ਯੇ ਚ ਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਃ ਪਾਵਕੋਪਮਾਃ। ਤੇ ਪ੍ਰਾਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਉਹ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਾਨਾਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸਫਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾ ਹ੍ਯਕਾਮਿਤਾਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅਧੂਰੇ ਸੁਪਨੇ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਹਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕੁਲਾਧਮਮ੍। ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਮ੍ਭੋ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮृਧੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤ ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸੈਨ੍ਯਮਨਾਥਂ ਭਿਦ੍ਯਤਾਮਿਦਮ੍। ਵੈਰਸ੍ਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਹਜਂ ਮੂਲਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਵਿਖਰ ਜਾਵੇ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਨਮਜਾਤ ਵੈਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦੇ।
ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਯਰੂਪਮਿਦਂ ਮਮ। ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਦਨਾਦृਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਯਤ੍ਰ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਸੁਯੋਧਨ ਹੈ।'
ਯੇਨੈਤਦ੍ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਨੋ ਭੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਅਪ੍ਯਸ੍ਯ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਹਵੇ
'ਜੋ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਸਕਾਂ।'
ਅਪਿ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਨਰ੍ਹਾਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਧਵ। ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਦਂ ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੇ
'ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਯੋਗ ਦੁੱਖ ਸਹੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂ।'
ਅਪ੍ਯਹਂ ਤਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਮਾਧਵ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਰਣੇ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਥਞ੍ਚਨ
'ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁਕਾ ਸਕਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨੌ ਕृष੍ਣੌ ਹृष੍ਟੌ ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸਨ੍ਤੌ ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਉੱਤਮ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਃ ਸਮੀਪਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨ ਚਕਾਰ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭਯੇ ਮਹਤਿ ਮਾਰਿष
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ, ਹੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ।
ਤਦਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਯਦਰ੍ਜੁਨਹृषੀਕੇਸ਼ੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤੌ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਸਨਮਾਨਿਆ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਵਕਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਮਹਾਨਾਦੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਸਮੁਨ੍ਨਾਦੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਭੈਰਵੇ ਸਤਿ। ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਵਾਰਿਤਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨ੍ਵਿਨਾ। ਸਂਰਮ੍ਭਮਗਮਦ੍ਭੂਯਃ ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਪਰ ਕੌਂਤੇਯਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਅਭ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਰਾਜਾਨੋ ਭੀਮਰੂਪਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਮਾਰਿष। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੇਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵ੍ਯਕ੍ਰੋਸ਼ੇਤਾਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਦਧ੍ਮਤੁਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬੁਜੋਤ੍ਤਮੌ
ਫਿਰ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਉਠੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਤੌ ਹृष੍ਟਰੂਪੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੌਰਵੇਯਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਜੀਵਿਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੋਕਮਾਪੁਃ ਪਰਂ ਚੈਵ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਅਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਘਣੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੋਧਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਹਤੋ ਰਾਜਾ ਹਤੋ ਰਾਜੇਤ੍ਯੂਚਿਰੇ ਚ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਯੋਧੇ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ! ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ!'
ਜਨਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਨਾਦਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਭੀਰਹਂ ਕृष੍ਣੌ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ੀ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਪਾਰ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਪਾਰ੍ਥ ਯਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮੇਵ ਚ। ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮਯਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਦਿ ਜਾਤੋऽਸਿ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ
ਪਾਰਥ, ਜੇ ਤੂੰ ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾ।
ਯਦ੍ਬਲਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ। ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਯਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਵ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਸ੍ਵਾਮਿਸਤ੍ਕਾਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤਾਨੀਹ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਗੁਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਦਿਖਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍। ਨਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਯਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਉਹ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਜੋ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਮੁਕ੍ਤੈਰਨ੍ਤਕੋਪਮੈਃ। ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨਿਰ੍ਦੇਹਾਨੁਭੌ ਚ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਠੀਕ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨੁਰਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਸ੍ਤਾਵਾਪਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਥਂ ਚ ਸ਼ਕਲੀਕਰ੍ਤੁਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਬਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਥੀਕृਤਮ੍। ਆਵਿਦ੍ਧ੍ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਤਲਯੋਰੁਭਯੋਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।