ਤਂ ਤੁ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਹਦੇਵੋ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਯਥਾ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਖਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਖਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਚਮਕਿਆ ਸੀ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤੇ ਸੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਪृਥੁਲੋਚਨਮ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਜ੍ਜਿਤਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਨਕੁਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਵਿਆਪਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਅਜੋਬਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਚਕ੍ਰੇऽਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਾਸ਼੍ਵਸੂਤਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਪृਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਵਿਆਘਰਦਤ ਨੇ ਵਕਰੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਫੌਜ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਾਞ੍ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਤ੍। ਸਾਸ਼੍ਵਸੂਤਧ੍ਵਜਂ ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਤ੍ਤਮਪਾਤਯਤ੍
ਪਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਘਰਦਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਝੰਡੇ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮਾਰੇ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਮਾਗਧਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯਤ੍ਤਾ ਯੁਯੁਧਾਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਾਗਧੀ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਯੁਯੁਧਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੋਮਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮਿਣ੍ਡਿਪਾਲਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਮੁਸਲਾਨਪਿ।। ਅਯੋਧਯਨ੍ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਾਤ੍ਵਤਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਜਵਲਿਨ, ਮੁਦਰਾ, ਮਸਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਨਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਸਨ੍ਨੇਵ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਪਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਾਗਧਾਨ੍ਦ੍ਰਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸ਼ੇषਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਲਂ ਤੇऽਭਜ੍ਯਤ ਵਿਭੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਮਗਧ ਅਤੇ ਆਂਧਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਥੱਕ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵ੍ਯਭ੍ਰਾਜਤ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਨਾ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤ ਨੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖੇੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲੰਬੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁੜ ਕੇ ਲੜਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸੋਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਸਤਯਕੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਲ ਖੁਦ ਹੀ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਮਾਰੁਤਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਿਕृष੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਾਰੁਤੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਇਆ, ਨੀਲੇ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਭੀਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਵਧਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਘੋਰਂ ਰੂਪਮਥੋ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍।। ਬਾਕੋ ਨਾਮ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪ੍ਰਵਰੋ ਬਲੀ
ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵੇਖ! ਓ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਮੈਂ ਬਾਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਧਾਤਾ ਮੇ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਈ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੀਮਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਸ੍ਤਦਾ। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਭृਸ਼ਂ ਤਂ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਦृਸ਼੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਦਾ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭੀਮੇਨ ਨਿਮੇषਾਦ੍ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਖਂ ਸਹਸਾऽਗਮਤ੍
ਭੀਮ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਚੰਦ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਚਕਾਰ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ। ਅਣੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਪੁਨਃ ਸ੍ਥੂਲੋ ਨਾਦਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਕਦੇ ਵੱਡਾ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
[ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਗਗਨਾਚਤ੍ਚੈਵ ਸ਼ਰਧਾਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਕਣਪਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਸਤੋਮਰਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਭਾਲਾਂ, ਕਣਪਾ, ਪ੍ਰਾਸ, ਸੂਲ, ਪੱਟਸ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਵਗੀਆਂ।
ਸ਼ਤਘ੍ਨ੍ਯਃ ਪਰਿਘਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲਾਃ ਪਰਸ਼੍ਵਥਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਃ ਖਙ੍ਘਾ ਗੁਡਾਸ਼੍ਚੈਵ ऋष੍ਟੀਰ੍ਵਜ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹ
ਸ਼ਤਘਨੀ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੰਡਾਸੇ, ਮਗਰ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੁੰਡੇ, ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵਜਰ ਵੀ ਡਿੱਗੇ।
ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਿਸृष੍ਟਾ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾ। ਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ।।]
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਚੋ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸੂਦਿਤਾ ਯੁਧਿ ਵਾਰਣਾਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਰਾਜਨ੍ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ। ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨਃ ਪੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੁਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ, ਫੌਜੀ ਤੇ ਰਥੀ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਂ ਰਥਾਵਰ੍ਤਾਂ ਹਸ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਛਤ੍ਰਹਂਸਾਂ ਕਰ੍ਦਮਿਨੀਂ ਬਾਹੁਪਨ੍ਨਗਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭਵਰ ਸਨ, ਹਾਥੀ-ਮੱਛਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਛਤਰਾਂ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ-ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਵਹਨ੍ਤੀਂ ਬਹੁਧਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਲੈ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਂ ਤਥਾ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਰਨ੍ਤਮਭੀਤਵਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭृਸ਼ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ।
ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਨਦਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਫੌਜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।