ਪੁਰਾ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਭਾਵਾ ਤ੍ਵਾਮਾਗਤਾਸ੍ਮਿ ਵਰਾਨਨ। ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਾਨੁਜਂ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ, ਸੋ, ਮਹਾਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਤਯੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਾਲ੍ਵੋਪਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾऽਸੀਹ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜਸੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਲਵ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ, ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।'
ਅਨ੍ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਸृष੍ਟਾਂ ਤੇਨ ਚਾਲਯਾਤ੍। ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵ ਤੁ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਸੁੰਦਰੋ, ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਕੁਰੁਰਾਜ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਮ੍ਬਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਸਹਸਾ ਹृਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਫਿਰ ਅੰਬਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਯਾਂ ਯਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛੌਰ੍ਯਸਂਪਦਾ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਵੇਖ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਸੁਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ ਤਾਮੁਦ੍ਵਾਹਯੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਹਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀष੍ਮ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਂ ਸਂਸਦਿ ਤ੍ਵਯਾ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾ ਹ੍ਯਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਲੈ। 'ਮੈਂ ਉੱਚ ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ,' ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦਮ੍ਬਾ ਯਥਾਜੈषੀਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਏਵਮਨ੍ਵਗਮਦ੍ਭੀष੍ਮਂ षਟ੍ਸਮਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਅੰਬਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅੰਬਾ ਛੇ ਸਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ ਰਹੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਵਾਹਵਿਮੁਖੋऽਭਵਮ੍। ਤਮੇਵ ਸਾਲ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯਃ ਪੁਰਾ ਮਨਸਾ ਵृਤਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਿਰਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਉਸ ਸਾਲਵਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਸਕ੍ਤਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਦਃ ਪੁਰਾ। ਅਨ੍ਯਸਕ੍ਤਾਂ ਵਧੂਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸਯੇਤ੍ਸ੍ਵਗृਹੇ ਨ ਹਿ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲਈ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ? ਜੋ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਹਮੁਦ੍ਵਾਹਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਯਵੀਯਸੇ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਭੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤਰਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ, ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਭੂਯਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਮਿਤਿ। ਨਾਹਂ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਨ੍ਯਜਿਤਾਮਿਤਿ ਸਾਲ੍ਵਨਿਰਾਕृਤਾ
ਅੰਬਾ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਲਵਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਸਾਲਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ," ਤੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਹਮਿਤਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾ। ਅਮ੍ਬਾ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਨਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸਾਲ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰਤ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਾਲਵਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।
ਗਮਨਾਗਮਨੇਨੈਵਮਨੈषੀਤ੍षਟ੍ ਸਮਾ ਨृਪ। ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਰ੍ਭੂਮਿਮੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀ ਸਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦੀ, ਦੁਖੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਉੱਚ-ਮਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਜਘਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਰਾਲਸਗਮਾ ਰਾਕਾਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉੱਚੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਾਲ ਕਮਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਭਾਰੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ।
ਵਰ੍षਤ੍ਕਾਦਮ੍ਬਿਨੀਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਚਞ੍ਚਲੇਵ ਸਾ। ਸਾ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾ ਬਾਹੁਦਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਿਮਵਤੋ ਰਮ੍ਯੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਮੀਂਹ ਵਿਚ ਹਿਲਦੇ, ਬੇਚੈਨ ਜਾਪਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਾਸੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਡੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਰਣਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ। ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸਾऽਤਿष੍ਠਦਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਰੋਕ ਲਏ, ਵਚਨ ਤੇ ਪੱਕੀ ਰਹੀ, ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਤਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕਾਰਕਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨਨ੍ਤਸੇਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਮਾਰੋ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮਾਨਯਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍
ਅਨੰਤਸੇਨਾ, ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਕੁਮਾਰ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਏषਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਥਾਵਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਮ੍ਬੇ ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਸ਼ਮਨੀ ਮਾਲਾ ਭੁਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਆ ਗਈ। ਅੰਬਾ, ਇਹ ਮਾਲਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਏਤਾਂ ਚੈਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਯੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਸੋऽਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਕਾਰਣਂ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਹਿਨੇਗਾ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯਪੂਰ੍ਵੇਤਿ ਮਾਂ ਸਾਲ੍ਵੋ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਃ। ਸਾਹਂ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਵਿਹੀਨਾ ਸ਼ੋਕਧਾਰਿਣੀ
ਸਾਲਵਾ, ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਅਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਮਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਇਯਂ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਮਾਲਾ ਯਾ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਾਲਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਓ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।
ਅਹਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ਭੀष੍ਮਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਾਯਾਃ ਸਮਾਃ ਪਞ੍ਚ ਗਤਾਃ ਪਰਾਃ
ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਇਉਂ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਲੰਘ ਗਏ।
ਨਾਭਵਚ੍ਛਰਣਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੀष੍ਮਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਸੋਮਕਂ ਸਾऽਮ੍ਬਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਕਾ ਕੋਲ ਗਈ।
ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍। ਸਾ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਭੁਜਾ ਭੁਜੌ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਂ ਮਾਂ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚ ਹ੍ਰਦੇ
ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨਾਭਿਧਾਵੇਹ ਪਾਣਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਚੋਦ੍ਧਰ। ਤੇਨ ਮੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਰਤਿਭੋਗਾਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲਾਃ
ਯਜਨਸੇਨ, ਇੱਥੇ ਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਫਰਜ ਤੇ ਸੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਉਭੌ ਚ ਲੋਕੌ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮੂਲੌ ਸਫਲੌ ਹृਤੌ। ***ਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਰਾਜਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ, ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰਾਜਪੁਤ ਦੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ।