ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਯ ਤਤਃ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਨਰਾਧਿਪ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧੇਨਾਥ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਵਧੀਦ੍ਗਦਾ
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ, ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਸੇ ਗਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਰੁਣੇਨਾਜੌ ਤਥਾ ਸ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ। ਵ੍ਯਸੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ।
ਪਤਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ ਬਭੌ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ। ਸਮ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰਣਾਸ਼ਾਇਆ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸੇਨਾਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਭ੍ਯਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਤੇ ਤਂ ਸ਼ੂਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰੇषਿਤੈਰ੍ਮृਧੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਸ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤੁਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਫਿਰ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੀਂ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਸਘਣ੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਧੋਰਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨੇ
ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਲੋਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਧੂਮਕਤਾਰਾ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦੀ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਜੀ ਤੇ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤ੍ਵਭਿਹਤੋ ਗਾਢਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍
ਸ਼ਕਯਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਰਾਚੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਜਧਨੁਃਸੂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਮਾਪਣੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਲੋਹ ਦੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਰਥਂ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਕਲਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਂ ਕਾਮ੍ਭੋਜਂ ਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਬਿਭੇਦ ਹृਦਿ ਬਾਣੇਨ ਪृਥੁਧਾਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਕਾਂਭੋਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾ ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਃ। ਪਪਾਤਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ੂਰੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤ ਇਵ ਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਰਮ ਟੁੱਟ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਗਣ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਸਿੱਧਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਆਪਣੇ ਜੰਤਰ ਤੋਂ ਖੁਲ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਖਰਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਸ਼ਾਖਃ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੋ ਹਿਮਾਤ੍ਯਯੇ। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਃ ਪਤਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਵਿਪੁਲੌ ਭੁਜੌ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟਾਹਲੀ ਜਾਂ ਵਾਟ ਤੋਂ ਟੁੱਟੀ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੀ ਲੱਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਖੁੱਲੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸ੍ਮ ਨਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਕਾਮ੍ਭੋਜਾਸ੍ਤਰਣੋਚਿਤਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤਃ ਸਾਨੁਮਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਵਿਛੋਣਿਆਂ 'ਤੇ ਲੈਟਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੜੀ ਵਾਂਗ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍ਣਿਨਾ ਸ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਲਾਲੀਅੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਾਮਭੋਜ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣਿਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਧਾਰਯਨ੍ਨਗ੍ਨਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ੍ਰਜਮ੍। ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵ੍ਯਸੁਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮ੍ਭੋਜਂ ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਕਾਮਭੋਜ ਦੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੌ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਬਾਣੌਘੈਰ੍ਵਿਬਾਹੁਸ਼ਿਰਸੌ ਕृਤੌ। ਵਸੁਧਾਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯੇਤਾਂ ਵਾਤਨੁਨ੍ਨਾਵਿਵ ਦ੍ਰੁਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਸ਼੍ਚ ਨਿਧਨਂ ਵਧਸ਼੍ਚੇਵਾਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਃ। ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਾਪਨਮਭੂਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋषਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਜਾਣ।
ਤਯੋਃ ਪਦਾਨੁਗਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਰਥਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਦ੍ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੋਰ ਪੰਜ ਸੌ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਮ੍। ਨਿਯਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਯਤਾਯੁ ਤੇ ਦੀਰਘਾਯੁ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਤਯੋਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਕਿਰਨ੍ਤੌ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪਿਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ, ਕੁੰਤੇਯਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ।
ਤਾਵਰ੍ਜੁਨੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਪ੍ਰੈषਯਤ੍ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਡਯਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਦ੍ਵਿਪਂ ਪਦ੍ਮਸਰੋ ਯਥਾ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ; ਚੋਟੀ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਙ੍ਗਾਸ੍ਤੁ ਗਜਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਹਸ੍ਤਿਸਾਦਿਨਃ
ਅੰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮਾਦਿष੍ਟਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰੇषਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਬਾਹੂਨਪਿ ਸੁਭੂषਣਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਬਾਹ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।