ਤੌ ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾऽਨ੍ਯੇ ਸੈਨਿਕਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਧੇ ਕृष੍ਣਕਿਰੀਟਿਨੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਕਹਿ ਉਠੇ, ‘ਕੁਰੂਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।’
ਰਥਂ ਯੁਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥਾਯ ਯਾਤ੍ਯੇष ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਨੋ ਰਣੇ
ਦਾਸਾਰਹ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੈਦਰਥ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਨਿਕੱਮਾ ਸਮਝ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਨ੍ਮਿਥੋ ਰਾਜਨ੍ਸਮਭਾषਨ੍ਤ ਭੂਮਿਪਾਃ। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਤਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਵਾਕਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਜਾ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਤ੍ਯਯਂ ਗਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਘੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਲਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਚ੍ਚ ਰਾਜਾ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਗਤਸ੍ਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਤਤ੍ਕਰੋਤੁ ਵृਥਾਦृष੍ਟਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਪਾਯਵਿਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਰ ਲਵੇ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਿਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੌ ਹृष੍ਟੈਃ ਪੀਤੋਦਕੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਤਿੱਖਾ ਸੂਰਜ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਯੋਧਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਯੋਧੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤੁ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ। ਯਥਾ ਮृਗਗਣਾਨ੍ਸਿਂਹਃ ਸੈਨ੍ਧਵਾਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਲੋਡਯਤ੍
ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਖਰਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਹਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਨੀਕਾਨਿ ਤੂਰ੍ਣਮਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍। ਬਲਾਕਾਭਂ ਤੁ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍
ਸੈਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ; ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਬਲਾਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨਾਗ੍ਰਤਃ ਸृष੍ਟਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਪृष੍ਠਤਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਤੂਰ੍ਣਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਤਰਂ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਵਹਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਕੌਂਤਿਆ ਨੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗੇ; ਤੇ ਘੋੜੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨृਪਤਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਜਯਦ੍ਰਥਵਧੈषਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੈਦਰਥ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਧਿष੍ਠਿਤਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਤ੍ਵਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਤ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਪਤਾਕਂ ਤਂ ਰਥਂ ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਘੋਰਂ ਕਪਿਧ੍ਵਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਰਥਿਨੋऽਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਝੰਡਾ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਾਂਦਰ ਵਾਲੀ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਰਥੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਦਿਵਾਕਰੇऽਥ ਰਜਸਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਵृਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ਼ਰਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚਰਣੇ ਯੋਧਾਃ ਸ਼ੇਕੁਃ ਕृष੍ਣੌ ਨ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਯੋਧੇ ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਗੋਪ੍ਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ। ਤਥਾਪ੍ਯੇਨਂ ਨਿਹਂਸ੍ਯਾਵ ਇਤਿ ਕृष੍ਣਾਵਭਾषਤਾਮ੍
ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ—ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤਿ ਕृष੍ਣੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਮਿਥਃ ਕਥਯਤਾਂ ਤਦਾ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਮਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਹੁ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਮਰੁਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੌ ਤृषਿਤੌ ਗਜੌ। ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੌ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਾਮਰਿਨ੍ਦਮੌ
ਮਰੂ ਰੇਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਹਾਥੀ ਪਿਆਸੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਅਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਗਜਾਕੀਰ੍ਣਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਵਣਿਜਾਵਿਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਹੀਨਮृਤ੍ਯੂ ਜਰਾਤਿਗੌ
ਬਾਘ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਹਿ ਮੁਖਵਰ੍ਣੋऽਯਮਨਯੋਰਿਤਿ ਮੇਨਿਰੇ। ਤਾਵਕਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਦੋ ਛੁਟ ਗਏ ਹਨ,' ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦ੍ਰੋਣਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਦਿਵ ਪਾਵਕਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਾਵਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਸਾਗਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਾਦਰ੍ਰਿਦਮੌ। ਅਦृਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਯਥਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਭਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੌਘਾਨ੍ਮਹਤੋ ਮੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਰੋਣਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਤ੍। ਰੋਚਮਾਨਾਵਦृਸ਼੍ਯੇਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੌ ਰਣੇ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਰੁਧਿਰੌ ਕृष੍ਣੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ। ਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚਿਤੌ ਵ੍ਯਰੋਚੇਤਾਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਰਿਵਾਚਲੌ
ਦੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰੋਣਗ੍ਰਾਹਹੂਦਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੀਵਿषਸਙ੍ਕਟਾਤ੍। ਅਯਃਸ਼ਰੋਗ੍ਰਮਕਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪ੍ਰਵਰਾਮ੍ਭਸਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਪਕੜ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਖਤਰੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਭਰ ਆਏ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਤਲਨਿਰ੍ਹਾਦਾਦ੍ਗਦਾਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ। ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤ੍ਰਮੇਘਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੂ ਤਿਮਿਰਾਦਿਵ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਗਦਾ ਦੀ ਟਕਰ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਬਦਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਿਵ ਸਨ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਸਿਨ੍ਧੁषष੍ਠਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਃ। ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਸਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਹਾਸ਼ੈਲੋਚ੍ਚਯਾਂ ਘੋਰਾਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦੀਮ੍। ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਵਧ੍ਵਗੌ ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੌ ਤਾਰਿਤੌ ਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਯਾਤਰੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀ, ਉੱਚੀ ਕੰਢੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਇਤਿ ਕृष੍ਣੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਵਾਰਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਗਏ।
ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਮਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਰੁਰੁਂ ਵਨਾਨ੍ਤੇ ਲਿਪ੍ਸਨ੍ਤੌ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਤ੍ਤਾਵਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੱਭਦੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।