ਮਞ੍ਜੂषਾਂ ਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਲਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਕੁਮਾਰਂ ਤਂ ਜਲੇ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਜਲੇ ਗਰ੍ਭਂ ਰਾਧਾਭਰ੍ਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨਃ
ਜੋ ਬੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਾਲ ਲਿਆ।
ਨਾਮਧੇਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਤਾਵੁਭੌ। ਵਸੁਨਾ ਸਹ ਜਾਤੋऽਯਂ ਵਸੁषੇਣੋ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, 'ਇਹ ਧਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਸੁਸੇਣ ਹੋਵੇ।'
ਸ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਬਲਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੂਦ੍ਯਤੋऽਭਵਤ੍। ਆਪृष੍ਠਤਾਪਾਦਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਜਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਨਾਦੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵਾਸੀਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸੁ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਵੀਰ ਵਚੋ ਮਮ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵਾਸਵਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ, ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ ਆਵੇਗਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਸ੍ਯਾਪਹਰ੍ਤੁਂ ਤੇ ਕਵਚਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤਥਾ। ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯੇष ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੇਤਾਵਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੇਣ ਯਦਿ ਵੈ ਯਾਚਤੇ ਦ੍ਵਿਜ। ਕਥਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮ੍ਯਵਬੋਧਿਤਃ
ਜੇ ਸ਼ਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਦੇਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਾਨਨ੍ਵੈ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਵਮਨ੍ਤ੍ਰਣੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵੀਰ ਵਰਂ ਤੇ ਸੋऽਪਿ ਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਯਾਚੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਬਾਧਿਨੀਮ੍
ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ: ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਰਛੀ ਮੰਗੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਰਣ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭੂਤਭਾਵਨਃ। ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਮੰਗੇ।
ਉਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਵਿਮਨਾਃ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਤ੍ਕਵਚਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਵਮ੍। ਕਰ੍ਣੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦ੍ਵੇ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰ ਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਡਲ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਅਹੋ ਸਾਹਸਮਿਤ੍ਯਾਹ ਮਨਸਾ ਵਾਸਵੋ ਹਸਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਵਾਸਵਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਸਹਸ ਹੈ!'
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਜਗਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਜਗਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ—'
ਯਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਰੁष੍ਟਃ ਸਨ੍ਸੋऽਨਯਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਹਤ੍ਵੈਕਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਤਤੋ ਮਾਮਾਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜੇਂਗਾ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਬਰਛੀ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਵਸੁषੇਣ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਸੁਸੇਨ ਸੀ; ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਕਹਾਇਆ।
ਸਤ੍ਵਰੂਪਗੁਣੋਪੇਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰਾਮਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ। ਦੁਹਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਪृਥਾ ਪृਥੁਲਲੋਚਨਾ
ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਵ੍ਯਾਵृਣ੍ਵਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਕੇਚਿਦਤੀਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਹੂਯ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਦਤ੍ਤਾ ਦੁਹਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੀ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਿਂਹਦਰ੍ਪਂ ਮਹੋਰਸ੍ਕਂ ਵृषਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਮਿਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੂਰ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸਮਿਤੌ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਨਰਵਰਂ ਰਙ੍ਗੇ ਹृਦਯੇਨਾਕੁਲਾऽਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਕਾਮਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਚਲਮਾਨਸਾ
—ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਪਾਂਡੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਲਈ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਗਏ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ—
ਵ੍ਰੀਡਮਾਨ ਸ੍ਰਜਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਸਜਤ੍। ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵृਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ—
ਯਥਾਗਤਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਸ੍ਤਥਾ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵਾਹਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
—ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ।
ਸ ਤਯਾ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਯੁਯੁਜੇऽਮਿਤਸੌਭਾਗ੍ਯਃ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗਾ ਪਾਂਡੂ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ।