ਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਧੂਮਕਤਾਰਾ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦੀ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਜੀ ਤੇ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤ੍ਵਭਿਹਤੋ ਗਾਢਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍
ਸ਼ਕਯਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਰਾਚੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਜਧਨੁਃਸੂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਮਾਪਣੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਲੋਹ ਦੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਰਥਂ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਕਲਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਂ ਕਾਮ੍ਭੋਜਂ ਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਬਿਭੇਦ ਹृਦਿ ਬਾਣੇਨ ਪृਥੁਧਾਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਕਾਂਭੋਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾ ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਃ। ਪਪਾਤਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ੂਰੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤ ਇਵ ਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਰਮ ਟੁੱਟ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਗਣ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਸਿੱਧਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਆਪਣੇ ਜੰਤਰ ਤੋਂ ਖੁਲ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਖਰਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਸ਼ਾਖਃ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੋ ਹਿਮਾਤ੍ਯਯੇ। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਃ ਪਤਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਵਿਪੁਲੌ ਭੁਜੌ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟਾਹਲੀ ਜਾਂ ਵਾਟ ਤੋਂ ਟੁੱਟੀ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੀ ਲੱਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਖੁੱਲੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸ੍ਮ ਨਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਕਾਮ੍ਭੋਜਾਸ੍ਤਰਣੋਚਿਤਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤਃ ਸਾਨੁਮਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਵਿਛੋਣਿਆਂ 'ਤੇ ਲੈਟਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੜੀ ਵਾਂਗ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍ਣਿਨਾ ਸ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਲਾਲੀਅੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਾਮਭੋਜ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣਿਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਧਾਰਯਨ੍ਨਗ੍ਨਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ੍ਰਜਮ੍। ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵ੍ਯਸੁਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮ੍ਭੋਜਂ ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਕਾਮਭੋਜ ਦੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੌ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਬਾਣੌਘੈਰ੍ਵਿਬਾਹੁਸ਼ਿਰਸੌ ਕृਤੌ। ਵਸੁਧਾਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯੇਤਾਂ ਵਾਤਨੁਨ੍ਨਾਵਿਵ ਦ੍ਰੁਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਸ਼੍ਚ ਨਿਧਨਂ ਵਧਸ਼੍ਚੇਵਾਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਃ। ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਾਪਨਮਭੂਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋषਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਜਾਣ।
ਤਯੋਃ ਪਦਾਨੁਗਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਰਥਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਦ੍ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੋਰ ਪੰਜ ਸੌ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਮ੍। ਨਿਯਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਯਤਾਯੁ ਤੇ ਦੀਰਘਾਯੁ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਤਯੋਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਕਿਰਨ੍ਤੌ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪਿਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ, ਕੁੰਤੇਯਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ।
ਤਾਵਰ੍ਜੁਨੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਪ੍ਰੈषਯਤ੍ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਡਯਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਦ੍ਵਿਪਂ ਪਦ੍ਮਸਰੋ ਯਥਾ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ; ਚੋਟੀ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਙ੍ਗਾਸ੍ਤੁ ਗਜਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਹਸ੍ਤਿਸਾਦਿਨਃ
ਅੰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮਾਦਿष੍ਟਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰੇषਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਬਾਹੂਨਪਿ ਸੁਭੂषਣਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਬਾਹ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਮਹੀ ਕੀਰ੍ਣਾ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਙ੍ਗਦੈਃ। ਬਭੌ ਕਨਕਪਾषਾਣਾ ਭੁਜਗੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਹ, ਕੰਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਹਵੋ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਨ੍ਮਥਿਤਾਨਿ ਚ। ਪਤਮਾਨਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਰੁਮੇਭ੍ਯ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਬਾਹ ਤੇ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਪ੍ਰਸृਤਸ਼ੋਣਿਤਾਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਦ੍ਰਯਃ ਕਾਲੇ ਗੈਰਿਕਾਮ੍ਬੁਸ੍ਰਵਾ ਇਵ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਦੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਸ੍ਮਾਨ੍ਯੇ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਗਜਪृष੍ਠਗਤਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਨਾਨਾਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵੇषਧਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਸਂਵृਤਾਃ। ਰੁਧਿਰੇਣਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਤਾਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਨਿਰ੍ਵਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਰਾਹਤਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਸਾਰੋਹਾਃ ਸਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਲਹੂ ਉਲਟੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਸਵਾਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਖਮੀ ਹੋਏ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਵਾਨੇਵ ਮਮृਦੁਰ੍ਗਜਾਃ
ਕਈ ਚੀਕ ਰਹੇ, ਕਈ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਭਟਕ ਰਹੇ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋਤ੍ਤਰਾਯੁਧਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਪਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਿषੋਪਮਾਃ। ਵਿਦਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਮਾਯਾਂ ਯੇ ਸੁਘੋਰਾ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਵਨਾਃ ਪਾਰਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਹ ਬਾਹ੍ਲਿਕੈਃ। ਕਾਕਵਰ੍ਣਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਲਾਃ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਯਵਨ, ਪਾਰਦ, ਸ਼ਕ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ — ਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲੇ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ।
ਦ੍ਰਾਵਿਡਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਗੋਯੋਨਿਪ੍ਰਭਵਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਕਾਲਕਲ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਉਥੇ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ — ਗਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ।