ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਧਨੁषੋ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਨਿਃਸਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਸਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪੇਤੁਸ੍ਤਦਾ ਜਨਾਃ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੀਵਤ ਤੇ ਅਜੀਵਤ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਰੇਜੇ ਵਾਯ੍ਵੀਰਿਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ। ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਰਥ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਬੱਦਲ। ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਰਖਵੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਗੋਪ੍ਤਾਰਃ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਤੁ। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਾਦਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਸ਼ਬ੍ਦਰਵਾਂਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾਨ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਿਂਹਨਾਦਰਵਾਨਪਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਰੌ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੋਂ ਉਠਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪੂਰਿਤੇਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਸਸ਼ੈਲਾ ਸਾਰ੍ਣਵਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਾਤਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈ—ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਪ੍ਰਤਿਸਸ੍ਵਾਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਬਲੇ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਤਾਵਕਾ ਰਥਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਥੀ ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤਾਵਕਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤੌ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਮਹਾਂਭਾਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਤੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰੈਰ੍ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾष੍ਟਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਮਦੱਤਿ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਦਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਗੌਤਮਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਚ ਸ਼ਤੇਨ ਹ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸੋऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੌ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਹਰੇਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਬਾਣਾਨਾਮਾਜਘਾਨ ਹ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਚਾਬੁਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤਹੱਤਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਾਨਰੀਨ੍ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਵਾਤੋ ਘਨਾਨਿਵ
ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਗੜੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਰਾਜਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮਰੇ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਿਣੀਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਣ੍ਡਾਂ ਮਹਾਘੋਰਾਮष੍ਟਘਣ੍ਟਾਂ ਭਯਾਵਹਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਹृष੍ਟੋ ਨਨਾਦ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ। ਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋਣ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਸਲਾਮਤੀ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾ ਰਾਜਭੁਜਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋਰਗਸਨ੍ਨਿਭਾ। ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਨ੍ਤੀ ਗਗਨਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਿਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਪਨ੍ਨਗੀ ਯਥਾ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਬਰਛੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਾਰ ਕਰਦੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਸੱਪ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈ ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਬਰਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਅਸ਼ਾਮਯਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਮਾਰਿष
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਲਾਏ ਹੋਏ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪੰਜ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮਰ੍ਦਨਃ। ਗਦਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਯ ਮਾਰਿष
ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਗਦਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਗਦਾਮੇਵਾਗ੍ਰਹੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਹ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵੀ ਸੁੱਟੀ।
ਤੇ ਗਦੇ ਸਹਸਾ ਮੁਕ੍ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸਙ੍ਘਰ੍षਾਤ੍ਪਾਵਕਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਦੋਵੇਂ ਗਦਾਵਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਰੀਆਂ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਹਯਾਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦੈਕੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨ ਧਨੁਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜੋਪਮਮ੍। ਕੇਤੁਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਚਾਰ੍ਦਯਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇੱਕ ਚੌੜਾ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੁਲ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਸ੍ਥਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਭੁਜੋ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਾਯੁਧੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਰਥ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰਥਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵ੍ਯਾਯੁਧਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਦ੍ਰੋਣੋ ਵ੍ਯਮੋਹਯਚ੍ਛਤ੍ਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਭਿਭੋ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਞ੍ਚਂਸ਼੍ਚੇषੁਗਣਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਁਲ੍ਲਘੁਹਸ੍ਤੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਜਾਨਂ ਸਿਂਹੋ ਮृਗਮਿਵੋਲ੍ਬਣਃ
ਹਲਕੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਬੇਬਸ ਹਿਰਨ ਤੇ।
ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣੇਨਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ। ਹਾਹੇਤਿ ਸੁਮਹਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਸਮਜਾਯਤ
ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਹਾਏ' ਦੀ ਉਠੀ।