ਅਮਰ੍षਿਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਨੇਃ ਪੌਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕਿਮਕਰੋਦ੍ਯੁਧਿ
ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਪੌਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਕ੍ਰੋਧਵਿषੋ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇषੁਦਸ਼ਨਃ ਸਿਤਨਾਰਾਚਦਂष੍ਟ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਤੀਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਰਮ੍ਭਾਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੋਰਗ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍। ਨਰਵੀਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸ਼ੋਣੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਜਵੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਕ੍ਰਾਮਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨਸ੍ਯਨ੍ਯੁਯੁਧਾਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਪਾਤਮਹਾਵਰ੍षਂ ਰਥਘੋषਬਲਾਹਕਮ੍। ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਰਾਵृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਾਚਬਹੁਵਿਦ੍ਯੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੋਢਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੜੀ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਖਙ੍ਗਾਸ਼ਨਿਧਰਂ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਮੇਘਮਨਾਵਾਰ੍ਯਂ ਹਯਮਾਰੁਤਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਬੇਕਾਬੂ ਘਟਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਉਠੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਭਿਪਤਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ੂਰਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਚ ਸੂਤਂ ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਸ਼ੂਰ ਸੈਣੇਯ, ਜੰਗ ਦੀ ਮਸਤਿ ਵਿਚ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਨਂ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਭਯਾਵਹਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਚਮੁਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਵਿਤੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਹਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਤਤਂ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਮ੍
ਚੰਗੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾਓ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੂਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਸ੍ਯਾਵਹਦ੍ਰਥਮ੍'। ਤਤੋ ਰਜਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਗਚ੍ਛਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸੈਣੇਯ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਰਥ ਅੱਗੇ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ੈਨੇਯੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤਾਡਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸੈਣੇਯ, ਲੜੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਇषੁਜਾਲਾਵृਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਪੂਰਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੇਘਾਵਿਵਾਤਪਾਪਾਯੇ ਧਾਰਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭਾਤਿ ਨ ਵਵੌ ਚ ਸਮੀਰਣਃ। ਹषੁਜਾਲਾਵृਤਂ ਘੋਰਮਨ੍ਧਕਾਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵਹੀ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗੁੱਝ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਅਨਾਧृष੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਅਨ੍ਧਕਾਰੀਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ੈਨੇਯਯੋਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸੈਣੇਯ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸਾਤ੍ਵਤਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟੀਨਾਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇषੂਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਧਾਰਾਭਿਘਾਤਜਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ਨੀਨਾਮਿਵ ਸ੍ਵਨਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਬਣੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਵ੍ਯਤਿਵਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਰੂਪਮਾਬਭੌ। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਿਦष੍ਟਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਦੂਜੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਡੰਸੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਯੋਰ੍ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ੌਣ੍ਡਯੋਃ। ਅਜਸ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਵਜ੍ਰੇਣਾਹਨ੍ਯਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ।
ਉਭਯੋਸ੍ਤੌ ਰਥੌ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤੌ ਚ ਸਾਰਥੀ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸ਼ਰੈਛਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਬਭੁਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਰਥ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਲੱਗੇ।
ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਾਮਜਿਹ੍ਮਾਨਾਂ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ੀਵਿਪਾਭਾਨਾਂ ਸਮ੍ਪਾਤੋऽਭੂਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਸਾਫ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਉੱਡਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਾਰਾਚਾਂ, ਜੋ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਉ ਹੋਇਆ।
ਉਭਯੋਃ ਪਤਿਤੇ ਛਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਪਤਿਤੌ ਧ੍ਵਜੌ। `ਨਿਕृਨ੍ਤਤੋਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸਾਤ੍ਯਕਯੋ ਰਣੇ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਛਤਰੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸੈਣੇਯ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੱਟੇ ਗਏ।
ਉਭੌ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗਾਵੁਭੌ ਚ ਵਿਜਯੈषਿਣੌ। ਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਾਵਿਵ ਵਾਰਣੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭ੍ਯਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਗਰ੍ਜਿਤੋਤ੍ਕृष੍ਟਸਨ੍ਨਾਦਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਉਪਾਰਮਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਕੋਈ ਵੀ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤੁष੍ਣੀਂਭੂਤਾਨ੍ਯਨੌਕਾਨਿ ਯੋਧਾ ਯੁਦ੍ਧਾਦੁਪਾਰਮਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਜਾਤਕੌਤੂਹਲੋ ਜਨਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਲੜਾਈ ਰੁਕ ਗਈ; ਲੋਕ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਰਥਿਨੋ ਹਸ੍ਤਿਯਨ੍ਤਾਰੋ ਹਯਾਰੋਹਾਃ ਪਦਾਤਯਃ। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਾਚਲੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਤਥਾਨੀਕਾਨਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਤਥੈਵ ਰਥਵਾਹਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਭ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਵਿਦ੍ਰੁਮਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤੈਃ। ਧ੍ਵਜੈਰਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਕਵਚੈਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯੈਃ
ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਸੋਨੇ-ਚੰਦੀ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ, ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਪਤਾਕਾਭਿਃ ਪਰਿਸ੍ਤੋਮਾਙ੍ਗਕਮ੍ਬਲੈਃ। ਵਿਮਲੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਹਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੈਃ
ਵੈਜਯੰਤੀ ਝੰਡਿਆਂ, ਰੰਗੀਨ ਚਾਦਰਾਂ, ਸਾਫ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਖੇਰੇ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਾਤਰੂਪਮਯੀਭਿਸ਼੍ਚ ਰਾਜਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਧਸੁ। ਗਜਾਨਾਂ ਕੁਮ੍ਭਮਾਲਾਭਿਰ੍ਦਨ੍ਤਵੇष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਸੋਨੇ ਤੇ ਚੰਦੀ ਦੇ ਸਿਰ ਮੋੜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹਾਰ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਭ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਬਲਾਕਾਃ ਸਖਦ੍ਯੋਤਾਃ ਸੈਰਾਵਤਸ਼ਤਹਦਾਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋष੍ਣਪਰ੍ਯਾਯੇ ਮੇਘਾਨਾਮਿਵ ਵਾਗੁਰਾਃ
ਸੈਨਿਕਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੈਰਾਵਤ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।