ਰਥਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਮਾਤਙ੍ਗਾਙ੍ਗਸ਼ਿਲਾਚਿਤਮ੍। ਵੇਲਾਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਾ ਬਣਾਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਧਰਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਯਹਸ੍ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵੇ। ਏਤਦਨ੍ਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਥ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਰਥਸ੍ਥਾ ਧਰਣੀਸ੍ਥੇਨ ਵਾਕ੍ਯਮਚ੍ਛਾਨ੍ਦਸਂ ਯਥਾ
ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੂਮਿਸ੍ਥੋਪਿ ਰਥਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਏਕੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੋਭਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨਿਵ।।]
ਉਹ ਪਾਰਥ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਦਪਾਨਮਿਹਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਾਲਮਸ੍ਤਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨ। ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਜਲਂ ਚੇਮੇ ਪੇਯਂ ਨ ਤ੍ਵਵਗਾਹਨਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਦਮਸ੍ਤੀਤ੍ਯਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਅਭਿਹਤ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਜਿਪਾਨਂ ਸਰਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
‘ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ।
[ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਰਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਹੰਸ ਤੇ ਕੌਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਕੌਲਾਂ ਨਾਲ।
ਕੂਰ੍ਮਮਤ੍ਸ੍ਯਗਣਾਕੀਰ੍ਣਮਗਾਧਮृषਿਸੇਵਿਤਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਰਦਮੁਨਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍।।]
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਛੂਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੂੰਘਾ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਰਿਸੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ਰਵਂਸ਼ਂ ਸ਼ਰਸ੍ਥੂਣਂ ਸ਼ਰਾਚ੍ਛਾਦਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ਼ਰਵੇਸ਼੍ਮਾਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੇਵਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜੋਕੇ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਥੰਮ ਤੇ ਛੱਤ ਸਭ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਅਜਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ‘ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ’, ਜਦ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧੋਦਕਾਨ੍ਸ੍ਨਾਤਾਞ੍ਜਗ੍ਧਾਨ੍ਨਾਨ੍ਵਿਗਤਕ੍ਲਮਾਨ੍। ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪੁਨਰੇਵ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾ ਲਏ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਰਥ 'ਤੇ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਰਣੇ ਚਚਾਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਥ ਚਲਾਇਆ।
ਰਥਂ ਰਥਵਰਸ੍ਯਾਜੌ ਯੁਕ੍ਤਂ ਲਬ੍ਧੋਦਕੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰੁਬਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਨਸੋऽਭਵਨ੍
ਜਦ ਰਥੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰਥ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਫਿਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਨਿਃਸ੍ਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਭਗ੍ਨਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਇਵੋਰਗਾਃ। ਘਿਗਹੋऽਤਿਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹ, ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਫਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ‘ਪਾਰਥ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹਨ।’
ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਚਾਵੁਵਨ੍
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਬਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਚੀਕ ਪਈ, ‘ਜਲਦੀ ਕਰੋ!’ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ‘ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ!’
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਿषਤੋ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤੌ। ਬਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੇਨੇਵ ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਨੋ ਬਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਖਿਡੌਣੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਕੱਮਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਯਤਮਾਨਾਨਾਮਸਂਸਕ੍ਤੌ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾऽਤ੍ਮਨੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਪੁਰਾ ਰਾਜਞ੍ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਤੌ ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾऽਨ੍ਯੇ ਸੈਨਿਕਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਧੇ ਕृष੍ਣਕਿਰੀਟਿਨੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਕਹਿ ਉਠੇ, ‘ਕੁਰੂਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।’
ਰਥਂ ਯੁਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥਾਯ ਯਾਤ੍ਯੇष ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਨੋ ਰਣੇ
ਦਾਸਾਰਹ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੈਦਰਥ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਨਿਕੱਮਾ ਸਮਝ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਨ੍ਮਿਥੋ ਰਾਜਨ੍ਸਮਭਾषਨ੍ਤ ਭੂਮਿਪਾਃ। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਤਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਵਾਕਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਜਾ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਤ੍ਯਯਂ ਗਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਘੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਲਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਚ੍ਚ ਰਾਜਾ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਗਤਸ੍ਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਤਤ੍ਕਰੋਤੁ ਵृਥਾਦृष੍ਟਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਪਾਯਵਿਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਰ ਲਵੇ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਿਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੌ ਹृष੍ਟੈਃ ਪੀਤੋਦਕੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਤਿੱਖਾ ਸੂਰਜ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਯੋਧਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਯੋਧੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤੁ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ। ਯਥਾ ਮृਗਗਣਾਨ੍ਸਿਂਹਃ ਸੈਨ੍ਧਵਾਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਲੋਡਯਤ੍
ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਖਰਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਹਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਨੀਕਾਨਿ ਤੂਰ੍ਣਮਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍। ਬਲਾਕਾਭਂ ਤੁ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍
ਸੈਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ; ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਬਲਾਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।