾऽਰ੍ਹਂ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਨਪਿ
ਉਹ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਦੂਸਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਆਂਸੂ ਵਹਾ ਬੈਠਾ।
ਸ ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨੈਃ। ਹਰ੍षਯਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪੌਰਾਨ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਤੁਰੀਆਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਅਤੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਵਿਜਿਤਂ ਧਨਮ੍। ਭੀष੍ਮਾਯ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਚ ਮਾਤ੍ਰੇ ਚੋਪਜਹਾਰ ਸਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਵਿਦੁਰਾਯ ਚ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਧਨਮ੍। ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਨੇਨ ਸਮਤਰ੍ਪਯਤ੍
ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।