ਏषਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਥਾਵਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਮ੍ਬੇ ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਸ਼ਮਨੀ ਮਾਲਾ ਭੁਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਆ ਗਈ। ਅੰਬਾ, ਇਹ ਮਾਲਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਏਤਾਂ ਚੈਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਯੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਸੋऽਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਕਾਰਣਂ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਹਿਨੇਗਾ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯਪੂਰ੍ਵੇਤਿ ਮਾਂ ਸਾਲ੍ਵੋ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਃ। ਸਾਹਂ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਵਿਹੀਨਾ ਸ਼ੋਕਧਾਰਿਣੀ
ਸਾਲਵਾ, ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਅਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਮਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਇਯਂ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਮਾਲਾ ਯਾ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਾਲਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਓ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।
ਅਹਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ਭੀष੍ਮਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਾਯਾਃ ਸਮਾਃ ਪਞ੍ਚ ਗਤਾਃ ਪਰਾਃ
ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਇਉਂ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਲੰਘ ਗਏ।
ਨਾਭਵਚ੍ਛਰਣਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੀष੍ਮਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਸੋਮਕਂ ਸਾऽਮ੍ਬਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਕਾ ਕੋਲ ਗਈ।
ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍। ਸਾ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਭੁਜਾ ਭੁਜੌ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਂ ਮਾਂ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚ ਹ੍ਰਦੇ
ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨਾਭਿਧਾਵੇਹ ਪਾਣਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਚੋਦ੍ਧਰ। ਤੇਨ ਮੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਰਤਿਭੋਗਾਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲਾਃ
ਯਜਨਸੇਨ, ਇੱਥੇ ਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਫਰਜ ਤੇ ਸੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਉਭੌ ਚ ਲੋਕੌ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮੂਲੌ ਸਫਲੌ ਹृਤੌ। ***ਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਰਾਜਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ, ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰਾਜਪੁਤ ਦੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਲੋਕੋ ਯਤ੍ਰਾਨਾਥੋऽਵਸੀਦਤਿ। ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨੋ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕੀ ਹੁਣ ਦੁਨੀਆ ਰਾਜਪੁਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਪਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨੋ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਤੁ ਯੇ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਵਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਵਾਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮੋ ਮਾ ਪਰਾਜਯੇਤ੍। ਪ੍ਰਸੀਦ ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਹ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵ ਸੋਮਕ
ਤੇਰੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਯਜਨਸੇਨ, ਮੇਰੀ ਰਾਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਸੋਮਕਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥਾਧਰ੍ਮਂ ਬਲਂ ਸਂਧਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਰਹੀ ਹਾਂ: ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਦ੍ਯਤ੍ਤੇ ਭਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜੇ। ਤਸ੍ਯਾਪਨਯਨੇ ਹੇਤੁਂ ਸਂਵਿਧਾਤੁਮਹਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਨਹਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਯਾਹਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਹਿ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮੋऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਰਾਜਪੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਸਾਧੁ ਵ੍ਰਜ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਮਾਂ ਭੀष੍ਮੋ ਦਹੇਦ੍ਬਲਾਤ੍। ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ, ਸੁਭਾਗੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿਉਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਰਜਮਾਸਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ।
ਵ੍ਯੁਦਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਤਪਸਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਤਾਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਜਲ੍ਪਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ; ਦ੍ਰੁਪਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ।
ਸ੍ਰਜਂ ਗृਹਾਣ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਨੋ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਸਞ੍ਜਯ
ਮਾਲਾ ਲੈ ਲੈ, ਸੁਭਾਗੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਏਵਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਨ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾ ਭਾਵੋ ਦੈਵਮੇਤਦਮਾਨੁषਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਯਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਸ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤਾ ਮਮ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਹਿਨੇਗਾ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਸ੍ਰਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਸਃ। ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਰਮ੍ਭਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤੂष੍ਣੀਮੇਤਾਮੁਪੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮਾਲਾ ਸੰਭਾਲੀ; ਫਿਰ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨ੍ਯਬਧ੍ਨਾਤ੍ਤੁ ਬਾਲਾ ਪਿਤੁਰਵਜ੍ਞਯਾ। ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਯਜਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਨੇ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਈ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇषੀਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੀਤਾ ਸਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਿ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁष੍ਟਿਹੇਤੋਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲੈਣ ਲਈ।
ਉਪਚਾਰਾਭਿਤੁष੍ਟਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਵਿਭਜਨਂ ਭਵਿਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੰਡ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਾਨਂ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਆਰਾਧਯਿਤੁਮੀਹਸ੍ਵ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪਰਿਚਰਸ੍ਵ ਤਮ੍
ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਅਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਤਂ ਤਦਾਚਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤੋ ਵਿਭਜਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਮਵਰ੍ਤਤ। ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਵਵਸ਼ਿष੍ਯੇਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਵਮਿਤੌ ਜਸੌ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੋ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬਚ ਗਏ।
ਤਯੋਰੇਕਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬੁਭੂषੁਰੁਵਾਚ ਹ। ਇਦਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਂਲਿਙ੍ਗਂ ਵृਣੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਮੇਵ ਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮਰਦ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਔਰਤ ਰੂਪ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।'