ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਪਿਲਾਂ ਜਟਾਂ ਦੀਪ੍ਤੇ ਚ ਲੋਚਨੇ। ਬਬ੍ਰੂਣਿ ਚੈਵ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਪੀਲੀ ਜਟਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭੂਰੇ ਦਾਢੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਂਭੂਵ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਭਯਾਤ੍ਕਾਸ਼ਿਸੁਤਾ ਤਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਕਾਸੀ ਦੀ ਧੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਗਮ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ। ਅਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗੁਣਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਇਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ?'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ। `ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਿਂਤੁ ਮਾਤੁਃ ਸ ਵੈਗੁਣ੍ਯਾਦਨ੍ਧ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਾਨ੍ਧਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਨृਪਤਿਰਨੁਰੂਪਸ੍ਤਪੋਧਨ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਰੂਆਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਰਾਜਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ।'
ਜ੍ਞਾਤਿਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਮ੍। `ਅਪਰਸ੍ਯਾਮਪਿ ਪੁਨਰ੍ਮਮ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
'ਉਹ ਜਾਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਦੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਵਰਜਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯਾਨ੍ਯਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾऽਵਰਾ ਚੇਯਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਪੂਤਣੂ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾऽਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਗੁਣਾਧਿਕਮ੍।' ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਾऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸੁषੁਵੇऽਨ੍ਧਂ ਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਰਜੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਰਿਭਾष੍ਯ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਤਤਃ। ऋषਿਮਾਵਾਹਯਤ੍ਸਤ੍ਯਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਤਣੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾਂ ਸਮਾਹੂਯ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੁਤਮ੍। ਭੂਯੋ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਨ੍ਤਾਨਾਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਵੈ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿषਣ੍ਣਾਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨਿषਣ੍ਣਾ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਤਮੇ। ਕੋਨ੍ਵੇष੍ਯਤੀਤਿ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਨਿਯਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਜੋ ਸਚੀ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਖਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ 'ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ?' ਅਤੇ ਸਬਰ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਵਿਧਿਨਾ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਮਪਦ੍ਯਤ। ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾਮਥਾऽਭ੍ਯਾਗਾਦृषਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਾऽਪਿ ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸਂਕਾਸ਼ਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ। ਤਾਂ ਭੀਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿषਣ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਉਹ ਫਿਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪਾਂਡੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਿਆ, ਫਿਕੀ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ—
ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਪੁਤ੍ਰ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਰੂਪਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਮਿਹ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—'
ਤਸ੍ਮਾਦੇष ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯੈਤਦੇਵੇਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਫਿਕਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਰਾਕ੍ਰਾਮਦ੍ਭਗਵਾਨृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਡਾ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਮਾਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਅਪ੍ਯਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੁਭਃ।' ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸ ਪੁਨਰ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਤਾਮ੍
'ਪੁੱਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇਗੀ?' ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਫਿਕੇ ਰੰਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕੁਮਾਰੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਣਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਤृਦੋषਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਫਿਕਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਞ੍ਚ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਗਾਮ ਹ
'ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋਣਗੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮਾਤਾ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਯਮੇਕਂ ਪੁਤ੍ਰਮਯਾਚਤ। ਤਥੇਤਿ ਚ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਮਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਜੀਜਨਤ੍। ਪਾਣ੍ਡੁਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫਿਕੇ ਰੰਗ ਦੀ ਚਿਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। `ਤਯੋਰ੍ਜਨ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤ ਜਣੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਹੋਏ; ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭੀष੍ਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਅਨ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਮ੍ਬਿਕਾਪੁਤ੍ਰਂ ਜਾਤਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੁਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਵਾਏ; ਜਦ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਅੰਧਾ ਜਣਿਆ ਗਿਆ—
ਕੌਸਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਮਾਹੂਯ ਪੁਤ੍ਰਮਨ੍ਯਮਯਾਚਤ। ਅਨ੍ਧੋਯਮਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾਤਨਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਕੌਸਲਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਮੰਗਿਆ: 'ਇਹ ਅੰਧਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੌਸਲਿਆ ਤੋਂ ਇਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਿਯਤਾ ਯਦਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਨਃਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤ ਜਣੇਗੀ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕੁਮਾਰੋऽਸ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਤਾਂ ਸਮਾਧਾਯ ਵੈ ਭੂਯਃ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁਨਃ
'ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਵਧੂਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਸਾ ਤੁ ਰੂਪਂ ਚ ਗਨ੍ਧਂ ਚ ਮਹਰ੍षੇਃ ਪ੍ਰਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਂ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ—