ਏਵਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਨ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾ ਭਾਵੋ ਦੈਵਮੇਤਦਮਾਨੁषਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਯਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਸ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤਾ ਮਮ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਹਿਨੇਗਾ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਸ੍ਰਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਸਃ। ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਰਮ੍ਭਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤੂष੍ਣੀਮੇਤਾਮੁਪੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮਾਲਾ ਸੰਭਾਲੀ; ਫਿਰ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨ੍ਯਬਧ੍ਨਾਤ੍ਤੁ ਬਾਲਾ ਪਿਤੁਰਵਜ੍ਞਯਾ। ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਯਜਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਨੇ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਈ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇषੀਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੀਤਾ ਸਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਿ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁष੍ਟਿਹੇਤੋਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲੈਣ ਲਈ।
ਉਪਚਾਰਾਭਿਤੁष੍ਟਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਵਿਭਜਨਂ ਭਵਿਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੰਡ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਾਨਂ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਆਰਾਧਯਿਤੁਮੀਹਸ੍ਵ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪਰਿਚਰਸ੍ਵ ਤਮ੍
ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਅਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਤਂ ਤਦਾਚਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤੋ ਵਿਭਜਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਮਵਰ੍ਤਤ। ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਵਵਸ਼ਿष੍ਯੇਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਵਮਿਤੌ ਜਸੌ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੋ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬਚ ਗਏ।
ਤਯੋਰੇਕਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬੁਭੂषੁਰੁਵਾਚ ਹ। ਇਦਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਂਲਿਙ੍ਗਂ ਵृਣੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਮੇਵ ਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮਰਦ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਔਰਤ ਰੂਪ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਨਿਯਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਵੁਭੌ। ਤਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸਮਭਵਚ੍ਛਿਖਣ੍ਡੀ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ—ਇੱਕ ਔਰਤ, ਦੂਜਾ ਮਰਦ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਮਰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਪਚਕ੍ਰਾਮ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਤੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਯਾਜ਼ਨੇਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਬੁਦਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋऽਕਰੋਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਸੁਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੁਦਬੁਦਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ; ਉਥੇ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਲਏ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਮਭਿਸਂਪਦੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਪਾਂਚਾਲਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਭਵਤਾ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਅਮ੍ਬਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ। ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਅੰਬਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ਬਾਲਿਕੇ ਚੈਵ ਪਰਿਣੀਯਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਧੌ। `ਤਯੋਃ ਪਾਣੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਰੂਪਦਰ੍ਪਿਤਃ।' ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਕੌਰਵ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਬृਹਤੀਸ਼੍ਯਾਮੇ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜੇ। ਰਕ੍ਤਤੁਙ੍ਗਨਖੋਪੇਤੇ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰ਼ੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸਾਂਵਲੀਆਂ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਤੇ ਉਭਰੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰੇ ਸਿਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੋऽਸੌ ਲਬ੍ਧਃ ਪਤਿਰਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੌ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਸਾਡੇ ਜੋੜ ਦਾ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ,' ਤੇ ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਕ੍ਤੇ ਚ ਏਕਭਾਵੇ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤੇ।' ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਿਰੂਪਸਦृਸ਼ੋ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੇਵ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਮਥਨੋ ਰਹਃ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਜਿਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਲੈਦਾ ਸੀ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਸਮਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਹਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਰੁਣੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਸਮਗृਹ੍ਯਤ
ਸਾਤ ਸਾਲ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ਮਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਯਤਮਾਨਾਨਾਮਾਪ੍ਤੈਃ ਸਹ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੈਃ। ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੌਰਵ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਸਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤੁ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਕਾਰਯਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੋਚ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਬਿਃ ਸਹਿਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵੈਃ।। ਪ੍ਰਸੀਦ ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਹ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵ ਸੋਮਕ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਕ, ਹੇ ਯਜਨਸੇਨ, ਇਥੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਕਰ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀਨਾ ਕृਪਣਾ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚਾਰੀ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ—
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਨੁषੇ ਤੇ ਚ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਨਿਪੀਡਿਤੇ। ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਂ ਚ ਮਾਤृਵਂਸ਼ਂ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ।' ਤ੍ਵਯਿ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਣੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਖੀ: 'ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿੰਡ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿਭ ਹੈ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਮੇਯਿਵਾਨ੍।' ਯਥਾਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਪਗਮਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਥਾ ਚਾਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਤ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਰਗ ਪਾਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਮਾਸੇਨੇਤਰੇਣ ਚ। ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤੀਰ੍ਵੇਤ੍ਥ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ, ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕੁਲਾਚਾਰਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਙ੍ਗਿਰਸਯੋਰਿਵ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਭ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ ਹੈ।