ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਸਮਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਹਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਰੁਣੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਸਮਗृਹ੍ਯਤ
ਸਾਤ ਸਾਲ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ਮਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਯਤਮਾਨਾਨਾਮਾਪ੍ਤੈਃ ਸਹ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੈਃ। ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੌਰਵ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਸਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤੁ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਕਾਰਯਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੋਚ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਬਿਃ ਸਹਿਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵੈਃ।। ਪ੍ਰਸੀਦ ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਹ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵ ਸੋਮਕ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਕ, ਹੇ ਯਜਨਸੇਨ, ਇਥੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਕਰ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀਨਾ ਕृਪਣਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚਾਰੀ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ—
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਨੁषੇ ਤੇ ਚ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਨਿਪੀਡਿਤੇ। ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਂ ਚ ਮਾਤृਵਂਸ਼ਂ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ।' ਤ੍ਵਯਿ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਣੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਖੀ: 'ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿੰਡ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿਭ ਹੈ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਮੇਯਿਵਾਨ੍।' ਯਥਾਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਪਗਮਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਥਾ ਚਾਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਤ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਰਗ ਪਾਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਮਾਸੇਨੇਤਰੇਣ ਚ। ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤੀਰ੍ਵੇਤ੍ਥ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ, ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕੁਲਾਚਾਰਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਙ੍ਗਿਰਸਯੋਰਿਵ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਭ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਭृਸ਼ਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ। ਕਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਸੌਂਪਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਸੁਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਬਾਲ ਏਵ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਬਿਨਾਂ ਸੁਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਇਮੇ ਮਹਿष੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤੇ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਯੋਰੁਤ੍ਪਾਦਯਾਪਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤਾਨਾਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਘਰ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ਚੈਵਾਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤਾਨਨੁਸ਼ਾਧਿ ਚ। ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾ ਨਿਮਜ੍ਜੀਃ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਰਾਜ ਦਾ ਤਖ਼ਤ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ; ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਨਾ ਦੇ।
ਤਥੋਚ੍ਯਮਾਨੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਇਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮੇਵੋਤ੍ਤਰਂ ਵਚਃ
ਮਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ, ਉਚਿਤ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤਰੁਦਾਹृਤਃ। ਤ੍ਵਮਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵੇਤ੍ਥ ਵੈ ਪਰਾਂ
ਬਿਨਾਂ ਸੰਦੇਹ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਤਰੇ। ਸ ਸਤ੍ਯਵਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲਈ ਕੀ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਯਦ੍ਵਾऽਪ੍ਯਧਿਕਮੇਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਗਨ੍ਧਮਾਪਸ਼੍ਚ ਰਸਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਰੂਪਂ ਵਾਯੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਆਪਣਾ ਸੁਗੰਧ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਆਪਣਾ ਸਵਾਦ, ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਤੇ ਹਵਾ ਆਪਣਾ ਛੂਹਣ ਦਾ ਗੁਣ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ—
ਪ੍ਰਭਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਦਰ੍ਕੋ ਧੂਮਕੇਤੁਸ੍ਤਥੋष੍ਮਤਾਮ੍। ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਛਬ੍ਦਂ ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਸੋਮਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਤਿਆਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ—
ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਜਹ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਜਹ੍ਯਾਚ੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵ੍ਯਵਸੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਯ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਨ੍ਨ ਜਾਤ੍ਵਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਲੋਕਾਨਾਮਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਮਰਤ੍ਵਸ੍ਯ ਵਾ ਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭੂਰਿਦ੍ਰਵਿਣਤੇਜਸਾ। ਮਾਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਭੀष੍ਮਮੁਵਾਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸਤ੍ਯੇ ਪਰਾਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਇਚ੍ਛਨ੍ਸृਜੇਥਾਸ੍ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਭਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਖਵਾਲੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਨਵੇਂ ਲੋਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜਾਨਾਮਿ ਚੈਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਯਚ੍ਚ ਭਾषਿਤਮ੍। ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਮਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਹ ਪੈਤਾਮਹੀਂ ਧੁਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ।
ਯਥਾ ਤੇ ਕੁਲਤਨ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨ ਪਰਾਭਵੇਤ੍। ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਰਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼-ਲੜੀ ਤੇ ਧਰਮ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਣ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਮਮ ਭਾਰਤ।' ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਮੇਵਂ ਕृਪਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਭੀष੍ਮੋ ਭੂਯੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਰਾਜ੍ਞਿ ਧਰ੍ਮਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਨੀਨਸ਼ਃ। ਸਤ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਣੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਰਪਿ ਸਂਤਾਨਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭੁਵਿ। ਤਤ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਲੜੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਣੀ।