ਤਥਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੋਧਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਹਤੋ ਰਾਜਾ ਹਤੋ ਰਾਜੇਤ੍ਯੂਚਿਰੇ ਚ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਯੋਧੇ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ! ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ!'
ਜਨਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਨਾਦਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਭੀਰਹਂ ਕृष੍ਣੌ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ੀ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਪਾਰ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਪਾਰ੍ਥ ਯਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮੇਵ ਚ। ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮਯਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਦਿ ਜਾਤੋऽਸਿ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ
ਪਾਰਥ, ਜੇ ਤੂੰ ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾ।
ਯਦ੍ਬਲਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ। ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਯਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਵ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਸ੍ਵਾਮਿਸਤ੍ਕਾਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤਾਨੀਹ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਗੁਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਦਿਖਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍। ਨਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਯਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਉਹ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਜੋ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਮੁਕ੍ਤੈਰਨ੍ਤਕੋਪਮੈਃ। ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨਿਰ੍ਦੇਹਾਨੁਭੌ ਚ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਠੀਕ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨੁਰਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਸ੍ਤਾਵਾਪਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਥਂ ਚ ਸ਼ਕਲੀਕਰ੍ਤੁਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਬਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਥੀਕृਤਮ੍। ਆਵਿਦ੍ਧ੍ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਤਲਯੋਰੁਭਯੋਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
[ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਜ੍ਞੋ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤਯੋ ਨਖਮਾਂਸਾਨ੍ਤਰੇषੁਭਿਃ। ਸ ਵੇਦਨਾਭਿਰਾਵਿਗ੍ਨਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ।।]
ਕੌਂਤਯ ਨੇ, ਜੋ ਯਤਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਸ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਧਨ੍ਵਿਨਃ। ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਂ ਰਥੈਰ੍ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤੈਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਪਦਾਤ੍ਯੋਘੈਸ਼੍ਚ ਸਂਰਬ੍ਧੈਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਿਆਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਨਾਰ੍ਜੁਨਗੋਵਿਨ੍ਦੌ ਨ ਰਥੋ ਵਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸ਼ਰੌਘੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤੌ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਉਹ ਢੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਤਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਙ੍ਗੀ ਕृਤਾਃ ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਰਥਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਅਜਿਹੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇ ਹਤਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ ਰਥਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਚੀਕ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਨੁਰ੍ਵਿष੍ਫਾਰਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਧ੍ਮਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣ ਕੇ ਵੱਡੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਦਧ੍ਮੌ ਤਾਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਰਜਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਵਿਨ੍ਨਵਦਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਧੂੜ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇਨਾਚ੍ਯੁਤੋष੍ਠਪੁਟਪੂਰਿਤਮਾਰੁਤੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਤਰੋਦਰਵਿਵृਦ੍ਧਵਿਨਿਃਸृਤੇਨ। ਨਾਦੇਨ ਸਾਸੁਰਵਿਯਤ੍ਸੁਰਲੋਕਪਾਲ-- ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮੀਸ਼੍ਵਰ ਜਗਤ੍ਸ੍ਫੁਟਤੀਵ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਭਰੀ ਹਵਾ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਖਾਲੀ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਸਭ ਡਰ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਧਨੁषੋ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਨਿਃਸਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਸਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪੇਤੁਸ੍ਤਦਾ ਜਨਾਃ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੀਵਤ ਤੇ ਅਜੀਵਤ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਰੇਜੇ ਵਾਯ੍ਵੀਰਿਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ। ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਰਥ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਬੱਦਲ। ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਰਖਵੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਗੋਪ੍ਤਾਰਃ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਤੁ। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਾਦਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਸ਼ਬ੍ਦਰਵਾਂਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾਨ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਿਂਹਨਾਦਰਵਾਨਪਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਰੌ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੋਂ ਉਠਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪੂਰਿਤੇਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਸਸ਼ੈਲਾ ਸਾਰ੍ਣਵਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਾਤਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈ—ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਪ੍ਰਤਿਸਸ੍ਵਾਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਬਲੇ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਤਾਵਕਾ ਰਥਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਥੀ ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤਾਵਕਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤੌ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਮਹਾਂਭਾਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਤੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰੈਰ੍ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾष੍ਟਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਮਦੱਤਿ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਦਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।