ਸਤ੍ਵਰੂਪਗੁਣੋਪੇਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰਾਮਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ। ਦੁਹਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਪृਥਾ ਪृਥੁਲਲੋਚਨਾ
ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਵ੍ਯਾਵृਣ੍ਵਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਕੇਚਿਦਤੀਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਹੂਯ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਦਤ੍ਤਾ ਦੁਹਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੀ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਿਂਹਦਰ੍ਪਂ ਮਹੋਰਸ੍ਕਂ ਵृषਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਮਿਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੂਰ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸਮਿਤੌ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਨਰਵਰਂ ਰਙ੍ਗੇ ਹृਦਯੇਨਾਕੁਲਾऽਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਕਾਮਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਚਲਮਾਨਸਾ
—ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਪਾਂਡੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਲਈ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਗਏ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ—
ਵ੍ਰੀਡਮਾਨ ਸ੍ਰਜਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਸਜਤ੍। ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵृਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ—
ਯਥਾਗਤਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਸ੍ਤਥਾ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵਾਹਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
—ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ।
ਸ ਤਯਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਯੁਯੁਜੇऽਮਿਤਸੌਭਾਗ੍ਯਃ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗਾ ਪਾਂਡੂ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਕृਤ੍ਵੋਦ੍ਵਾਹਂ ਤਦਾ ਤਂ ਤੁ ਨਾਨਾਵਸੁਭਿਰਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨਾ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਚਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ—
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਗਰਂ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਤ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਵਭਵਨੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
—ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਵਿਵਾਹਸ੍ਯਾਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸੋऽਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਵਿਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਬਲੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਯਯੌ ਮਦ੍ਰਪਤੇਃ ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਵਾਹੀਕਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਨ੍ਨृਪਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਹੀਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਮਦ੍ਰੇਸ਼ਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਗਮਨੇऽਰ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਯ ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਃ। ਆਗਤਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।'
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਵਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਵਸਾ ਮਾਦ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਤਾਮਹਂ ਵਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡੋਰਰ੍ਥੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
'ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਮਾਦਰੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਯੁਕ੍ਤਰੂਪੋ ਹਿ ਸਂਬਨ੍ਧੇ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਤਵ। ਏਤਤ੍ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਦ੍ਰੇਸ਼ ਗृਹਾਣਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
'ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਤੇਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਮਦ੍ਰਪਃ। ਨ ਹਿ ਮੇऽਨ੍ਯੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੋਣ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਸਾਧੁ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸਾਧੁ ਤਨ੍ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਸ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਰਵਾਇਤ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦਿਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਭਵਾਨ੍ਦੇਹੀਤਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ, ਐਸਾ ਕਹਿਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਜਨ।
ਕੁਲਧਰ੍ਮਃ ਸ ਨੋ ਵੀਰ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪਰਮਂ ਚ ਤਤ੍। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਦਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਵਚੋऽਰਿਹਨ੍
ਕੁਲ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਜਨਾਧਿਪਃ। ਧਰ੍ਮ ਏष ਪਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਧਿਰਯਂ ਕृਤਃ। ਵਿਦਿਤੇਯਂ ਚ ਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸਾਧੁਸਂਮਤਾ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਹੱਦ, ਹੇ ਸ਼ਲਯ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਂ ਕृਤਾਕृਤਮ੍। ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਲ੍ਯਾਯਾਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਅਤੇ ਨਾ ਬਣੇ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਥਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਂ ਚ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛੁਭਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ: ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਤੀਮਾਨਸਃ। ਦਦੌ ਤਾਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਕੌਰਵਰ੍षਭੇ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਂ ਮਾਦ੍ਰੀਮੁਪਾਦਾਯ ਭੀष੍ਮਃ ਸਾਗਰਗਾਸੁਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਪੁਰੀਂ ਧੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਗਰ-ਜਨਮ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ-ਦਰਵਾਜਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।