ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵੀਰ ਵਰਂ ਤੇ ਸੋऽਪਿ ਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਯਾਚੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਬਾਧਿਨੀਮ੍
ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ: ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਰਛੀ ਮੰਗੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਰਣ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭੂਤਭਾਵਨਃ। ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਮੰਗੇ।
ਉਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਵਿਮਨਾਃ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਤ੍ਕਵਚਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਵਮ੍। ਕਰ੍ਣੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦ੍ਵੇ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰ ਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਡਲ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਅਹੋ ਸਾਹਸਮਿਤ੍ਯਾਹ ਮਨਸਾ ਵਾਸਵੋ ਹਸਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਵਾਸਵਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਸਹਸ ਹੈ!'
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਜਗਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਜਗਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ—'
ਯਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਰੁष੍ਟਃ ਸਨ੍ਸੋऽਨਯਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਹਤ੍ਵੈਕਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਤਤੋ ਮਾਮਾਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜੇਂਗਾ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਬਰਛੀ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਵਸੁषੇਣ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਸੁਸੇਨ ਸੀ; ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਕਹਾਇਆ।
ਸਤ੍ਵਰੂਪਗੁਣੋਪੇਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰਾਮਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ। ਦੁਹਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਪृਥਾ ਪृਥੁਲਲੋਚਨਾ
ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਵ੍ਯਾਵृਣ੍ਵਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਕੇਚਿਦਤੀਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਹੂਯ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਦਤ੍ਤਾ ਦੁਹਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੀ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਿਂਹਦਰ੍ਪਂ ਮਹੋਰਸ੍ਕਂ ਵृषਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਮਿਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੂਰ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸਮਿਤੌ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਨਰਵਰਂ ਰਙ੍ਗੇ ਹृਦਯੇਨਾਕੁਲਾऽਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਕਾਮਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਚਲਮਾਨਸਾ
—ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਪਾਂਡੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਲਈ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਗਏ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ—
ਵ੍ਰੀਡਮਾਨ ਸ੍ਰਜਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਸਜਤ੍। ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵृਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ—
ਯਥਾਗਤਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਸ੍ਤਥਾ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵਾਹਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
—ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ।
ਸ ਤਯਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਯੁਯੁਜੇऽਮਿਤਸੌਭਾਗ੍ਯਃ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗਾ ਪਾਂਡੂ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਕृਤ੍ਵੋਦ੍ਵਾਹਂ ਤਦਾ ਤਂ ਤੁ ਨਾਨਾਵਸੁਭਿਰਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨਾ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਚਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ—
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਗਰਂ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਤ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਵਭਵਨੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
—ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਵਿਵਾਹਸ੍ਯਾਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸੋऽਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਵਿਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਬਲੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਯਯੌ ਮਦ੍ਰਪਤੇਃ ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਵਾਹੀਕਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਨ੍ਨृਪਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਹੀਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਮਦ੍ਰੇਸ਼ਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਗਮਨੇऽਰ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਯ ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਃ। ਆਗਤਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।'
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਵਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਵਸਾ ਮਾਦ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਤਾਮਹਂ ਵਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡੋਰਰ੍ਥੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
'ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਮਾਦਰੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਯੁਕ੍ਤਰੂਪੋ ਹਿ ਸਂਬਨ੍ਧੇ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਤਵ। ਏਤਤ੍ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਦ੍ਰੇਸ਼ ਗृਹਾਣਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
'ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਤੇਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'