ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਭृਸ਼ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਧਨੁषੀ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੂਯ ਏਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਧਨੰਜਯ।
ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ। ਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸੂਤੌ ਪਾਰ੍ष੍ਣੀ ਚ ਸਪਦਾਨੁਗੌ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਤ। ਸ ਪਪਾਤ ਹਤਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਕਸੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਰੁੱਖ।
ਵਿਨ੍ਦਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨੁਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਗਦਯਾ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰਥਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਨੁਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਗਦਯਾ ਲਲਾਟੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਸ੍ਪष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਕਮ੍ਪਯਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੈਨਾਕਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਅਨੁਵਿੰਦਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਪਾਦੌ ਭੁਜੌ ਸ਼ਿਰਃ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ ਸਞ੍ਛਨ੍ਨਃ ਪਪਾਤਾਦ੍ਰਿਚਯੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ, ਪੈਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਢੇਰ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਯੋ ਰਾਜਨ੍ਪਦਾਨੁਗਾਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰੁਵਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰਾਜਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦਾਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿਮਾਤ੍ਯਯੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਕੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਸੇਨਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵਿਬਭੌ ਜਲਦਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਬੱਦਲ ਹਟਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚੈਨਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੂਰੇ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਨੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍ਭਃ। ਸ਼ਨਕੈਰਿਵ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਲਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾ ਦੂਰੇ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਕਿਮਿਹਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਿष੍ਠਂ ਤਵ ਰੋਚਤੇ
ਸਾਡੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੂਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृष੍ਣ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਤਮਃ ਸਦਾ। ਭਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਗੇ-ਆਗੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।
ਮਮ ਤ੍ਵਨਨ੍ਤਰਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵੈ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਹਯਾਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਹਿ ਸੁਖਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰੁ ਮਾਧਵ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ: ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ, ਮਾਧਵ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਦਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪਾਰਥਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।"
ਅਹਮਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
"ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਕੇਸ਼ਵ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਕਰ।"
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਿਵਾਚਲਃ)
ਧਨੰਜਯ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਇਦਂ ਛਿਦ੍ਰਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਸ੍ਥਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੌਕਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਮੇਕਂ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਛਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮੇਘਾ ਇਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਕ੍ਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍। ਨਰਸਿਂਹਂ ਰਥੋਦਾਰਾਃ ਸਿਂਹਂ ਮਤ੍ਤਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਰਥਾਂ 'ਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਤੇਲੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭੁਜਯੋਰ੍ਮਹਦ੍ਬਲਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਯਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਹੁਲਾਃ ਸੇਨਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਭੁਃ। ਇषੁਭਿਰ੍ਬੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਗਾਢਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਸਙ੍ਘਰ੍षੇਣ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਪਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ, ਰਾਜਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਇਕ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਃ ਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਹਯੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਅਰੀਕਰਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਖਮੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਤ-ਪਤ, ਘੁਰਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ।
ਸਂਰਬ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਦ੍ਭਿਰ੍ਜਯਂ ਮृਧੇ। ਏਕਸ੍ਥੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰੂष੍ਮੇਵ ਸਮਜਾਯਤ
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਇਕੱਲਾ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਗਰਮੀ ਵਧ ਗਈ।
ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਣਂ ਧ੍ਵਜਾਵਰ੍ਤਂ ਨਾਗਨਕ੍ਰਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਪਦਾਤਿਮਤ੍ਸ੍ਯਕਲਿਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਮਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੀੜ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ-ਡੁੰਨੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਮਪਾਰਂ ਚ ਰਜੋ ਨੀਰਮਤੀਵ ਚ। ਉष੍ਣੀषਕਮਠਂ ਛਤ੍ਰਪਤਾਕਾਫੇਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਧੂੜ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਪਗੜੀਆਂ ਦੇ ਉਚੇ ਕਟ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।