ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਚਕਾਰ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ। ਅਣੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਪੁਨਃ ਸ੍ਥੂਲੋ ਨਾਦਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਕਦੇ ਵੱਡਾ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
[ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਗਗਨਾਚਤ੍ਚੈਵ ਸ਼ਰਧਾਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਕਣਪਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਸਤੋਮਰਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਭਾਲਾਂ, ਕਣਪਾ, ਪ੍ਰਾਸ, ਸੂਲ, ਪੱਟਸ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਵਗੀਆਂ।
ਸ਼ਤਘ੍ਨ੍ਯਃ ਪਰਿਘਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲਾਃ ਪਰਸ਼੍ਵਥਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਃ ਖਙ੍ਘਾ ਗੁਡਾਸ਼੍ਚੈਵ ऋष੍ਟੀਰ੍ਵਜ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹ
ਸ਼ਤਘਨੀ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੰਡਾਸੇ, ਮਗਰ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੁੰਡੇ, ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵਜਰ ਵੀ ਡਿੱਗੇ।
ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਿਸृष੍ਟਾ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾ। ਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ।।]
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਚੋ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸੂਦਿਤਾ ਯੁਧਿ ਵਾਰਣਾਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਰਾਜਨ੍ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ। ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨਃ ਪੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੁਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ, ਫੌਜੀ ਤੇ ਰਥੀ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਂ ਰਥਾਵਰ੍ਤਾਂ ਹਸ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਛਤ੍ਰਹਂਸਾਂ ਕਰ੍ਦਮਿਨੀਂ ਬਾਹੁਪਨ੍ਨਗਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭਵਰ ਸਨ, ਹਾਥੀ-ਮੱਛਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਛਤਰਾਂ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ-ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਵਹਨ੍ਤੀਂ ਬਹੁਧਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਲੈ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਂ ਤਥਾ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਰਨ੍ਤਮਭੀਤਵਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭृਸ਼ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ।
ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਨਦਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਫੌਜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਯਥਾ ਨਾਗਸ੍ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਤੂਫਾਨ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਪਾਵਕਃ। ਸਨ੍ਦਧੇ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟੇਵ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਨੇਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪਵਨ-ਦੇਵਤਾ ਆਪ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਰਵਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਭਗਦੜ ਮਚ ਗਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਤੇਨ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਰੇ ਭੀਮਂ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਨਾਦਯਨ੍ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਹਾਰ ਗਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸ lion-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪੂਜਯਨ੍ਮਾਰੁਤਿਂ ਚ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਹਾਦਮਿਵ ਦੈਤੇਯਾ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਰੁਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਵੀਰੋ ਰੋषਸਂਕੁਲਃ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਰਸਾ ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰ੍ਦਸ਼ਸ਼ਤਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਸ ਸੌ ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਕਿਰਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਲ੍ਕਾਨਿਭਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਹੇਮਦਣ੍ਡਾ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਉਲਕਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਵਾਲੀਆਂ।
ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਤਨ੍ਤੀਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਾਰਾਚੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਬਰਛੀਆਂ ਚੜਦੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਿਂਹਯੋਃ। ਕੁਰ੍ਵਤੋਰ੍ਵਿਵਿਧਾ ਮਾਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਵਿਚਕਾਰ।
ਅਲਮ੍ਬੁਸੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮਤਾਡਯਤ੍
ਅਲੰਬੂਸਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਗ੍ਰਾਮਣਿਮੁਖ੍ਯਯੋਃ। ਯਾਦृਗੇਵ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਤੁ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਅਲਮ੍ਬੁਸਮਥੋ ਵਿਦ੍ਧਾ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੀਹ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਹਾੜਿਆ।
ਤਥੈਵਾਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਜਨ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬਿਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍। ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਵृऽਨਦਦ੍ਵृष੍ਟਃ ਪੂਰਯਨ੍ਖਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਲੰਬੁਸਾ ਜੋ ਲੜਾਈ 'ਚ ਬੜਾ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਤੌ ਭृਸ਼ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਮਾਯਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਰੱਖਦੇ।
ਮਾਯਾਸ਼ਤਸृਜੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੋਹਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਕੁਸ਼ਲੌ ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਮਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆ ਰਚਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ 'ਚ ਪਾਉਂਦੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਯਾਂਯਾਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਨृਪ। ਤਾਂ ਤਾਮਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਾਜਨ੍ਮਾਯਯੈਵ ਨਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਜੰਗ 'ਚ ਘਟੋਤਕਚ ਜਿਹੜੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਅਲੰਬੁਸਾ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਤਂ ਤਥਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍। ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ।