ਅਰਾਜਕੇषੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਜਾऽਨਾਥਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਨ ਦੇਵਤਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਕਥਂ ਚਾਰਾਜਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਸਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵ ਭੀष੍ਮਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਲਕ, ਰਾਜਾ ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲੈ, ਭੀਸ਼ਮ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਲੇਗਾ।
ਯਦਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਮਯਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰਕਾਲਿਕਃ। ਵਿਰੂਪਤਾਂ ਮੇ ਸਹਤਾਂ ਤਯੋਰੇਤਤ੍ਪਰਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਅਣਸਮੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਠੇਸ ਸਹਿ ਲਵਾਂ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਯਦਿ ਮੇ ਸਹਤੇ ਗਨ੍ਧਂ ਰੂਪਂ ਵੇषਂ ਤਥਾ ਵਪੁਃ। ਅਦ੍ਯੈਵ ਗਰ੍ਭਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੰਧ, ਰੂਪ, ਪਹਿਰਾਵਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਅੱਜ ਹੀ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵਿਤਾਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਗੋਪ੍ਤਾਰਃ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੇਗੀ; ਉਹ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਤਦਾ। ਸ਼ਯਨੇ ਸਾ ਚ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਹ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਆਸ ਸਤਯਵਤੀ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਤੇ ਕੌਸਲਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਸਜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਈ ਸੀ।
ਸਮਾਗਮਨਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇਦਿਤਿ ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਮੁਨਿਃ। ਤਤੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਰਹਸਿ ਸਂਗਤਾਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੂਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਮਿਲਣ ਲਈ ਗਈ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਰ੍ਥਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍। ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਵਾਲੀ, ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; 'ਕੌਸਲਿਆ, ਮੈਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।'
ਭਰਤਾਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਵ੍ਯਥਿਤਾਂ ਮਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਂ ਚ ਪੀਡਿਤਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਦੇ ਘਟਣ ਕਰਕੇ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ—
ਭੀष੍ਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਦਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ। ਸਾ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯਧੀਨਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਾਪਯ ਮਾਂ ਤਥਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਇਸ ਕੁਲ ਦੀ ਵਾਧਾ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਇਹ ਸਲਾਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਧੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਲਾ।
ਨष੍ਟਂ ਚ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰ਼। ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦੇਵਰਾਜਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕਰ; ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣ।
ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਧੁਰਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮੁਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਹੀ ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਦੀ ਭਾਰੀ ਰਾਜਧੁਰਾ ਉਠਾਏਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੂਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾ ਧਰ੍ਮਤੋऽਨੁਨੀਯੈਨਾਂ ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍। ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰ੍षੀਨਤਿਥੀਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਕਾਲੇ ਵਧੂਂ ਸ੍ਨਾਤਾਮृਤੌ ਤਦਾ। ਸਂਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਨੂਹ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਦੇਵਰਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸੋऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾऽਨੁਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੈਨਂ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਹ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਕੌਸਲਿਆ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਾ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਸਾਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁੁਰੂ ਪਰਮੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਤਜਨਪ੍ਰਾਯੇऽਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦੀਪੇषੁ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਃ। ਜਗਾਮ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਯਨਂ ਵਿਪੁਲੇ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਤਥੋਚਿਤਾ। ਵਿਰੂਪ ਇਤਿ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਂਕੁਚ੍ਯਾਸੀਨ੍ਨਿਮੀਲਿਤਾ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ—ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪੋ ਹਿ ਜਟੀ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਰ੍ਣਃ ਪਰੁषਃ ਕृਸ਼ਃ। ਸੁਗਨ੍ਧੇਤਰਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਃ
ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮਾੜੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖਾ, ਪਤਲਾ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਪਿਲਾਂ ਜਟਾਂ ਦੀਪ੍ਤੇ ਚ ਲੋਚਨੇ। ਬਬ੍ਰੂਣਿ ਚੈਵ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਪੀਲੀ ਜਟਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭੂਰੇ ਦਾਢੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਂਭੂਵ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਭਯਾਤ੍ਕਾਸ਼ਿਸੁਤਾ ਤਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਕਾਸੀ ਦੀ ਧੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਗਮ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ। ਅਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗੁਣਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਇਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ?'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ। `ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਿਂਤੁ ਮਾਤੁਃ ਸ ਵੈਗੁਣ੍ਯਾਦਨ੍ਧ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਾਨ੍ਧਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਨृਪਤਿਰਨੁਰੂਪਸ੍ਤਪੋਧਨ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਰੂਆਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਰਾਜਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ।'
ਜ੍ਞਾਤਿਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਮ੍। `ਅਪਰਸ੍ਯਾਮਪਿ ਪੁਨਰ੍ਮਮ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
'ਉਹ ਜਾਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਦੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਵਰਜਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯਾਨ੍ਯਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾऽਵਰਾ ਚੇਯਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਪੂਤਣੂ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾऽਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਗੁਣਾਧਿਕਮ੍।' ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ।