ਪਤਙ੍ਗਿਕਾਨਾਂ ਪੁਚ੍ਛੇषੁ ਤ੍ਵਯੇषੀਕਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ। ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਮੇਤਤ੍ਤਪੋਧਨ
"ਤੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਿਚ ਤਿੰਨਕਾ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।"
ਸ੍ਵਲ੍ਪਮੇਵ ਯਥਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਧਰ੍ਮ ਏਵਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਬਹੁਦੁਃਖਫਲਪ੍ਰਦਃ
"ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਧਰਮ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।"
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਯਾ ਤਤ੍ਤੁ ਕृਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਬਾਲਭਾਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
"ਕਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਬਾਲੋ ਹਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦ੍ਵਰ੍षਾਜ੍ਜਨ੍ਮਤੋ ਯਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮੋऽਤ੍ਰ ਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਦਿਸ਼ਃ
"ਜੋ ਵੀ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।"
ਅਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇऽਪਿ ਮਹਾਨ੍ਮਮ ਦਣ੍ਡਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧृਤਃ। ਗਰੀਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਧਾਦਪਿ
"ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵਤੋ ਧਰ੍ਮ ਮਾਨੁषਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਲੋਕੇ ਕਰ੍ਮਫਲੋਦਯਾਮ੍
"ਹੇ ਧਰਮ, ਤੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਹੱਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।"
ਆ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਕਾਦ੍ਵਰ੍षਾਨ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਾਤਕਮ੍। ਪਰਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮੇਵ ਦੋष ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
"ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤਕ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇਗਾ।"
ਏਤੇਨ ਤ੍ਵਪਰਾਧੇਨ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਦੁਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵਜਾਯਤ
ਇਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਰ੍ਥੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲੋ ਲੋਭਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਮਪਰਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲੋਭ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡੌ ਚ ਵਿਦੁਰੇ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ।' ਏषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਕੁਮਾਰੇषੁ ਜਾਤੇषੁ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍। ਕੁਰਵੋऽਥ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਯਮੇਤਦਵਰ੍ਧਤ
ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦੁਰ ਜਨਮੇ, ਤਦ ਕੁਰੁ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਗਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਸਸ੍ਯਾऽਭਵਦ੍ਭੂਮਿਃ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਫਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਯਥਰ੍ਤੁਵਰ੍षੀ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਪਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫਸਲਾਂ ਫਲਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਵਰਖਾ ਪਈ, ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਆਏ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਮੁਦਿਤਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਵਾਹਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਫਲ ਰਸ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਣਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਨਗਰਾਣ੍ਯਥ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ। ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਿਨੋऽਭਵਨ੍
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਕਾਰੀਗਰ ਭਰ ਗਏ; ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਨਾਭਵਨ੍ਦਸ੍ਯਵਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇष੍ਵਪਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤਂ ਯੁਗਮਵਰ੍ਤਤ
ਕੋਈ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਯੁੱਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਧਰਮਕਰਮ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਏ।
ਮਾਨਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਤ ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਲੋਕ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਆਪਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਨ੍ਮਹੋਦਧਿਵਤ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਗਰਂ ਵੈ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਭ੍ਰਚਯੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤੋਰਨ ਤੇ ਨਿਕਾਸੀ ਮੋੜ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼ਤਸਂਬਾਧਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਨਦੀषੁ ਵਨਖਣ੍ਡੇषੁ ਵਾਪੀਪਲ੍ਵਲਸਾਨੁषੁ। ਕਾਨਨੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਜਹ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਜਨਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ ਲੋਕ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਦਲਦਲਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਉਤ੍ਤਰੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ ਵ੍ਯਚਰਂਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਿਚਾਰਣੈਃ
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਕੁਰੁ ਇਕੱਠੇ, ਪਰਸਪਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਾਭਵਤ੍ਕृਪਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਭਵਨ੍ਵਿਧਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਪਦੇ ਰਮ੍ਯੇ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਬਹੁਲੀਕृਤੇ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੂਪਾਰਾਮਸਭਾਵਾਪ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਾਸ੍ਤਥਾ। ਬਭੂਵੁਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਯੁਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸਦੋਤ੍ਸਵਾਃ
ਕੂਏ, ਬਾਗ, ਸਭਾ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਤਸਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਬਭੂਵ ਰਮਣੀਯਸ਼੍ਚ ਚੈਤ੍ਯਯੂਪਸ਼ਤਾਙ੍ਕਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੰਦਰ ਤੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਸਨ।
ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮृਜ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਵਰ੍ਧਿਤਃ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਹਿਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਚਕ੍ਰਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਧਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਕृਤ੍ਯੇषੁ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਮੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਨਗਰ ਤੇ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਗृਹੇषੁ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪ। ਦੀਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਚੇਤਿ ਵਾਚੋऽਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕੁਰੁ ਮੁਖੀਆਂ ਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, 'ਦੇਵੋ' ਤੇ 'ਖਾਓ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਪਾਲਿਤਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲੇ ਗਏ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵ੍ਰਤਾਧ੍ਯਯਨਸਂਯੁਤਾਃ। ਸ਼੍ਰਮਵ੍ਯਾਯਾਮਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਯੌਵਨਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਖਰੇ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਕਸਰਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਵੇਦੇ ਚ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇऽਸਿਚਰ੍ਮਣਿ। ਤਥੈਵ ਗਜਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਰਗਾਃ
ਉਹ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਵੇਦ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ, ਹਾਥੀ-ਸਿਖਲਾਈ ਤੇ ਨੀਤੀ-ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣੇषੁ ਨਾਨਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਬੋਧਿਤਾਃ। ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਰਹੇ।
ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਰਗਃ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭਿषੇਚਿਤਃ
ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਤੇ ਨੀਤੀ-ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਇਆ।