ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਯਥਾ ਨਾਗਸ੍ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਤੂਫਾਨ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਪਾਵਕਃ। ਸਨ੍ਦਧੇ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟੇਵ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਨੇਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪਵਨ-ਦੇਵਤਾ ਆਪ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਰਵਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਭਗਦੜ ਮਚ ਗਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਤੇਨ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਰੇ ਭੀਮਂ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਨਾਦਯਨ੍ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਹਾਰ ਗਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸ lion-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪੂਜਯਨ੍ਮਾਰੁਤਿਂ ਚ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਹਾਦਮਿਵ ਦੈਤੇਯਾ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਰੁਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਵੀਰੋ ਰੋषਸਂਕੁਲਃ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਰਸਾ ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰ੍ਦਸ਼ਸ਼ਤਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਸ ਸੌ ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਕਿਰਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਲ੍ਕਾਨਿਭਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਹੇਮਦਣ੍ਡਾ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਉਲਕਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਵਾਲੀਆਂ।
ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਤਨ੍ਤੀਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਾਰਾਚੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਬਰਛੀਆਂ ਚੜਦੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਿਂਹਯੋਃ। ਕੁਰ੍ਵਤੋਰ੍ਵਿਵਿਧਾ ਮਾਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਵਿਚਕਾਰ।
ਅਲਮ੍ਬੁਸੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮਤਾਡਯਤ੍
ਅਲੰਬੂਸਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਗ੍ਰਾਮਣਿਮੁਖ੍ਯਯੋਃ। ਯਾਦृਗੇਵ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਤੁ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਅਲਮ੍ਬੁਸਮਥੋ ਵਿਦ੍ਧਾ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੀਹ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਹਾੜਿਆ।
ਤਥੈਵਾਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਜਨ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬਿਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍। ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਵृऽਨਦਦ੍ਵृष੍ਟਃ ਪੂਰਯਨ੍ਖਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਲੰਬੁਸਾ ਜੋ ਲੜਾਈ 'ਚ ਬੜਾ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਤੌ ਭृਸ਼ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਮਾਯਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਰੱਖਦੇ।
ਮਾਯਾਸ਼ਤਸृਜੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੋਹਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਕੁਸ਼ਲੌ ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਮਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆ ਰਚਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ 'ਚ ਪਾਉਂਦੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਯਾਂਯਾਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਨृਪ। ਤਾਂ ਤਾਮਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਜਨ੍ਮਾਯਯੈਵ ਨਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਜੰਗ 'ਚ ਘਟੋਤਕਚ ਜਿਹੜੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਅਲੰਬੁਸਾ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਤਂ ਤਥਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍। ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤ ਏਨਂ ਭृਸ਼ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਵਰਾ ਰਥੈਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕੁਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸੇਨਾਦਯੋ ਨृਪ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਤ ਏਨਂ ਕੋष੍ਠਕੀਕृਤ੍ਯ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਮਾਰਿष। ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਕਿਰਨ੍ਬਾਣੈਰੁਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਸ ਤੇषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਵੇਗਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਯਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਨਦਾਹਾਦਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕੀ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਅਨੁਰ੍ਧੋਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍। ਮਾਰੁਤਿਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰ, ਭੈਮਸੇਨੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧਾ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ। ਨਕੁਲਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਪਦੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष। ਪਞ੍ਚਭਿਃਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ, ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਤਹੱਤਰ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ।
ਤਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਨਵਭਿਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸ਼ਤੇਨੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ। ਨਕੁਲਸ੍ਤੁ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਂ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੰਜ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੌ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਚੌਂਸਠ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾ ਸ਼ਰੈਃ। ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਪੰਜਾਹ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਸੱਤਾਹਤਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦਹਾੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਕਮ੍ਪਿਤੇਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਰਾਜਨ੍ਸਪਾਦਪਜਲਾਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਜੰਗ 'ਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।