ਤਮੇਕਂ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਛਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮੇਘਾ ਇਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਕ੍ਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍। ਨਰਸਿਂਹਂ ਰਥੋਦਾਰਾਃ ਸਿਂਹਂ ਮਤ੍ਤਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਰਥਾਂ 'ਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਤੇਲੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭੁਜਯੋਰ੍ਮਹਦ੍ਬਲਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਯਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਹੁਲਾਃ ਸੇਨਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਭੁਃ। ਇषੁਭਿਰ੍ਬੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਗਾਢਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਸਙ੍ਘਰ੍षੇਣ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਪਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ, ਰਾਜਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਇਕ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਃ ਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਹਯੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਅਰੀਕਰਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਖਮੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਤ-ਪਤ, ਘੁਰਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ।
ਸਂਰਬ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਦ੍ਭਿਰ੍ਜਯਂ ਮृਧੇ। ਏਕਸ੍ਥੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰੂष੍ਮੇਵ ਸਮਜਾਯਤ
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਇਕੱਲਾ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਗਰਮੀ ਵਧ ਗਈ।
ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਣਂ ਧ੍ਵਜਾਵਰ੍ਤਂ ਨਾਗਨਕ੍ਰਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਪਦਾਤਿਮਤ੍ਸ੍ਯਕਲਿਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਮਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੀੜ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ-ਡੁੰਨੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਮਪਾਰਂ ਚ ਰਜੋ ਨੀਰਮਤੀਵ ਚ। ਉष੍ਣੀषਕਮਠਂ ਛਤ੍ਰਪਤਾਕਾਫੇਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਧੂੜ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਪਗੜੀਆਂ ਦੇ ਉਚੇ ਕਟ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਥਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਮਾਤਙ੍ਗਾਙ੍ਗਸ਼ਿਲਾਚਿਤਮ੍। ਵੇਲਾਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਾ ਬਣਾਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਧਰਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਯਹਸ੍ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵੇ। ਏਤਦਨ੍ਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਥ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਰਥਸ੍ਥਾ ਧਰਣੀਸ੍ਥੇਨ ਵਾਕ੍ਯਮਚ੍ਛਾਨ੍ਦਸਂ ਯਥਾ
ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੂਮਿਸ੍ਥੋਪਿ ਰਥਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਏਕੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੋਭਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨਿਵ।।]
ਉਹ ਪਾਰਥ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਦਪਾਨਮਿਹਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਾਲਮਸ੍ਤਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨ। ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਜਲਂ ਚੇਮੇ ਪੇਯਂ ਨ ਤ੍ਵਵਗਾਹਨਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਦਮਸ੍ਤੀਤ੍ਯਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਅਭਿਹਤ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਜਿਪਾਨਂ ਸਰਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
‘ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ।
[ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਰਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਹੰਸ ਤੇ ਕੌਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਕੌਲਾਂ ਨਾਲ।
ਕੂਰ੍ਮਮਤ੍ਸ੍ਯਗਣਾਕੀਰ੍ਣਮਗਾਧਮृषਿਸੇਵਿਤਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਰਦਮੁਨਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍।।]
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਛੂਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੂੰਘਾ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਰਿਸੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ਰਵਂਸ਼ਂ ਸ਼ਰਸ੍ਥੂਣਂ ਸ਼ਰਾਚ੍ਛਾਦਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ਼ਰਵੇਸ਼੍ਮਾਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੇਵਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜੋਕੇ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਥੰਮ ਤੇ ਛੱਤ ਸਭ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਅਜਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ‘ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ’, ਜਦ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧੋਦਕਾਨ੍ਸ੍ਨਾਤਾਞ੍ਜਗ੍ਧਾਨ੍ਨਾਨ੍ਵਿਗਤਕ੍ਲਮਾਨ੍। ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪੁਨਰੇਵ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾ ਲਏ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਰਥ 'ਤੇ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਰਣੇ ਚਚਾਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਥ ਚਲਾਇਆ।
ਰਥਂ ਰਥਵਰਸ੍ਯਾਜੌ ਯੁਕ੍ਤਂ ਲਬ੍ਧੋਦਕੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰੁਬਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਨਸੋऽਭਵਨ੍
ਜਦ ਰਥੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰਥ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਫਿਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਨਿਃਸ੍ਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਭਗ੍ਨਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਇਵੋਰਗਾਃ। ਘਿਗਹੋऽਤਿਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹ, ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਫਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ‘ਪਾਰਥ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹਨ।’
ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਚਾਵੁਵਨ੍
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਬਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਚੀਕ ਪਈ, ‘ਜਲਦੀ ਕਰੋ!’ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ‘ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ!’
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਿषਤੋ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤੌ। ਬਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੇਨੇਵ ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਨੋ ਬਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਖਿਡੌਣੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਕੱਮਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਯਤਮਾਨਾਨਾਮਸਂਸਕ੍ਤੌ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾऽਤ੍ਮਨੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਪੁਰਾ ਰਾਜਞ੍ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ।