ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਿਂਹਯੋਃ। ਕੁਰ੍ਵਤੋਰ੍ਵਿਵਿਧਾ ਮਾਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਵਿਚਕਾਰ।
ਅਲਮ੍ਬੁਸੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮਤਾਡਯਤ੍
ਅਲੰਬੂਸਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਗ੍ਰਾਮਣਿਮੁਖ੍ਯਯੋਃ। ਯਾਦृਗੇਵ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਤੁ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਅਲਮ੍ਬੁਸਮਥੋ ਵਿਦ੍ਧਾ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੀਹ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਹਾੜਿਆ।
ਤਥੈਵਾਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਜਨ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬਿਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍। ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਵृऽਨਦਦ੍ਵृष੍ਟਃ ਪੂਰਯਨ੍ਖਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਲੰਬੁਸਾ ਜੋ ਲੜਾਈ 'ਚ ਬੜਾ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਤੌ ਭृਸ਼ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਮਾਯਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਰੱਖਦੇ।
ਮਾਯਾਸ਼ਤਸृਜੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੋਹਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਕੁਸ਼ਲੌ ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਮਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆ ਰਚਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ 'ਚ ਪਾਉਂਦੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਯਾਂਯਾਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਨृਪ। ਤਾਂ ਤਾਮਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਜਨ੍ਮਾਯਯੈਵ ਨਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਜੰਗ 'ਚ ਘਟੋਤਕਚ ਜਿਹੜੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਅਲੰਬੁਸਾ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਤਂ ਤਥਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍। ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤ ਏਨਂ ਭृਸ਼ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਵਰਾ ਰਥੈਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕੁਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸੇਨਾਦਯੋ ਨृਪ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਤ ਏਨਂ ਕੋष੍ਠਕੀਕृਤ੍ਯ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਮਾਰਿष। ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਕਿਰਨ੍ਬਾਣੈਰੁਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਸ ਤੇषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਵੇਗਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਯਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਨਦਾਹਾਦਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕੀ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਅਨੁਰ੍ਧੋਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍। ਮਾਰੁਤਿਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰ, ਭੈਮਸੇਨੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧਾ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ। ਨਕੁਲਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਪਦੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष। ਪਞ੍ਚਭਿਃਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ, ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਤਹੱਤਰ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ।
ਤਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਨਵਭਿਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸ਼ਤੇਨੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ। ਨਕੁਲਸ੍ਤੁ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਂ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੰਜ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੌ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਚੌਂਸਠ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾ ਸ਼ਰੈਃ। ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਪੰਜਾਹ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਸੱਤਾਹਤਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦਹਾੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਕਮ੍ਪਿਤੇਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਰਾਜਨ੍ਸਪਾਦਪਜਲਾਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਜੰਗ 'ਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਬਲਵਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਸਾਯਕਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਞ੍ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰ਼ਾ ਨਤਪਰ੍ਵਾਣੋ ਭੈਮਸੇਨਿਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦਃ। ਰੁषਿਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾ ਯਦ੍ਵਦ੍ਯੋਧਮੁਖ੍ਯਾਨੁਪਾਗਮਨ੍
ਭੈਮਸੇਨੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਉਹ ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਹੈਡਿਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ ਵਿਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ। `*ਨਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਜਿੱਤੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰ ਲੈਣ ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਆਰਸ਼ਯ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਦਗ੍ਧਾਦ੍ਰਿਕੂਟਸਦृਸ਼ਂ ਤਮਞ੍ਜਨਚਯੋਪਰਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਘਟੋਤਕਚ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜੀ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਕਾਜਲ ਦੀ ਛਾਂ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚੋऽਪ੍ਯਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍। ਅਲਮ੍ਬੁਸਵਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮੁਮੋਚਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਪਰ ਘਟੋਤਕਚ, ਬਿਨਾ ਡਰ, ਅਲੰਬੂਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਛੱਡੀ।
ਅਲਮ੍ਬੁਸਵਧਾਚ੍ਚੋਗ੍ਰਾਦ੍ਧਟੋਤ੍ਕਚਵਧਾਦਪਿ। ਸ਼ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਰੇਫਾ ਇਵ ਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਅਲੰਬੂਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਇੱਛਾ ਤੋਂ, ਤੀਰ ਪੇੜਾਂ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਭ੍ਰਚ੍ਛਾਯੇਵ ਰਚਿਤਾ ਬਾਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਨ ਸ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਧਕਾਰੇ ਕृਤੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹਨੇਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ ਆਕਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨ ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਅਲਮ੍ਬੁਸਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਿਰੋ ਯਨ੍ਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਚੌੜਾ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਅਲੰਬੂਸਾ ਦੇ ਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਪਰੈਰ੍ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਮੀषਾਂ ਯੁਗਂ ਚੈਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਯੁਧਿ ਤਾਡਯਨ੍
ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਉਡਦੇ ਕਸ਼ੂਰਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।