ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੇ ਵਾਰੁਣਾਗ੍ਨੇਯੇ ਯਦਾ ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਹਿਤੇ। ਨ ਯਾਵਦਭ੍ਯਪਦ੍ਯੇਤਾਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਦਥ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਰੁਣ ਤੇ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਸਕੇਕਯਃ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਾਲ੍ਵੇਯਸੇਨਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਮਾਜਗ੍ਮੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਵੀਰਾਟ ਕੇਕਯਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਸਾਲਵੇ ਸੈਨਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਸਪਤ੍ਨੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਰਜਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਸ਼ਰਜਾਲਸਮਾਵृਤੇ।। ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਗ੍ਨਮਭਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਧੂੜ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਢਕ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ।। `ਤੇਨਾਨ੍ਤਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਿਪੂਨ੍
ਸੈਨਾ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਹੱਦਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਵਿਚ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਵਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਬੜਾ ਕੇ, ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਹਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਆਚ੍ਛਾਦਯੇਤਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਭਤਸੁ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਧਨੁषੀ ਮੁष੍ਟੌ ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੂਯ ਏਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਧ੍ਵਜੌ ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਧਨੁषੀ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਭृਸ਼ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਰ੍ਦਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਭृਸ਼ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਧਨੁषੀ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੂਯ ਏਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਧਨੰਜਯ।
ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ। ਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸੂਤੌ ਪਾਰ੍ष੍ਣੀ ਚ ਸਪਦਾਨੁਗੌ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਤ। ਸ ਪਪਾਤ ਹਤਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਕਸੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਰੁੱਖ।
ਵਿਨ੍ਦਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨੁਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਗਦਯਾ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰਥਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਨੁਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਗਦਯਾ ਲਲਾਟੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਸ੍ਪष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਕਮ੍ਪਯਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੈਨਾਕਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਅਨੁਵਿੰਦਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਪਾਦੌ ਭੁਜੌ ਸ਼ਿਰਃ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ ਸਞ੍ਛਨ੍ਨਃ ਪਪਾਤਾਦ੍ਰਿਚਯੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ, ਪੈਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਢੇਰ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਯੋ ਰਾਜਨ੍ਪਦਾਨੁਗਾਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰੁਵਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰਾਜਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦਾਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿਮਾਤ੍ਯਯੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਕੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਸੇਨਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵਿਬਭੌ ਜਲਦਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਬੱਦਲ ਹਟਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚੈਨਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੂਰੇ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਨੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍ਭਃ। ਸ਼ਨਕੈਰਿਵ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਲਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾ ਦੂਰੇ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਕਿਮਿਹਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਿष੍ਠਂ ਤਵ ਰੋਚਤੇ
ਸਾਡੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੂਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृष੍ਣ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਤਮਃ ਸਦਾ। ਭਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਗੇ-ਆਗੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।
ਮਮ ਤ੍ਵਨਨ੍ਤਰਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵੈ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਹਯਾਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਹਿ ਸੁਖਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰੁ ਮਾਧਵ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ: ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ, ਮਾਧਵ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਦਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪਾਰਥਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।"
ਅਹਮਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
"ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਕੇਸ਼ਵ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਕਰ।"
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਿਵਾਚਲਃ)
ਧਨੰਜਯ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਇਦਂ ਛਿਦ੍ਰਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਸ੍ਥਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੌਕਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।