ਸ਼ਰੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਧਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਦ੍ਵਿਪਾਃ। ਸ਼ੇਰਤੇ ਭੂਮਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾ ਵਜ੍ਰਹਤਾ ਇਵ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈਆਂ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜ।
ਸ ਵਾਜਿਰਥਮਾਤਙ੍ਗਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਵ੍ਯਚਰਦਰ੍ਜੁਨਃ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਨਲਵਨਂ ਯਥਾ
ਅਰਜੁਨ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਚੁਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਭੁਰਿਦ੍ਰੁਮਲਤਾਗੁਲ੍ਮਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਤृਣੋਲਪਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਨਲੋऽਰਣ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲਾਂ, ਬੂਟੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੇਨਾਰਣ੍ਯਂ ਤਵ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਨਿਲਸਮੀਰਿਤਃ। ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਰਦਹਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ ਨੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਾਨਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤਰਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਦਿਵ ਸਮ੍ਬਾਧੇ ਚਾਪਹਸ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭੂਮਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੁਤ੍ਤਰਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍
ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਭੀੜ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਤਰਙ੍ਗਿਣੀ। ਨਰਾਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਪਕਾਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯ ਇਵਾਪਗਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਥਿਸ਼ਰ੍ਕਰਸਮ੍ਬਾਧਾ ਧ੍ਵਜਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਰਥਹਦਾ। ਸਞ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਪਾਣਾਣਾ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਮਹਾਗ੍ਰਹਾ
ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਝੰਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੂਂਹ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ।
ਮਾਂਸਮਜ੍ਜਾਸ੍ਥਿਪਙ੍ਕਾਢ੍ਯਾਂ ਹਤਾਸ਼੍ਵਮਕਰਾਕੁਲਾ। ਉष੍ਣੀषਫੇਨਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾ ਸ਼ਰਘੋਰਝषਾਕੁਲਾ
ਮਾਸ, ਮੱਝਾ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਮਕਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੱਗਾਂ ਦੀ ਝਾਗ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਤੀਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਕ੍ਰੀਡਸਦृਸ਼ੀਂ ਭੂਮਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਭੀषਣਾਮ੍'। ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੈ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਕਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਧਨੰਜਯ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ੍ਤਥਾਮ੍ਬष੍ਠੋ ਵ੍ਰਜਮਾਨਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਸ੍ਰੁਤਾਯੁਸ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਨ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ਧਯਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਪਰੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਕਾਬ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਅਮ੍ਬष੍ਠਸ੍ਤੁ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਅੰਬਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਵੀਰੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਰਥਮਾਵਾਰ੍ਯ ਗਦਯਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ, ਵੀਰ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਥ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੋऽਮ੍ਬष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਅੰਬਸ਼ਠ ਵਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਹੇਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸਗਦਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਮੇਘਃ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੇ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਥਾਪਰੈਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਿਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਦਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਾਗਦਾਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਡਿੱਗੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਗਦਾਵੁਦ੍ਯਤੌ ਭੁਜੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਾਕਾਰੌ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕਲੇਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਣੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਗਦਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਸੁਧਾਮਨੁਨਾਦਯਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਖੁਲ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਕੈਨੀਕਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ।
ਅਮ੍ਬष੍ਠੇ ਤੁ ਤਦਾ ਭਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਮਭਜ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਸ਼ਠਾ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਰਥਾਨੀਕਾਵਗਾਢਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣਾਸ਼੍ਵਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਪਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਘਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਵृਤਃ
ਰਥਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚੋਂ ਵੱਧ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਰਥ ਪੈਦਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘੈਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਮਹਾਰਣੇ। ਨ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਵਰ੍ਮਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਵਚ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਵਰ੍ਮਣਾ ਗੁਪ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਦੇਵਰਿਪੁਂ ਤਦਾ। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇऽਭੀਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਾਗ੍ਰਣੀਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਕਵਚ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਬਨ੍ਧਂ ਵਰ੍ਮ ਚਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਦਦੌ। ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਥੋਵਾਚ ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਮਈ ਬੰਧਨ ਤੇ ਕਵਚ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਗਨੀਵੇਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੋ ਮਮ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੇਨ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਵਰ੍ਮ ਤੇ। ਤਵਾਹ੍ਯ ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਅਗਨੀਵੇਸ਼ਿਆ ਨੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਪੁਨਰੇ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਨੈਰਾਚਾਰ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਜੋ ਆਚਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੇਣ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਕਥਚਂ ਤਵ ਭਾਰਤ। ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੇਣ ਯਥਾ ਬਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਰਾ ਰਣੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸੂਤਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬਦ੍ਧਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਬਧ੍ਨਾਮ੍ਯਹਂ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।
ਬਦ੍ਧਾ ਤੁ ਕਵਚਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। `ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਾਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਚਾਰਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥੋਂ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧਨੰਜਯਾ ਗਿਆ ਸੀ।