ਤੌ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਬਾਣੌਘੈਰ੍ਵਿਬਾਹੁਸ਼ਿਰਸੌ ਕृਤੌ। ਵਸੁਧਾਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯੇਤਾਂ ਵਾਤਨੁਨ੍ਨਾਵਿਵ ਦ੍ਰੁਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਸ਼੍ਚ ਨਿਧਨਂ ਵਧਸ਼੍ਚੇਵਾਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਃ। ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਾਪਨਮਭੂਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋषਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਜਾਣ।
ਤਯੋਃ ਪਦਾਨੁਗਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਰਥਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਦ੍ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੋਰ ਪੰਜ ਸੌ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਮ੍। ਨਿਯਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਯਤਾਯੁ ਤੇ ਦੀਰਘਾਯੁ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਤਯੋਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਕਿਰਨ੍ਤੌ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪਿਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ, ਕੁੰਤੇਯਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ।
ਤਾਵਰ੍ਜੁਨੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਪ੍ਰੈषਯਤ੍ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਡਯਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਦ੍ਵਿਪਂ ਪਦ੍ਮਸਰੋ ਯਥਾ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ; ਚੋਟੀ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਙ੍ਗਾਸ੍ਤੁ ਗਜਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਹਸ੍ਤਿਸਾਦਿਨਃ
ਅੰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮਾਦਿष੍ਟਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰੇषਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਬਾਹੂਨਪਿ ਸੁਭੂषਣਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਬਾਹ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਮਹੀ ਕੀਰ੍ਣਾ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਙ੍ਗਦੈਃ। ਬਭੌ ਕਨਕਪਾषਾਣਾ ਭੁਜਗੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਹ, ਕੰਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਹਵੋ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਨ੍ਮਥਿਤਾਨਿ ਚ। ਪਤਮਾਨਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਰੁਮੇਭ੍ਯ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਬਾਹ ਤੇ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਪ੍ਰਸृਤਸ਼ੋਣਿਤਾਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਦ੍ਰਯਃ ਕਾਲੇ ਗੈਰਿਕਾਮ੍ਬੁਸ੍ਰਵਾ ਇਵ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਦੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਸ੍ਮਾਨ੍ਯੇ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਗਜਪृष੍ਠਗਤਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਨਾਨਾਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵੇषਧਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਸਂਵृਤਾਃ। ਰੁਧਿਰੇਣਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਤਾਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਨਿਰ੍ਵਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਰਾਹਤਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਸਾਰੋਹਾਃ ਸਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਲਹੂ ਉਲਟੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਸਵਾਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਖਮੀ ਹੋਏ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਵਾਨੇਵ ਮਮृਦੁਰ੍ਗਜਾਃ
ਕਈ ਚੀਕ ਰਹੇ, ਕਈ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਭਟਕ ਰਹੇ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋਤ੍ਤਰਾਯੁਧਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਪਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਿषੋਪਮਾਃ। ਵਿਦਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਮਾਯਾਂ ਯੇ ਸੁਘੋਰਾ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਵਨਾਃ ਪਾਰਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਹ ਬਾਹ੍ਲਿਕੈਃ। ਕਾਕਵਰ੍ਣਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਲਾਃ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਯਵਨ, ਪਾਰਦ, ਸ਼ਕ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ — ਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲੇ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ।
ਦ੍ਰਾਵਿਡਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਗੋਯੋਨਿਪ੍ਰਭਵਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਕਾਲਕਲ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਉਥੇ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ — ਗਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ।
ਦਾਰ੍ਵਾਤਿਸਾਰਾ ਦਰਦਾਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਵ੍ਰਾਤਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦਾਰਵਾ, ਤਿਸਾਰਾ, ਦਰਦਾ ਤੇ ਪੁੰਡਰਾ ਜਾਤੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ — ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਸ਼ਕਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਗਿਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਵਾਕਿਰਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਨਾਨਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਪਿ ਸਸਰ੍ਜਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾ ਹ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਲਭਾਨਾਮਿਵਾਯਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਮਿਵ ਸ਼ਰੈਃ ਸੈਨ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਮੁਣ੍ਡਾਰ੍ਧਮੁਣ੍ਡਾਞ੍ਜਟਿਲਾਨਸ਼ੁਚੀਞ੍ਜਟਿਲਾਨਨਾਨ੍। ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਸ਼ਾਤਯਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੇਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ — ਗੰਜੇ, ਅੱਧੇ ਗੰਜੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਗੰਦੇ, ਤੇ ਉਲਝੀਆਂ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ — ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਸਙ੍ਘਾ ਗਿਰਿਚਾਰਿਣਃ। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਰਣੇ ਭੀਤਾ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਵਾਸਿਨਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਥੇ, ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਸਾਦਿਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਬਕਾਃ ਕਙ੍ਕਾ ਵृਕਾ ਭੂਮਾਵਪਿਬਨ੍ਰੁਧਿਰਂ ਮੁਦਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਾਂ, ਬਗਲੇ ਤੇ ਭੇੜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਤ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਕृਤਸਙ੍ਕ੍ਰਮਾਮ੍। ਸ਼ਰਵਰ੍षਪ੍ਲਵਾਂ ਘੋਰਾਂ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਮੁਗ੍ਰਾਂ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਤਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਾਹ ਤੇ ਜਲ-ਜੰਤਰ ਵਾਲੇ ਕੇਸ ਸਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਰੋਦ੍ਗਜਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਨਦੀਮੁਤ੍ਤਰਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕੱਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਛੋਟੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੇਹੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਸਾਦਿਨਾਮ੍। ਯਥਾ ਸ੍ਥਲਂ ਚ ਨਿਮ੍ਨਂ ਚ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵੇ। ਤਥਾऽऽਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਇੰਨੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਾਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।