ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚੈਨਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੂਰੇ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਨੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍ਭਃ। ਸ਼ਨਕੈਰਿਵ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਲਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾ ਦੂਰੇ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਕਿਮਿਹਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਿष੍ਠਂ ਤਵ ਰੋਚਤੇ
ਸਾਡੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੂਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृष੍ਣ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਤਮਃ ਸਦਾ। ਭਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਗੇ-ਆਗੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।
ਮਮ ਤ੍ਵਨਨ੍ਤਰਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵੈ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਹਯਾਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਹਿ ਸੁਖਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰੁ ਮਾਧਵ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ: ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ, ਮਾਧਵ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਦਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪਾਰਥਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।"
ਅਹਮਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
"ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਕੇਸ਼ਵ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਕਰ।"
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਿਵਾਚਲਃ)
ਧਨੰਜਯ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਇਦਂ ਛਿਦ੍ਰਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਸ੍ਥਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੌਕਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਮੇਕਂ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਛਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮੇਘਾ ਇਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਕ੍ਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍। ਨਰਸਿਂਹਂ ਰਥੋਦਾਰਾਃ ਸਿਂਹਂ ਮਤ੍ਤਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਰਥਾਂ 'ਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਤੇਲੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭੁਜਯੋਰ੍ਮਹਦ੍ਬਲਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਯਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਹੁਲਾਃ ਸੇਨਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਭੁਃ। ਇषੁਭਿਰ੍ਬੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਗਾਢਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਸਙ੍ਘਰ੍षੇਣ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਪਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ, ਰਾਜਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਇਕ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਃ ਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਹਯੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਅਰੀਕਰਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਖਮੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਤ-ਪਤ, ਘੁਰਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ।
ਸਂਰਬ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਦ੍ਭਿਰ੍ਜਯਂ ਮृਧੇ। ਏਕਸ੍ਥੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰੂष੍ਮੇਵ ਸਮਜਾਯਤ
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਇਕੱਲਾ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਗਰਮੀ ਵਧ ਗਈ।
ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਣਂ ਧ੍ਵਜਾਵਰ੍ਤਂ ਨਾਗਨਕ੍ਰਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਪਦਾਤਿਮਤ੍ਸ੍ਯਕਲਿਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਮਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੀੜ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ-ਡੁੰਨੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਮਪਾਰਂ ਚ ਰਜੋ ਨੀਰਮਤੀਵ ਚ। ਉष੍ਣੀषਕਮਠਂ ਛਤ੍ਰਪਤਾਕਾਫੇਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਧੂੜ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਪਗੜੀਆਂ ਦੇ ਉਚੇ ਕਟ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਥਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਮਾਤਙ੍ਗਾਙ੍ਗਸ਼ਿਲਾਚਿਤਮ੍। ਵੇਲਾਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਾ ਬਣਾਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਧਰਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਯਹਸ੍ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵੇ। ਏਤਦਨ੍ਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਥ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਰਥਸ੍ਥਾ ਧਰਣੀਸ੍ਥੇਨ ਵਾਕ੍ਯਮਚ੍ਛਾਨ੍ਦਸਂ ਯਥਾ
ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੂਮਿਸ੍ਥੋਪਿ ਰਥਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਏਕੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੋਭਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨਿਵ।।]
ਉਹ ਪਾਰਥ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਦਪਾਨਮਿਹਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਾਲਮਸ੍ਤਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨ। ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਜਲਂ ਚੇਮੇ ਪੇਯਂ ਨ ਤ੍ਵਵਗਾਹਨਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਦਮਸ੍ਤੀਤ੍ਯਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਅਭਿਹਤ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਜਿਪਾਨਂ ਸਰਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
‘ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ।
[ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਰਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਹੰਸ ਤੇ ਕੌਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਕੌਲਾਂ ਨਾਲ।
ਕੂਰ੍ਮਮਤ੍ਸ੍ਯਗਣਾਕੀਰ੍ਣਮਗਾਧਮृषਿਸੇਵਿਤਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਰਦਮੁਨਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍।।]
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਛੂਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੂੰਘਾ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਰਿਸੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ਰਵਂਸ਼ਂ ਸ਼ਰਸ੍ਥੂਣਂ ਸ਼ਰਾਚ੍ਛਾਦਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ਼ਰਵੇਸ਼੍ਮਾਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੇਵਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜੋਕੇ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਥੰਮ ਤੇ ਛੱਤ ਸਭ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਅਜਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।