ਦ੍ਰੋਣਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਦਿਵ ਪਾਵਕਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਾਵਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਸਾਗਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਾਦਰ੍ਰਿਦਮੌ। ਅਦृਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਯਥਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਭਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੌਘਾਨ੍ਮਹਤੋ ਮੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਰੋਣਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਤ੍। ਰੋਚਮਾਨਾਵਦृਸ਼੍ਯੇਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੌ ਰਣੇ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਰੁਧਿਰੌ ਕृष੍ਣੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ। ਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚਿਤੌ ਵ੍ਯਰੋਚੇਤਾਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਰਿਵਾਚਲੌ
ਦੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰੋਣਗ੍ਰਾਹਹੂਦਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੀਵਿषਸਙ੍ਕਟਾਤ੍। ਅਯਃਸ਼ਰੋਗ੍ਰਮਕਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪ੍ਰਵਰਾਮ੍ਭਸਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਪਕੜ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਖਤਰੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਭਰ ਆਏ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਤਲਨਿਰ੍ਹਾਦਾਦ੍ਗਦਾਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ। ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤ੍ਰਮੇਘਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੂ ਤਿਮਿਰਾਦਿਵ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਗਦਾ ਦੀ ਟਕਰ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਬਦਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਿਵ ਸਨ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਸਿਨ੍ਧੁषष੍ਠਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਃ। ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਸਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਹਾਸ਼ੈਲੋਚ੍ਚਯਾਂ ਘੋਰਾਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦੀਮ੍। ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਵਧ੍ਵਗੌ ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੌ ਤਾਰਿਤੌ ਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਯਾਤਰੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀ, ਉੱਚੀ ਕੰਢੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਇਤਿ ਕृष੍ਣੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਵਾਰਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਗਏ।
ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਮਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਰੁਰੁਂ ਵਨਾਨ੍ਤੇ ਲਿਪ੍ਸਨ੍ਤੌ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਤ੍ਤਾਵਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੱਭਦੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਥਾ ਹਿ ਮੁਖਵਰ੍ਣੋऽਯਮਨਯੋਰਿਤਿ ਮੇਨਿਰੇ। ਤਵ ਯੋਧਾ ਮਹਾਰਾਜ ਹਤਮੇਵ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਲਕੜੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਜਯਦ੍ਰਥ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟੌ ਵ੍ਯਨਦਤਾਂ ਮੁਹੁਃ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਸ਼ੌਰੇਰਭੀषੁਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਧਨੁष੍ਮਤਃ। ਤਯੋਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਭਾ ਰਾਜਨ੍ਸੂਰ੍ਯਪਾਵਕਯੋਰਿਵ
ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਸੀ।
ਹਰ੍ष ਏਵ ਤਯੋਰਾਸੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਯੋਃ। ਸਮੀਪੇ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਯੇਨਯੋਰਾਮਿषਂ ਯਥਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਸ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੌ ਤੁ ਸੈਨ੍ਧਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮਿਵਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਸਹਸਾ ਪੇਤਤੁਃਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਯੇਨਾਵਿਵਾਮਿਪਮ੍
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਪਏ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਹृषੀਕੇਸ਼ਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਪਾਰ ਹੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨਾਬਦ੍ਧਕਵਚੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤਃ। ਯਯਾਵੇਕਰਥੇਨਾਜੌ ਹਯਸਂਸ੍ਕਰਾਵਿਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲੋਂ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇੱਕਲਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਥੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਥ ਤੇ ਸੁਤਃ। ਅਗ੍ਰਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤੀਯਾਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਲੋਕ-ਅੱਖੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍। ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਨੰਜਯਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਸਿਂਹਨਾਦਰਵਾਸ਼੍ਚਾਸਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਯੋਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਮਿਲ ਕੇ ਉਠੀ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਯੇ ਚ ਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਃ ਪਾਵਕੋਪਮਾਃ। ਤੇ ਪ੍ਰਾਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਉਹ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਾਨਾਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸਫਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾ ਹ੍ਯਕਾਮਿਤਾਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅਧੂਰੇ ਸੁਪਨੇ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਹਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕੁਲਾਧਮਮ੍। ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਮ੍ਭੋ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮृਧੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤ ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸੈਨ੍ਯਮਨਾਥਂ ਭਿਦ੍ਯਤਾਮਿਦਮ੍। ਵੈਰਸ੍ਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਹਜਂ ਮੂਲਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਵਿਖਰ ਜਾਵੇ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਨਮਜਾਤ ਵੈਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦੇ।
ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਯਰੂਪਮਿਦਂ ਮਮ। ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਦਨਾਦृਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਯਤ੍ਰ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਸੁਯੋਧਨ ਹੈ।'
ਯੇਨੈਤਦ੍ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਨੋ ਭੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਅਪ੍ਯਸ੍ਯ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਹਵੇ
'ਜੋ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਸਕਾਂ।'
ਅਪਿ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਨਰ੍ਹਾਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਧਵ। ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਦਂ ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੇ
'ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਯੋਗ ਦੁੱਖ ਸਹੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂ।'
ਅਪ੍ਯਹਂ ਤਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਮਾਧਵ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਰਣੇ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਥਞ੍ਚਨ
'ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁਕਾ ਸਕਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨੌ ਕृष੍ਣੌ ਹृष੍ਟੌ ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸਨ੍ਤੌ ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਉੱਤਮ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।