ਨष੍ਟਂ ਚ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰ਼। ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦੇਵਰਾਜਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕਰ; ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣ।
ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਧੁਰਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮੁਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਹੀ ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਦੀ ਭਾਰੀ ਰਾਜਧੁਰਾ ਉਠਾਏਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੂਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾ ਧਰ੍ਮਤੋऽਨੁਨੀਯੈਨਾਂ ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍। ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰ੍षੀਨਤਿਥੀਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਕਾਲੇ ਵਧੂਂ ਸ੍ਨਾਤਾਮृਤੌ ਤਦਾ। ਸਂਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਨੂਹ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਦੇਵਰਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸੋऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾऽਨੁਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੈਨਂ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਹ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਕੌਸਲਿਆ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਾ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਸਾਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁੁਰੂ ਪਰਮੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਤਜਨਪ੍ਰਾਯੇऽਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦੀਪੇषੁ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਃ। ਜਗਾਮ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਯਨਂ ਵਿਪੁਲੇ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਤਥੋਚਿਤਾ। ਵਿਰੂਪ ਇਤਿ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਂਕੁਚ੍ਯਾਸੀਨ੍ਨਿਮੀਲਿਤਾ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ—ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪੋ ਹਿ ਜਟੀ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਰ੍ਣਃ ਪਰੁषਃ ਕृਸ਼ਃ। ਸੁਗਨ੍ਧੇਤਰਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਃ
ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮਾੜੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖਾ, ਪਤਲਾ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਪਿਲਾਂ ਜਟਾਂ ਦੀਪ੍ਤੇ ਚ ਲੋਚਨੇ। ਬਬ੍ਰੂਣਿ ਚੈਵ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਪੀਲੀ ਜਟਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭੂਰੇ ਦਾਢੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਂਭੂਵ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਭਯਾਤ੍ਕਾਸ਼ਿਸੁਤਾ ਤਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਕਾਸੀ ਦੀ ਧੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਗਮ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ। ਅਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗੁਣਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਇਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ?'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ। `ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਿਂਤੁ ਮਾਤੁਃ ਸ ਵੈਗੁਣ੍ਯਾਦਨ੍ਧ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਾਨ੍ਧਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਨृਪਤਿਰਨੁਰੂਪਸ੍ਤਪੋਧਨ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਰੂਆਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਰਾਜਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ।'
ਜ੍ਞਾਤਿਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਮ੍। `ਅਪਰਸ੍ਯਾਮਪਿ ਪੁਨਰ੍ਮਮ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
'ਉਹ ਜਾਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਦੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਵਰਜਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯਾਨ੍ਯਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾऽਵਰਾ ਚੇਯਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਪੂਤਣੂ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾऽਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਗੁਣਾਧਿਕਮ੍।' ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਾऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸੁषੁਵੇऽਨ੍ਧਂ ਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਰਜੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਰਿਭਾष੍ਯ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਤਤਃ। ऋषਿਮਾਵਾਹਯਤ੍ਸਤ੍ਯਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਤਣੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾਂ ਸਮਾਹੂਯ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੁਤਮ੍। ਭੂਯੋ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਨ੍ਤਾਨਾਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਵੈ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿषਣ੍ਣਾਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨਿषਣ੍ਣਾ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਤਮੇ। ਕੋਨ੍ਵੇष੍ਯਤੀਤਿ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਨਿਯਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਜੋ ਸਚੀ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਖਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ 'ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ?' ਅਤੇ ਸਬਰ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਵਿਧਿਨਾ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਮਪਦ੍ਯਤ। ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾਮਥਾऽਭ੍ਯਾਗਾਦृषਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਾऽਪਿ ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸਂਕਾਸ਼ਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ। ਤਾਂ ਭੀਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿषਣ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਉਹ ਫਿਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪਾਂਡੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਿਆ, ਫਿਕੀ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ—
ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਪੁਤ੍ਰ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਰੂਪਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਮਿਹ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—'
ਤਸ੍ਮਾਦੇष ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯੈਤਦੇਵੇਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਫਿਕਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਰਾਕ੍ਰਾਮਦ੍ਭਗਵਾਨृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਡਾ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਮਾਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਅਪ੍ਯਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੁਭਃ।' ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸ ਪੁਨਰ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਤਾਮ੍
'ਪੁੱਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇਗੀ?' ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਫਿਕੇ ਰੰਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।