ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਸ੍ਮਦੀਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਚ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਗਤਾ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੋਮਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਪ੍ਸਰਸਃ ਖਗਾਃ'। ਗਤਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਕ੍ਸ਼ੇਪੈਸ਼੍ਚਿਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰਵਿਘਾਤਿਭਿਃ। ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਯੋਃ
ਗੰਧਰਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ, ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੌ ਦ੍ਰੋਣਸਾਤ੍ਯਕੀ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਦੋ ਮਹਾਬਲੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਹਥ ਹਲਾਵਣ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਯੁਗੇ। ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਦृਢੈਰਾਸ਼ੁ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਫਿਰ ਯਾਦਵ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਪਰਂ ਧਨੁਃ। ਸਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਤਦਪਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ੍ਯ ਸ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ
ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੰਨਿਆ, ਪਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ। ਸਜ੍ਯਂ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਥੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਪਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਨਦੇ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੇਕਸ਼ਤਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਧਨੁषਾਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਨਾ। ਨ ਚਾਨ੍ਤਰਂ ਤਯੋਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਸਨ੍ਧਾਨੇ ਚ੍ਛੇਦਨੇऽਪਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਨੇ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ; ਪਰ ਤੰਨਣ ਤੇ ਕੱਟਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਦਿਸੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਦ੍ਰੋਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨਸੈਤਦਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੀ ਇਹ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਜੰਗੀ ਕਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਏਤਦਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਰਾਮੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇ ਧਨਞ੍ਜਯੇ। ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਯਦਿਦਂ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਰਾਮ, ਕਾਰਤਵੀਰ, ਧਨੰਜਯ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ — ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਨ — ਵਿੱਚ ਦਿਖੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਲਾਘਵਂ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤੁਤੋषਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ। ਨ ਤਾਮਾਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਲਘੁਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਾਰਿਣਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵਾਸਵ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਪਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਲਕਾਪਣ ਨੂੰ ਨਾਹ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਸਿੱਧ-ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਯੁਧਾਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਕਰਤਬ ਜਾਣ ਲਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯ ਸ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਤਿਮਾਨੁषਂ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਨ੍ਯੈਰਸਮਂ ਰਣੇ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੋਗੇਨ ਯੋਗਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਯਤਿ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਦੇਵਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਤਮਾਚਾਰ੍ਯੋऽਥ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਯੋਧਯਚ੍ਛਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਉਹੀ ਚਲਾਉਂਦਾ; ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ। ਵਧਾਯ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੈਰਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੇ ਪਾਰਗਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਯੁਯੁਧਾਨਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤਦਾਗ੍ਨੇਯਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਰਿਪੁਘ੍ਨਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਾਰੁਣਂ ਸਮੁਦੈਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਭਿਆਨਕ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ ਦੇਖਿਆ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣੌ। ਨ ਵਿਚੇਰੁਸ੍ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਕਾਸ਼ਗਾਨ੍ਯਪਿ
ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ 'ਹਾ-ਹਾ' ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਨਾਹ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੇ ਵਾਰੁਣਾਗ੍ਨੇਯੇ ਯਦਾ ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਹਿਤੇ। ਨ ਯਾਵਦਭ੍ਯਪਦ੍ਯੇਤਾਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਦਥ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਰੁਣ ਤੇ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਸਕੇਕਯਃ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਾਲ੍ਵੇਯਸੇਨਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਮਾਜਗ੍ਮੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਵੀਰਾਟ ਕੇਕਯਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਸਾਲਵੇ ਸੈਨਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਸਪਤ੍ਨੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਰਜਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਸ਼ਰਜਾਲਸਮਾਵृਤੇ।। ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਗ੍ਨਮਭਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਧੂੜ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਢਕ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ।। `ਤੇਨਾਨ੍ਤਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਿਪੂਨ੍
ਸੈਨਾ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਹੱਦਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਵਿਚ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਵਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਬੜਾ ਕੇ, ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਹਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਆਚ੍ਛਾਦਯੇਤਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਭਤਸੁ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਧਨੁषੀ ਮੁष੍ਟੌ ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੂਯ ਏਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਧ੍ਵਜੌ ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਧਨੁषੀ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਭृਸ਼ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਰ੍ਦਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।