ਹृਤੋ ਰਾਜਾ ਹृਤੋ ਰਾਜਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਮਾਰਿष। ਇਤ੍ਯਾਂਸੀਤ੍ਸੁਮਹਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਾਣ੍ਡੂਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਰਾਜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ! ਰਾਜਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ!—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਹਦੇਵਰਥਂ ਨृਪਃ। ਅਪਾਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਮਾਦ੍ਰੇਯਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਚ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਮੁਖ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ—ਇੱਕ ਭਰਾ ਦੂਜੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਰਣੇ ਰਭਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤੁਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਘਾਨ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁਰਮੁਖ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਹ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਰਥੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ। ਸਹਦੇਵੋ ਰਣੇ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਤੇਜ਼ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਰਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਵਿਮਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਜਘਾਨ ਪृਥੁਧਾਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਪਪਾਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਨਿਰਮਿਤ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵ੍ਯਥਯਂਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਨਿਰਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਂ ਤੁ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਹਦੇਵੋ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਯਥਾ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਖਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਖਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਚਮਕਿਆ ਸੀ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤੇ ਸੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਪृਥੁਲੋਚਨਮ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਜ੍ਜਿਤਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਨਕੁਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਵਿਆਪਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਅਜੋਬਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਚਕ੍ਰੇऽਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਾਸ਼੍ਵਸੂਤਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਪृਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਵਿਆਘਰਦਤ ਨੇ ਵਕਰੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਫੌਜ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਾਞ੍ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਤ੍। ਸਾਸ਼੍ਵਸੂਤਧ੍ਵਜਂ ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਤ੍ਤਮਪਾਤਯਤ੍
ਪਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਘਰਦਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਝੰਡੇ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮਾਰੇ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਮਾਗਧਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯਤ੍ਤਾ ਯੁਯੁਧਾਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਾਗਧੀ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਯੁਯੁਧਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੋਮਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮਿਣ੍ਡਿਪਾਲਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਮੁਸਲਾਨਪਿ।। ਅਯੋਧਯਨ੍ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਾਤ੍ਵਤਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਜਵਲਿਨ, ਮੁਦਰਾ, ਮਸਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਨਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਸਨ੍ਨੇਵ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਪਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਾਗਧਾਨ੍ਦ੍ਰਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸ਼ੇषਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਲਂ ਤੇऽਭਜ੍ਯਤ ਵਿਭੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਮਗਧ ਅਤੇ ਆਂਧਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਥੱਕ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵ੍ਯਭ੍ਰਾਜਤ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਨਾ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤ ਨੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖੇੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲੰਬੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁੜ ਕੇ ਲੜਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸੋਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਸਤਯਕੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਲ ਖੁਦ ਹੀ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਮਾਰੁਤਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਿਕृष੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਾਰੁਤੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਇਆ, ਨੀਲੇ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਭੀਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਵਧਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਘੋਰਂ ਰੂਪਮਥੋ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍।। ਬਾਕੋ ਨਾਮ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪ੍ਰਵਰੋ ਬਲੀ
ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵੇਖ! ਓ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਮੈਂ ਬਾਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਧਾਤਾ ਮੇ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਈ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੀਮਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਸ੍ਤਦਾ। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਭृਸ਼ਂ ਤਂ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਦृਸ਼੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਦਾ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭੀਮੇਨ ਨਿਮੇषਾਦ੍ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਖਂ ਸਹਸਾऽਗਮਤ੍
ਭੀਮ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਚੰਦ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।