ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਭੇਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਨਾਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦਦੇਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚੋਦ੍ਯਮਾਨੋ ਮਯਾ ਚਾਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ। ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਾਨੀ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਉਕਸਾਵਾਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਮਾਣੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਗੋਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਕਨ੍ਯਾ ਪਿਤृਸਾ ਚਾਹਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੋ ਨ ਚੈਵ ਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਤਦ੍ਵਿਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾऽऽਹ੍ਵਾਨਂ ਕृਤਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਭੋ
'ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਸਵਾਮੀ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਰਾਧੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾऽਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਯੋषਿਤੋ ਹਿ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰਾਧੇऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
'ਇਸ ਅਣਜਾਣ ਗਲਤੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ; ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ।'
ਵੇਦਾਹਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਵਰਂ ਦਦੌ। ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਯਮੇਵੇਹ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਙ੍ਗਮੋ ਮਮ
'ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ।'
ਅਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹ੍ਯਮਾਹੂਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਵृਥਾऽऽਹ੍ਵਾਨੇऽਪਿ ਤੇ ਭੀਰੁ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਬੁਲਾਵਟ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਦੋਸ਼ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਭੀਰੁ ਕਿਮਾਹ੍ਵਯਸਿ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਯਦਿ ਮਾਮਵਜਾਨਾਸਿ ऋषਿਃ ਸ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਝ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਵਲੇਪੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਾ। ਕੁਲਂ ਚ ਤੇऽਦ੍ਯ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਮੰਤਰ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ। ਸਾ ਤੁ ਨੈਚ੍ਛਦ੍ਵਰਾਰੋਹਾ ਕਨ੍ਯਾਹਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, 'ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੀ ਨਾ ਹੋਈ।
ਬਨ੍ਧੁਪਕ੍ਸ਼ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਲਜ੍ਜਯਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਤਾਮਰ੍ਕਃ ਪੁਨਰੇਵੇਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ।।?
ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਡਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਤੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਭਵਿਤਾ ਦੋष ਇਤ੍ਯੁਤ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਮਹ੍ਯਮਵਲੇਪੋ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਹਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਭਾਵਸ੍ਯ ਦੂषਣਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਕੁਆਰੀਪਣ ਦੀ ਕਮੀ ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਵ੍ਯਪਯਾਤੁ ਭਯਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਕੁਮਾਰਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਪੁਨਃ ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਾ। ਸਙ੍ਗਤਾऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਸੁਭ੍ਰੂਰਾਦਿਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਰ੍ਮਾ ਤਪਨਃ ਕਨ੍ਯਾਗਰ੍ਭਂ ਦਦੌ ਪੁਨਃ।' ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਃ ਸਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਆਮੁਕ੍ਤਕਵਚਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੇਵਗਰ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਹਜਂ ਕਵਚਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਿਤਾਨਨਃ
ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਿਕਾਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਜਾਯਤ ਸੁਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਕਨ੍ਯਾਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀਪਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਪਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਿਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਂ ਜਾਤਂ ਸਾ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਦੀਨਮਾਨਸਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਾਗ੍ਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਗੂਹਮਾਨਾਪਚਾਰਂ ਸਾ ਬਨ੍ਧੁਪਕ੍ਸ਼ਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਕਿ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ?' ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਞ੍ਜੂषਾਂ ਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਲਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਕੁਮਾਰਂ ਤਂ ਜਲੇ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਜਲੇ ਗਰ੍ਭਂ ਰਾਧਾਭਰ੍ਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨਃ
ਜੋ ਬੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਾਲ ਲਿਆ।
ਨਾਮਧੇਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਤਾਵੁਭੌ। ਵਸੁਨਾ ਸਹ ਜਾਤੋऽਯਂ ਵਸੁषੇਣੋ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, 'ਇਹ ਧਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਸੁਸੇਣ ਹੋਵੇ।'
ਸ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਬਲਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੂਦ੍ਯਤੋऽਭਵਤ੍। ਆਪृष੍ਠਤਾਪਾਦਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਜਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਨਾਦੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵਾਸੀਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸੁ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਵੀਰ ਵਚੋ ਮਮ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵਾਸਵਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ, ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ ਆਵੇਗਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਸ੍ਯਾਪਹਰ੍ਤੁਂ ਤੇ ਕਵਚਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤਥਾ। ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯੇष ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੇਤਾਵਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੇਣ ਯਦਿ ਵੈ ਯਾਚਤੇ ਦ੍ਵਿਜ। ਕਥਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮ੍ਯਵਬੋਧਿਤਃ
ਜੇ ਸ਼ਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਦੇਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਾਨਨ੍ਵੈ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਵਮਨ੍ਤ੍ਰਣੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।