ਨਿਯਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਵੁਭੌ। ਤਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸਮਭਵਚ੍ਛਿਖਣ੍ਡੀ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ—ਇੱਕ ਔਰਤ, ਦੂਜਾ ਮਰਦ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਮਰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਪਚਕ੍ਰਾਮ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਤੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਯਾਜ਼ਨੇਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਬੁਦਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋऽਕਰੋਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਸੁਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੁਦਬੁਦਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ; ਉਥੇ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਲਏ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਮਭਿਸਂਪਦੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਪਾਂਚਾਲਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਭਵਤਾ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਅਮ੍ਬਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ। ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਅੰਬਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ਬਾਲਿਕੇ ਚੈਵ ਪਰਿਣੀਯਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਧੌ। `ਤਯੋਃ ਪਾਣੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਰੂਪਦਰ੍ਪਿਤਃ।' ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਕੌਰਵ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਬृਹਤੀਸ਼੍ਯਾਮੇ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜੇ। ਰਕ੍ਤਤੁਙ੍ਗਨਖੋਪੇਤੇ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰ਼ੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸਾਂਵਲੀਆਂ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਤੇ ਉਭਰੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰੇ ਸਿਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੋऽਸੌ ਲਬ੍ਧਃ ਪਤਿਰਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੌ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਸਾਡੇ ਜੋੜ ਦਾ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ,' ਤੇ ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਕ੍ਤੇ ਚ ਏਕਭਾਵੇ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤੇ।' ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਿਰੂਪਸਦृਸ਼ੋ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੇਵ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਮਥਨੋ ਰਹਃ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਜਿਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਲੈਦਾ ਸੀ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਸਮਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਹਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਰੁਣੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਸਮਗृਹ੍ਯਤ
ਸਾਤ ਸਾਲ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ਮਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਯਤਮਾਨਾਨਾਮਾਪ੍ਤੈਃ ਸਹ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੈਃ। ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੌਰਵ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਸਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤੁ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਕਾਰਯਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੋਚ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਬਿਃ ਸਹਿਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵੈਃ।। ਪ੍ਰਸੀਦ ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਹ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵ ਸੋਮਕ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਕ, ਹੇ ਯਜਨਸੇਨ, ਇਥੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਕਰ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀਨਾ ਕृਪਣਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚਾਰੀ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ—
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਨੁषੇ ਤੇ ਚ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਨਿਪੀਡਿਤੇ। ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਂ ਚ ਮਾਤृਵਂਸ਼ਂ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ।' ਤ੍ਵਯਿ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਣੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਖੀ: 'ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿੰਡ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿਭ ਹੈ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਮੇਯਿਵਾਨ੍।' ਯਥਾਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਪਗਮਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਥਾ ਚਾਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਤ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਰਗ ਪਾਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਮਾਸੇਨੇਤਰੇਣ ਚ। ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤੀਰ੍ਵੇਤ੍ਥ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ, ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕੁਲਾਚਾਰਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਙ੍ਗਿਰਸਯੋਰਿਵ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਭ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਭृਸ਼ਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ। ਕਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਸੌਂਪਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਸੁਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਬਾਲ ਏਵ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਬਿਨਾਂ ਸੁਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਇਮੇ ਮਹਿष੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤੇ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਯੋਰੁਤ੍ਪਾਦਯਾਪਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤਾਨਾਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਘਰ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ਚੈਵਾਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤਾਨਨੁਸ਼ਾਧਿ ਚ। ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾ ਨਿਮਜ੍ਜੀਃ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਰਾਜ ਦਾ ਤਖ਼ਤ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ; ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਨਾ ਦੇ।
ਤਥੋਚ੍ਯਮਾਨੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਇਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮੇਵੋਤ੍ਤਰਂ ਵਚਃ
ਮਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ, ਉਚਿਤ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤਰੁਦਾਹृਤਃ। ਤ੍ਵਮਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵੇਤ੍ਥ ਵੈ ਪਰਾਂ
ਬਿਨਾਂ ਸੰਦੇਹ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਤਰੇ। ਸ ਸਤ੍ਯਵਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲਈ ਕੀ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਯਦ੍ਵਾऽਪ੍ਯਧਿਕਮੇਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਗਨ੍ਧਮਾਪਸ਼੍ਚ ਰਸਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਰੂਪਂ ਵਾਯੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਆਪਣਾ ਸੁਗੰਧ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਆਪਣਾ ਸਵਾਦ, ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਤੇ ਹਵਾ ਆਪਣਾ ਛੂਹਣ ਦਾ ਗੁਣ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ—