ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕੁਮਾਰੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਣਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਤृਦੋषਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਫਿਕਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਞ੍ਚ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਗਾਮ ਹ
'ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋਣਗੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮਾਤਾ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਯਮੇਕਂ ਪੁਤ੍ਰਮਯਾਚਤ। ਤਥੇਤਿ ਚ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਮਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਜੀਜਨਤ੍। ਪਾਣ੍ਡੁਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫਿਕੇ ਰੰਗ ਦੀ ਚਿਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। `ਤਯੋਰ੍ਜਨ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤ ਜਣੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਹੋਏ; ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭੀष੍ਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਅਨ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਮ੍ਬਿਕਾਪੁਤ੍ਰਂ ਜਾਤਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੁਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਵਾਏ; ਜਦ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਅੰਧਾ ਜਣਿਆ ਗਿਆ—
ਕੌਸਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਮਾਹੂਯ ਪੁਤ੍ਰਮਨ੍ਯਮਯਾਚਤ। ਅਨ੍ਧੋਯਮਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾਤਨਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਕੌਸਲਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਮੰਗਿਆ: 'ਇਹ ਅੰਧਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੌਸਲਿਆ ਤੋਂ ਇਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਿਯਤਾ ਯਦਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਨਃਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤ ਜਣੇਗੀ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕੁਮਾਰੋऽਸ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਤਾਂ ਸਮਾਧਾਯ ਵੈ ਭੂਯਃ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁਨਃ
'ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਵਧੂਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਸਾ ਤੁ ਰੂਪਂ ਚ ਗਨ੍ਧਂ ਚ ਮਹਰ੍षੇਃ ਪ੍ਰਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਂ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ—
ਨਾਕਰੋਦ੍ਵਚਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਯਾਤ੍ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ। ਤਤਃਸ੍ਵੈਰ੍ਭੂषਣੈਰ੍ਦਾਸੀਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾऽਪ੍ਸਰੋਪਮਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਤਤਃ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾ। ਸਾ ਤਂ ਤ੍ਵृषਿਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਸਂਵਿਵੇਸ਼ਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯੋਪਚਚਾਰ ਹ। `ਵਾਗ੍ਭਾਵੋਪਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਕਾਮੋਪਭੋਗੇਨ ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁष੍ਟਿਮਗਾਦृषਿਃ। ਤਯਾ ਸਹੋषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਰ੍षਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਮਭੁਜਿष੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਅਯਂ ਚ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਗਰ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨੁਦਰਮਾਗਤਃ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮਾਂ ਬਣੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਕਲਮੰਦ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸ ਜਜ੍ਞੇ ਵਿਦੁਰੋ ਨਾਮ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਤ੍ਮਜਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪਾਣ੍ਡੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੁਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵੀ ਭਰਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਦੁਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਂਡਵਯ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ-ਝੂਠ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਪ੍ਯੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਪ੍ਰਲਮ੍ਭਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਆਪਣੀ ਦੇਰੀ ਅਤੇ ਦਾਸੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ।
ਸ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਨृਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਯੈ ਗਰ੍ਭਂ ਸਮਾਵੇਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਧਰਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਭ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦਪਿ। ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਾਃ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਵੈਪਾਇਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯੇਨ ਸ਼ਾਪਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍। ਕਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵਜਾਯਤ
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ? ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ?
ਬਭੂਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਧृਤਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯੇ ਤਪਸਿ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਂਡਵਯ ਸੀ। ਉਹ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚਰਨ੍ਨਾਜਗਾਮ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਸਂਨਿਕृष੍ਟਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਆਸ਼੍ਰਮਪਦਦ੍ਵਾਰਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਯੋਗੀ ਤਸ੍ਥੌ ਮੌਨਵ੍ਰਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਚੁੱਪ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਗ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਤਃ। ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਸ੍ਯਵੋ ਲੋਪ੍ਤ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਧਰ ਕੁਝ ਡਾਕੂ, ਜੋ ਚੋਰੀ ਦਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਨੁਸਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਬਹੁਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। `ਤਾਮੇਵ ਵਸਤਿਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਗ੍ਰਾਮਾਲ੍ਲੋਪ੍ਤ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਚੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਓਹੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਵਸਥੇ ਸ਼ੇਤੇ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ।' ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਵਸਥੇ ਲੋਪ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ੍ਯਵਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਮੁਨੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਉਹ ਚੋਰ ਆਪਣਾ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਸਮਾਨ ਲੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਨਿਧਾਯ ਚ ਭਯਾਲ੍ਲੀਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨਾਗਤੇ ਬਲੇ। ਤੇषੁ ਲੀਨੇष੍ਵਥੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਬਲਮ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਰੱਖੀਏ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਲੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਰੱਖੀਏ ਵੀ ਜਲਦੀ ਓਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਆਜਗਾਮ ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਮृषਿਂ ਤਸ੍ਕਰਾਨੁਗਾਃ। ਤਮਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਪੋਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਕਤਰੇਣ ਪਥਾ ਯਾਤਾ ਦਸ੍ਯਵੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਵਯਮ੍
ਚੋਰਾ ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਗਏ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰੀ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ? ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੀ ਰਾਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।