[ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਜ੍ਞੋ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤਯੋ ਨਖਮਾਂਸਾਨ੍ਤਰੇषੁਭਿਃ। ਸ ਵੇਦਨਾਭਿਰਾਵਿਗ੍ਨਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ।।]
ਕੌਂਤਯ ਨੇ, ਜੋ ਯਤਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਸ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਧਨ੍ਵਿਨਃ। ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਂ ਰਥੈਰ੍ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤੈਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਪਦਾਤ੍ਯੋਘੈਸ਼੍ਚ ਸਂਰਬ੍ਧੈਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਿਆਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਨਾਰ੍ਜੁਨਗੋਵਿਨ੍ਦੌ ਨ ਰਥੋ ਵਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸ਼ਰੌਘੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤੌ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਉਹ ਢੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਤਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਙ੍ਗੀ ਕृਤਾਃ ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਰਥਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਅਜਿਹੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇ ਹਤਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ ਰਥਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਚੀਕ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਨੁਰ੍ਵਿष੍ਫਾਰਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਧ੍ਮਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣ ਕੇ ਵੱਡੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਦਧ੍ਮੌ ਤਾਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਰਜਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਵਿਨ੍ਨਵਦਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਧੂੜ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇਨਾਚ੍ਯੁਤੋष੍ਠਪੁਟਪੂਰਿਤਮਾਰੁਤੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਤਰੋਦਰਵਿਵृਦ੍ਧਵਿਨਿਃਸृਤੇਨ। ਨਾਦੇਨ ਸਾਸੁਰਵਿਯਤ੍ਸੁਰਲੋਕਪਾਲ-- ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮੀਸ਼੍ਵਰ ਜਗਤ੍ਸ੍ਫੁਟਤੀਵ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਭਰੀ ਹਵਾ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਖਾਲੀ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਸਭ ਡਰ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਧਨੁषੋ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਨਿਃਸਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਸਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪੇਤੁਸ੍ਤਦਾ ਜਨਾਃ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੀਵਤ ਤੇ ਅਜੀਵਤ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਰੇਜੇ ਵਾਯ੍ਵੀਰਿਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ। ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਰਥ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਬੱਦਲ। ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਰਖਵੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਗੋਪ੍ਤਾਰਃ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਤੁ। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਾਦਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਸ਼ਬ੍ਦਰਵਾਂਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾਨ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਿਂਹਨਾਦਰਵਾਨਪਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਰੌ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੋਂ ਉਠਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪੂਰਿਤੇਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਸਸ਼ੈਲਾ ਸਾਰ੍ਣਵਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਾਤਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈ—ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਪ੍ਰਤਿਸਸ੍ਵਾਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਬਲੇ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਤਾਵਕਾ ਰਥਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਥੀ ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤਾਵਕਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤੌ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਮਹਾਂਭਾਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਤੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰੈਰ੍ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾष੍ਟਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਮਦੱਤਿ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਦਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਗੌਤਮਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਚ ਸ਼ਤੇਨ ਹ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸੋऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੌ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਹਰੇਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਬਾਣਾਨਾਮਾਜਘਾਨ ਹ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਚਾਬੁਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤਹੱਤਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਾਨਰੀਨ੍ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਵਾਤੋ ਘਨਾਨਿਵ
ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਗੜੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਰਾਜਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮਰੇ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਿਣੀਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਣ੍ਡਾਂ ਮਹਾਘੋਰਾਮष੍ਟਘਣ੍ਟਾਂ ਭਯਾਵਹਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਹृष੍ਟੋ ਨਨਾਦ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ। ਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋਣ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਸਲਾਮਤੀ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾ ਰਾਜਭੁਜਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋਰਗਸਨ੍ਨਿਭਾ। ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਨ੍ਤੀ ਗਗਨਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਿਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਪਨ੍ਨਗੀ ਯਥਾ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਬਰਛੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਾਰ ਕਰਦੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਸੱਪ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈ ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਬਰਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਅਸ਼ਾਮਯਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਮਾਰਿष
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਲਾਏ ਹੋਏ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।