ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਬਹੁਤਿਥੇऽਹਨਿ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਂਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੀ, ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਚ ਤਮृषਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸ਼ੂਲਸ੍ਥਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਸੂਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਨ੍ਮਯਾऽਪਕृਤਂ ਮੋਹਾਦਜ੍ਞਾਨਾਦृषਿਸਤ੍ਤਮ। ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ
"ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਸਾਦਮਕਰੋਨ੍ਮੁਨਿਃ। ਕृਤਪ੍ਰਸਾਦਂ ਰਾਜਾ ਤਂ ਤਤਃ ਸਮਵਤਾਰਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਫੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੂਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰ ਲਿਆ।
ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਚ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਾਤ੍ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਨਿਸ਼੍ਚਕਰ੍ष ਹ। ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ੂਲਂ ਮੂਲੇ ਸ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਸੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਕੱਢ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੂਲ ਨੂੰ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਥਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੇਨੈਵ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਮੁਨਿਃ। ਕਣ੍ਠਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕੁਨਾ ਮੁਨਿਰਾਚਤ੍। ਪੁष੍ਪਭਾਜਨਧਾਰੀ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੂਲ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਗਲੇ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਸੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾਂ।"
ਸ ਚਾਤਿਤਪਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਪਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲਏ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਅਣੀਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯ ਇਤਿ ਚ ਤਤੋ ਲੋਕੇषੁ ਗੀਯਤੇ। ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸਦਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣੀਮਾਂਡਵਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਆਸਨਸ੍ਥਂ ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਪਾਲਭਤ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕਿਂ ਨੁ ਤਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਕृਤਮਜਾਨਤਾ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?"
ਯਸ੍ਯੇਯਂ ਫਲਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰੀਦृਸ਼੍ਯਾਸਾਦਿਤਾ ਮਯਾ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
"ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ।"
ਪਤਙ੍ਗਿਕਾਨਾਂ ਪੁਚ੍ਛੇषੁ ਤ੍ਵਯੇषੀਕਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ। ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਮੇਤਤ੍ਤਪੋਧਨ
"ਤੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਿਚ ਤਿੰਨਕਾ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।"
ਸ੍ਵਲ੍ਪਮੇਵ ਯਥਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਧਰ੍ਮ ਏਵਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਬਹੁਦੁਃਖਫਲਪ੍ਰਦਃ
"ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਧਰਮ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।"
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਯਾ ਤਤ੍ਤੁ ਕृਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਬਾਲਭਾਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
"ਕਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਬਾਲੋ ਹਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦ੍ਵਰ੍षਾਜ੍ਜਨ੍ਮਤੋ ਯਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮੋऽਤ੍ਰ ਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਦਿਸ਼ਃ
"ਜੋ ਵੀ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।"
ਅਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇऽਪਿ ਮਹਾਨ੍ਮਮ ਦਣ੍ਡਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧृਤਃ। ਗਰੀਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਧਾਦਪਿ
"ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵਤੋ ਧਰ੍ਮ ਮਾਨੁषਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਲੋਕੇ ਕਰ੍ਮਫਲੋਦਯਾਮ੍
"ਹੇ ਧਰਮ, ਤੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਹੱਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।"
ਆ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਕਾਦ੍ਵਰ੍षਾਨ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਾਤਕਮ੍। ਪਰਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮੇਵ ਦੋष ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
"ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤਕ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇਗਾ।"
ਏਤੇਨ ਤ੍ਵਪਰਾਧੇਨ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਦੁਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵਜਾਯਤ
ਇਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਰ੍ਥੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲੋ ਲੋਭਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਮਪਰਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲੋਭ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡੌ ਚ ਵਿਦੁਰੇ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ।' ਏषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਕੁਮਾਰੇषੁ ਜਾਤੇषੁ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍। ਕੁਰਵੋऽਥ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਯਮੇਤਦਵਰ੍ਧਤ
ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦੁਰ ਜਨਮੇ, ਤਦ ਕੁਰੁ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਗਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਸਸ੍ਯਾऽਭਵਦ੍ਭੂਮਿਃ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਫਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਯਥਰ੍ਤੁਵਰ੍षੀ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਪਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫਸਲਾਂ ਫਲਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਵਰਖਾ ਪਈ, ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਆਏ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਮੁਦਿਤਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਵਾਹਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਫਲ ਰਸ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਣਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਨਗਰਾਣ੍ਯਥ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ। ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਿਨੋऽਭਵਨ੍
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਕਾਰੀਗਰ ਭਰ ਗਏ; ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਨਾਭਵਨ੍ਦਸ੍ਯਵਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇष੍ਵਪਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤਂ ਯੁਗਮਵਰ੍ਤਤ
ਕੋਈ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਯੁੱਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਧਰਮਕਰਮ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਏ।
ਮਾਨਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਤ ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਲੋਕ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਆਪਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਨ੍ਮਹੋਦਧਿਵਤ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਗਰਂ ਵੈ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਭ੍ਰਚਯੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤੋਰਨ ਤੇ ਨਿਕਾਸੀ ਮੋੜ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼ਤਸਂਬਾਧਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਨਦੀषੁ ਵਨਖਣ੍ਡੇषੁ ਵਾਪੀਪਲ੍ਵਲਸਾਨੁषੁ। ਕਾਨਨੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਜਹ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਜਨਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ ਲੋਕ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਦਲਦਲਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਉਤ੍ਤਰੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ ਵ੍ਯਚਰਂਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਿਚਾਰਣੈਃ
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਕੁਰੁ ਇਕੱਠੇ, ਪਰਸਪਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਾਭਵਤ੍ਕृਪਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਭਵਨ੍ਵਿਧਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਪਦੇ ਰਮ੍ਯੇ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਬਹੁਲੀਕृਤੇ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।