ਪ੍ਰਭਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਦਰ੍ਕੋ ਧੂਮਕੇਤੁਸ੍ਤਥੋष੍ਮਤਾਮ੍। ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਛਬ੍ਦਂ ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਸੋਮਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਤਿਆਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ—
ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਜਹ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਜਹ੍ਯਾਚ੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵ੍ਯਵਸੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਯ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਨ੍ਨ ਜਾਤ੍ਵਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਲੋਕਾਨਾਮਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਮਰਤ੍ਵਸ੍ਯ ਵਾ ਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭੂਰਿਦ੍ਰਵਿਣਤੇਜਸਾ। ਮਾਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਭੀष੍ਮਮੁਵਾਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸਤ੍ਯੇ ਪਰਾਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਇਚ੍ਛਨ੍ਸृਜੇਥਾਸ੍ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਭਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਖਵਾਲੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਨਵੇਂ ਲੋਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜਾਨਾਮਿ ਚੈਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਯਚ੍ਚ ਭਾषਿਤਮ੍। ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਮਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਹ ਪੈਤਾਮਹੀਂ ਧੁਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ।
ਯਥਾ ਤੇ ਕੁਲਤਨ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨ ਪਰਾਭਵੇਤ੍। ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਰਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼-ਲੜੀ ਤੇ ਧਰਮ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਣ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਮਮ ਭਾਰਤ।' ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਮੇਵਂ ਕृਪਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਭੀष੍ਮੋ ਭੂਯੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਰਾਜ੍ਞਿ ਧਰ੍ਮਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਨੀਨਸ਼ਃ। ਸਤ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਣੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਰਪਿ ਸਂਤਾਨਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭੁਵਿ। ਤਤ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਲੜੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਣੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਸਹ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ। ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ।। ।। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮਹਾਭਾਰਤੇ ਆਦਿਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਭਵਪਰ੍ਵਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ।। 112
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਮृष੍ਯਤਾ। ਰਾਜਾ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹੈਹਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਹਤਃ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੇਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ਬਾਹੂਨਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਨ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈ। ਲੋਕਸ੍ਯਾਚਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨਾਤਿ ਕਿਲ ਦੁਸ਼੍ਚਰਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਤਾ। ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸਕृਦ੍ਰਥੇਨ ਜਯਤਾ ਮਹੀਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ।
ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਕੀ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਲੋਕੇ ਕृਤੇ ਤੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਤਤਃ ਸਂਭੂਯ ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾਨ੍ਯਪਤ੍ਯਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਪਾਣਿਗ੍ਰਾਹਸ੍ਯ ਤਨਯ ਇਤਿ ਵੇਦੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਧਰ੍ਮਂ ਮਨਸਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਾਃ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਲੋਕੇऽਪ੍ਯਾਚਰਿਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਸਮੁਦਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਇਮਂ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਥੋਚਥ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ਆਸੀਦ੍ਧੀਮਾਨृषਿਃ ਪੁਰਾ। ਮਮਤਾ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਮਸਂਮਤਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਥਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਮਮਤਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ।
ਉਚਥ੍ਯਸ੍ਯ ਯਵੀਯਾਂਸ੍ਤੁ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾ ਮਮਤਾਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਚਥਿਆ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਮਮਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ।
ਉਵਾਚ ਮਮਤਾ ਤਂ ਤੁ ਦੇਵਰਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀ ਤ੍ਵਹਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨਾਰਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਮਮਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।'
ਅਯਂ ਚ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ। ਔਚਥ੍ਯੋ ਦੇਵਮਤ੍ਰਾਪਿ षਡਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧੀਯਤ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ, ਉਚਥਿਆ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ।
ਅਮੋਘਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਭਵਃ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਗਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਉਪਾਰਮਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਹਾਡਾ ਬੀਜ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਰੁਕ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਕਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨਿਯਚ੍ਛਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਬਭੂਵ ਤਤਃ ਕਾਮੀ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਕਾਮਯਾ। ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਰੇਤਃ ਸ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਿਲਿਆ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡਿਆ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਬੱਚੇ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋਸ੍ਤਾਤ ਮਾ ਗਮਃ ਕਾਮਂ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਭਵਃ। ਅਲ੍ਪਾਵਕਾਸ਼ੋ ਭਗਵਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਃ
'ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਥਾਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਅਮੋਘਰੇਤਾਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨ੍ਨ ਪੀਡਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਅਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਬੀਜ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ।
ਜਗਾਮ ਮੈਥੁਨਾਯੈਵ ਮਮਤਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਰੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਮਮਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਬੀਜ ਛੱਡਿਆ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਰੋਧਯਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ। ਸ੍ਥਾਨਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਥ ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਤਦਾ
ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੀਜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।