ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਤਿਚਾਰਾਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸਾ ਦृष੍ਟਿਵਿਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਸਮਤਾਂ ਯਯੌ। ਨਹਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਪ੍ਯਤੀਚਾਰੇ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਾ ਵਵृਤੇ ਤਦਾ
ਅੱਖਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈ; ਪਤੀ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹਾ ਉਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਵृਤ੍ਤੇਨਾਰਾਧ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗੁਰੂਨ੍ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ। ਵਾਚਾਪਿ ਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਨਾਨ੍ਵਕੀਰ੍ਤਯਤ੍
ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਹੋਦਰੀਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪੁਨਰੇਵ ਦਦੌ ਦਸ਼। ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸੁਬਲੋ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀਆਂ ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਲ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾਂ ਸਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਚਾਪਿ ਸਂਹਿਤਾਮ੍। ਤੇਜਸ਼੍ਸ਼੍ਰ੍ਵਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰਵਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਨਿਕृਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾ, ਸਤ੍ਯਸੇਨਾ, ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ, ਸੰਹਿਤਾ, ਤੇਜਸ਼੍ਰਵਾ, ਸੁਸ਼੍ਰਵਾ ਅਤੇ ਨਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ, ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ਂਭ੍ਵਠਾਂ ਚ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਂ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਰ੍ਦਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸ਼ੰਭਵਠਾ, ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਅਤੇ ਦਸ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗਾਂਧਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਧਾਨੁष੍ਕਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਅਦਦਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਃ ਪਰਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਜਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ੂਰੋ ਨਾਮ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਸੁਦੇਵਪਿਤਾऽਭਵਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਪृਥਾ ਨਾਮ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਸ਼ੂਰ ਨਾਮ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਮ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਿਤृष੍ਵਸ੍ਰੀਯਾਯ ਸ ਤਾਮਨਪਤ੍ਯਾਯ ਭਾਰਤ। ਅਗ੍ਰ੍ਯਮਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਂ ਸ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਉਸਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਰਜਾਮਥ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਰੋऽਨੁਗ੍ਰਹਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੇ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਾਯ ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਭਾਈ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨਿਭਾਈ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤਿਥਿਪੂਜਨੇ। ਉਗ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਂਸ਼ਿਤਬ੍ਰਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਇਕ ਤਗੜੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਨਿਗੂਢਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਯਂ ਤਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਵਿਦੁਃ। ਤਮੁਗ੍ਰਂ ਸਂਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਤਗੜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਲੁਕਵੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਦੁर्वਾਸਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਦਧ੍ਯਾਜ੍ਯਕਾਦਿਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਸਹਸ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯੈਰ੍ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਮੁਪਚਾਰਦਨੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਕੁੰਤਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਹੀਂ, ਘੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦਦੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍'। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨ੍ਯੈ ਪृਥਾਯੈ ਤਦਾਪਦ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਅਭਿਚਾਰਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਵ ਤਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਨਿਭਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਕਸਦ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਯਂ ਯਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵਮੇਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਵਾਹਯਿष੍ਯਸਿ। ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ-ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੱਦੇਗੀ, ਉਸ-ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਕੁਨ੍ਤੀ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਕਨ੍ਯਾ ਸਤੀ ਦੇਵਮਰ੍ਕਮਾਜੁਹਾਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁੰਤਿ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਾਂਵ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕੁਤੂਹਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ।
ਤਤੋ ਘਨਾਨ੍ਤਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਾਰ੍ਗਂ ਤਪਨਸ੍ਤਦਾ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਸ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪृਥਾਂ ਪृਥੁਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤਪਨ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ, ਪ੍ਰਥਾ, ਜੋ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਲੋਕਭਾਵਨਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਚਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭਾਸਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਆਹੂਤੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ऋषਿਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਮ੍। ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਾਯ ਦੇਵਮਰ੍ਕਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਏ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਤ ਦੇਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਦृਕ੍ਛੁਭਾਨਨੇ। ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕਵਚਂ ਚੈਵ ਮਾਮਕਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵੀਂ, ਸੁਣੋ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇਗਾ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਭੇਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਨਾਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦਦੇਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚੋਦ੍ਯਮਾਨੋ ਮਯਾ ਚਾਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ। ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਾਨੀ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਉਕਸਾਵਾਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਮਾਣੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਗੋਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਕਨ੍ਯਾ ਪਿਤृਸਾ ਚਾਹਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੋ ਨ ਚੈਵ ਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਤਦ੍ਵਿਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾऽऽਹ੍ਵਾਨਂ ਕृਤਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਭੋ
'ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਸਵਾਮੀ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਰਾਧੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾऽਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਯੋषਿਤੋ ਹਿ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰਾਧੇऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
'ਇਸ ਅਣਜਾਣ ਗਲਤੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ; ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ।'
ਵੇਦਾਹਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਵਰਂ ਦਦੌ। ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਯਮੇਵੇਹ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਙ੍ਗਮੋ ਮਮ
'ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ।'
ਅਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹ੍ਯਮਾਹੂਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਵृਥਾऽऽਹ੍ਵਾਨੇऽਪਿ ਤੇ ਭੀਰੁ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਬੁਲਾਵਟ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਦੋਸ਼ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਭੀਰੁ ਕਿਮਾਹ੍ਵਯਸਿ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਯਦਿ ਮਾਮਵਜਾਨਾਸਿ ऋषਿਃ ਸ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਝ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਵਲੇਪੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਾ। ਕੁਲਂ ਚ ਤੇऽਦ੍ਯ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਮੰਤਰ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ। ਸਾ ਤੁ ਨੈਚ੍ਛਦ੍ਵਰਾਰੋਹਾ ਕਨ੍ਯਾਹਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, 'ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੀ ਨਾ ਹੋਈ।