ਅਨ੍ਯਸਕ੍ਤਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਦਃ ਪੁਰਾ। ਅਨ੍ਯਸਕ੍ਤਾਂ ਵਧੂਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸਯੇਤ੍ਸ੍ਵਗृਹੇ ਨ ਹਿ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲਈ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ? ਜੋ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਹਮੁਦ੍ਵਾਹਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਯਵੀਯਸੇ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਭੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤਰਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ, ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਭੂਯਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਮਿਤਿ। ਨਾਹਂ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਨ੍ਯਜਿਤਾਮਿਤਿ ਸਾਲ੍ਵਨਿਰਾਕृਤਾ
ਅੰਬਾ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਲਵਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਸਾਲਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ," ਤੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਹਮਿਤਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾ। ਅਮ੍ਬਾ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਨਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸਾਲ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰਤ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਾਲਵਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।
ਗਮਨਾਗਮਨੇਨੈਵਮਨੈषੀਤ੍षਟ੍ ਸਮਾ ਨृਪ। ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਰ੍ਭੂਮਿਮੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀ ਸਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦੀ, ਦੁਖੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਉੱਚ-ਮਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਜਘਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਰਾਲਸਗਮਾ ਰਾਕਾਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉੱਚੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਾਲ ਕਮਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਭਾਰੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ।
ਵਰ੍षਤ੍ਕਾਦਮ੍ਬਿਨੀਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਚਞ੍ਚਲੇਵ ਸਾ। ਸਾ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾ ਬਾਹੁਦਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਿਮਵਤੋ ਰਮ੍ਯੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਮੀਂਹ ਵਿਚ ਹਿਲਦੇ, ਬੇਚੈਨ ਜਾਪਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਾਸੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਡੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਰਣਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ। ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸਾऽਤਿष੍ਠਦਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਰੋਕ ਲਏ, ਵਚਨ ਤੇ ਪੱਕੀ ਰਹੀ, ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਤਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕਾਰਕਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨਨ੍ਤਸੇਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਮਾਰੋ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮਾਨਯਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍
ਅਨੰਤਸੇਨਾ, ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਕੁਮਾਰ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਏषਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਥਾਵਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਮ੍ਬੇ ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਸ਼ਮਨੀ ਮਾਲਾ ਭੁਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਆ ਗਈ। ਅੰਬਾ, ਇਹ ਮਾਲਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਏਤਾਂ ਚੈਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਯੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਸੋऽਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਕਾਰਣਂ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਹਿਨੇਗਾ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯਪੂਰ੍ਵੇਤਿ ਮਾਂ ਸਾਲ੍ਵੋ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਃ। ਸਾਹਂ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਵਿਹੀਨਾ ਸ਼ੋਕਧਾਰਿਣੀ
ਸਾਲਵਾ, ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਅਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਮਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਇਯਂ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਮਾਲਾ ਯਾ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਾਲਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਓ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।
ਅਹਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ਭੀष੍ਮਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਾਯਾਃ ਸਮਾਃ ਪਞ੍ਚ ਗਤਾਃ ਪਰਾਃ
ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਇਉਂ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਲੰਘ ਗਏ।
ਨਾਭਵਚ੍ਛਰਣਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੀष੍ਮਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਸੋਮਕਂ ਸਾऽਮ੍ਬਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਕਾ ਕੋਲ ਗਈ।
ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍। ਸਾ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਭੁਜਾ ਭੁਜੌ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਂ ਮਾਂ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚ ਹ੍ਰਦੇ
ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨਾਭਿਧਾਵੇਹ ਪਾਣਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਚੋਦ੍ਧਰ। ਤੇਨ ਮੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਰਤਿਭੋਗਾਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲਾਃ
ਯਜਨਸੇਨ, ਇੱਥੇ ਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਫਰਜ ਤੇ ਸੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਉਭੌ ਚ ਲੋਕੌ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮੂਲੌ ਸਫਲੌ ਹृਤੌ। ***ਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਰਾਜਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ, ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰਾਜਪੁਤ ਦੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਲੋਕੋ ਯਤ੍ਰਾਨਾਥੋऽਵਸੀਦਤਿ। ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨੋ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕੀ ਹੁਣ ਦੁਨੀਆ ਰਾਜਪੁਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਪਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨੋ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਤੁ ਯੇ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਵਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਵਾਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮੋ ਮਾ ਪਰਾਜਯੇਤ੍। ਪ੍ਰਸੀਦ ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਹ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵ ਸੋਮਕ
ਤੇਰੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਯਜਨਸੇਨ, ਮੇਰੀ ਰਾਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਸੋਮਕਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥਾਧਰ੍ਮਂ ਬਲਂ ਸਂਧਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਰਹੀ ਹਾਂ: ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਦ੍ਯਤ੍ਤੇ ਭਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜੇ। ਤਸ੍ਯਾਪਨਯਨੇ ਹੇਤੁਂ ਸਂਵਿਧਾਤੁਮਹਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਨਹਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਯਾਹਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਹਿ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮੋऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਰਾਜਪੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਸਾਧੁ ਵ੍ਰਜ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਮਾਂ ਭੀष੍ਮੋ ਦਹੇਦ੍ਬਲਾਤ੍। ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ, ਸੁਭਾਗੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿਉਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਰਜਮਾਸਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ।
ਵ੍ਯੁਦਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਤਪਸਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਤਾਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਜਲ੍ਪਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ; ਦ੍ਰੁਪਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ।
ਸ੍ਰਜਂ ਗृਹਾਣ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਨੋ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਸਞ੍ਜਯ
ਮਾਲਾ ਲੈ ਲੈ, ਸੁਭਾਗੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ।