ਯਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਵਨੇष੍ਵਾਮਿषਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਤਥੈਵਾਸੀਦਭੀਸਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਜਿਘਾਂਸਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਾਸ ਲਈ ਝਪਟਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਦ੍ਰੋਣੋ ਦ੍ਰੁਪਦ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੌ ਚੰਦਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਢ ਲਿਆ।
ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਬਲੀ। ਧ੍ਵਜਂ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਤੌ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ
ਬਲਵਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਛਤਰੀ, ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਬਾਣਮਪਰਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ, ਜੋ ਜਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯੇਨ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਵ੍ਯਮੋਚਯਤ੍
ਪਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਮृਗਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨਰਸਿਂਹੇਨ ਮਾਰਿष। ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਵੈ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਦੂਜੇ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਹਵੇ। ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਬੀਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਦੋਹਾਂ 'ਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸ਼ਿਨੇਃ ਪੌਤ੍ਰੋ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਪਿ ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਚ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਪੌਤ ਨੇ, ਜਦ ਦ੍ਰੋਣ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਛਬੀਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਜਯਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਸਾਤ੍ਵਤਾਭਿਸृਤੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਥ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜੋ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਬਾਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਕृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਤੇਨ ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰੇਣ ਯੁਯੁਧਾਨੇਨ ਸਞ੍ਜਯ
ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਵਿੱਢ ਗਿਆ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੁਯੁਧਾਨ ਨੇ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੰਜਯ—
ਅਮਰ੍षਿਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਨੇਃ ਪੌਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕਿਮਕਰੋਦ੍ਯੁਧਿ
ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਪੌਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਕ੍ਰੋਧਵਿषੋ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇषੁਦਸ਼ਨਃ ਸਿਤਨਾਰਾਚਦਂष੍ਟ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਤੀਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਰਮ੍ਭਾਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੋਰਗ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍। ਨਰਵੀਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸ਼ੋਣੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਜਵੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਕ੍ਰਾਮਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨਸ੍ਯਨ੍ਯੁਯੁਧਾਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਪਾਤਮਹਾਵਰ੍षਂ ਰਥਘੋषਬਲਾਹਕਮ੍। ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਰਾਵृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਾਚਬਹੁਵਿਦ੍ਯੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੋਢਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੜੀ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਖਙ੍ਗਾਸ਼ਨਿਧਰਂ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਮੇਘਮਨਾਵਾਰ੍ਯਂ ਹਯਮਾਰੁਤਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਬੇਕਾਬੂ ਘਟਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਉਠੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਭਿਪਤਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ੂਰਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਚ ਸੂਤਂ ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਸ਼ੂਰ ਸੈਣੇਯ, ਜੰਗ ਦੀ ਮਸਤਿ ਵਿਚ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਨਂ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਭਯਾਵਹਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਚਮੁਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਵਿਤੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਹਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਤਤਂ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਮ੍
ਚੰਗੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾਓ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੂਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਸ੍ਯਾਵਹਦ੍ਰਥਮ੍'। ਤਤੋ ਰਜਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਗਚ੍ਛਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸੈਣੇਯ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਰਥ ਅੱਗੇ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ੈਨੇਯੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤਾਡਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸੈਣੇਯ, ਲੜੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਇषੁਜਾਲਾਵृਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਪੂਰਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੇਘਾਵਿਵਾਤਪਾਪਾਯੇ ਧਾਰਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭਾਤਿ ਨ ਵਵੌ ਚ ਸਮੀਰਣਃ। ਹषੁਜਾਲਾਵृਤਂ ਘੋਰਮਨ੍ਧਕਾਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵਹੀ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗੁੱਝ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਅਨਾਧृष੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਅਨ੍ਧਕਾਰੀਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ੈਨੇਯਯੋਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸੈਣੇਯ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸਾਤ੍ਵਤਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟੀਨਾਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇषੂਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਧਾਰਾਭਿਘਾਤਜਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ਨੀਨਾਮਿਵ ਸ੍ਵਨਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਬਣੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਵ੍ਯਤਿਵਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਰੂਪਮਾਬਭੌ। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਿਦष੍ਟਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਦੂਜੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਡੰਸੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਯੋਰ੍ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ੌਣ੍ਡਯੋਃ। ਅਜਸ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਵਜ੍ਰੇਣਾਹਨ੍ਯਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ।
ਉਭਯੋਸ੍ਤੌ ਰਥੌ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤੌ ਚ ਸਾਰਥੀ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸ਼ਰੈਛਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਬਭੁਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਰਥ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਲੱਗੇ।
ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਾਮਜਿਹ੍ਮਾਨਾਂ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ੀਵਿਪਾਭਾਨਾਂ ਸਮ੍ਪਾਤੋऽਭੂਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਸਾਫ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਉੱਡਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਾਰਾਚਾਂ, ਜੋ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਉ ਹੋਇਆ।