ਦਾਰ੍ਵਾਤਿਸਾਰਾ ਦਰਦਾਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਵ੍ਰਾਤਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦਾਰਵਾ, ਤਿਸਾਰਾ, ਦਰਦਾ ਤੇ ਪੁੰਡਰਾ ਜਾਤੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ — ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਸ਼ਕਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਗਿਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਵਾਕਿਰਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਨਾਨਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਪਿ ਸਸਰ੍ਜਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾ ਹ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਲਭਾਨਾਮਿਵਾਯਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਮਿਵ ਸ਼ਰੈਃ ਸੈਨ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਮੁਣ੍ਡਾਰ੍ਧਮੁਣ੍ਡਾਞ੍ਜਟਿਲਾਨਸ਼ੁਚੀਞ੍ਜਟਿਲਾਨਨਾਨ੍। ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਸ਼ਾਤਯਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੇਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ — ਗੰਜੇ, ਅੱਧੇ ਗੰਜੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਗੰਦੇ, ਤੇ ਉਲਝੀਆਂ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ — ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਸਙ੍ਘਾ ਗਿਰਿਚਾਰਿਣਃ। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਰਣੇ ਭੀਤਾ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਵਾਸਿਨਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਥੇ, ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਸਾਦਿਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਬਕਾਃ ਕਙ੍ਕਾ ਵृਕਾ ਭੂਮਾਵਪਿਬਨ੍ਰੁਧਿਰਂ ਮੁਦਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਾਂ, ਬਗਲੇ ਤੇ ਭੇੜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਤ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਕृਤਸਙ੍ਕ੍ਰਮਾਮ੍। ਸ਼ਰਵਰ੍षਪ੍ਲਵਾਂ ਘੋਰਾਂ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਮੁਗ੍ਰਾਂ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਤਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਾਹ ਤੇ ਜਲ-ਜੰਤਰ ਵਾਲੇ ਕੇਸ ਸਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਰੋਦ੍ਗਜਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਨਦੀਮੁਤ੍ਤਰਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕੱਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਛੋਟੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੇਹੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਸਾਦਿਨਾਮ੍। ਯਥਾ ਸ੍ਥਲਂ ਚ ਨਿਮ੍ਨਂ ਚ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵੇ। ਤਥਾऽऽਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਇੰਨੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਾਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਧਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਦ੍ਵਿਪਾਃ। ਸ਼ੇਰਤੇ ਭੂਮਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾ ਵਜ੍ਰਹਤਾ ਇਵ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈਆਂ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜ।
ਸ ਵਾਜਿਰਥਮਾਤਙ੍ਗਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਵ੍ਯਚਰਦਰ੍ਜੁਨਃ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਨਲਵਨਂ ਯਥਾ
ਅਰਜੁਨ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਚੁਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਭੁਰਿਦ੍ਰੁਮਲਤਾਗੁਲ੍ਮਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਤृਣੋਲਪਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਨਲੋऽਰਣ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲਾਂ, ਬੂਟੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੇਨਾਰਣ੍ਯਂ ਤਵ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਨਿਲਸਮੀਰਿਤਃ। ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਰਦਹਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ ਨੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਾਨਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤਰਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਦਿਵ ਸਮ੍ਬਾਧੇ ਚਾਪਹਸ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭੂਮਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੁਤ੍ਤਰਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍
ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਭੀੜ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਤਰਙ੍ਗਿਣੀ। ਨਰਾਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਪਕਾਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯ ਇਵਾਪਗਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਥਿਸ਼ਰ੍ਕਰਸਮ੍ਬਾਧਾ ਧ੍ਵਜਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਰਥਹਦਾ। ਸਞ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਪਾਣਾਣਾ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਮਹਾਗ੍ਰਹਾ
ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਝੰਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੂਂਹ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ।
ਮਾਂਸਮਜ੍ਜਾਸ੍ਥਿਪਙ੍ਕਾਢ੍ਯਾਂ ਹਤਾਸ਼੍ਵਮਕਰਾਕੁਲਾ। ਉष੍ਣੀषਫੇਨਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾ ਸ਼ਰਘੋਰਝषਾਕੁਲਾ
ਮਾਸ, ਮੱਝਾ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਮਕਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੱਗਾਂ ਦੀ ਝਾਗ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਤੀਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਕ੍ਰੀਡਸਦृਸ਼ੀਂ ਭੂਮਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਭੀषਣਾਮ੍'। ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੈ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਕਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਧਨੰਜਯ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ੍ਤਥਾਮ੍ਬष੍ਠੋ ਵ੍ਰਜਮਾਨਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਸ੍ਰੁਤਾਯੁਸ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਨ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ਧਯਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਪਰੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਕਾਬ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਅਮ੍ਬष੍ਠਸ੍ਤੁ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਅੰਬਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਵੀਰੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਰਥਮਾਵਾਰ੍ਯ ਗਦਯਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ, ਵੀਰ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਥ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੋऽਮ੍ਬष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਅੰਬਸ਼ਠ ਵਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਹੇਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸਗਦਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਮੇਘਃ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੇ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਥਾਪਰੈਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਿਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਦਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਾਗਦਾਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਡਿੱਗੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਗਦਾਵੁਦ੍ਯਤੌ ਭੁਜੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਾਕਾਰੌ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕਲੇਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਣੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਗਦਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਸੁਧਾਮਨੁਨਾਦਯਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਖੁਲ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਕੈਨੀਕਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ।
ਅਮ੍ਬष੍ਠੇ ਤੁ ਤਦਾ ਭਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਮਭਜ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਸ਼ਠਾ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।